ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Εδω είμαι ξανά. Η αλήθεια είναι ότι μου έλειψε το να γράφω στο blog. Η αιτια της απουσία μου ήταν η έλλειψη χρόνου. Έγιναν πολλά στο διάστημα αυτό αλλά σήμερα θα γράψω την πιο πρόσφατη περιπετειώδη βόλτα μου στην πόλη των Χανιών.
Στα Χάνια πάω τα τελευταία χρόνια για διακοπές γιατί έχω βρει ένα ξενοδοχείο που με βολεύει ως προς την πρόσβαση μου με το αμαξιδιο, πολύ καλαίσθητο. Δεν μου κάνει όρεξη να βγαίνω έξω μιας που πηγαίνω εκεί για να ξεκουραστώ και να χαλαρώσω. Φέτος όμως βρέθηκα με μια φίλη και κανονίσαμε να πάμε βόλτα και για ψώνια στην πόλη. Θα ήταν μια ευχάριστη αλλαγή. Δώσαμε λοιπόν ραντεβού στην κεντρική αγορά κατά τις 11 το πρωί. Δεν βρήκαμε άδεια θέση παρκιν για αμεα ούτε για δείγμα. Ξέχασα να ρωτήσω την φίλη μου αν έχουν τόσα αμεα εκεί που να κυκλοφορούν κιόλας ώστε να είναι όλα τα παρκιν πιασμένα...Αν συμβαίνει αυτό τότε χαραλι. Μου κατέβασαν οι γονείς μου το αμαξιδιο και μιας που είχα φτάσει νωρίτερα πρότεινα στην μητέρα μου να πάμε μια βόλτα μέσα στην αγορά. Πήγα να ανεβώ από την ράμπα αλλά (τι πρωτότυπο) ήταν παρκαρισμένα μηχανάκια. Ποτέ επιτέλους οι έλληνες θα αντιληφτούμε ότι οι ράμπες δεν είναι για τα μηχανάκια μας αλλά για την διέλευση αμαξιδιων???
Την στιγμή που βγαίναμε από την αγορά ερχόταν και η φίλη μου και ξεκινήσαμε για την βόλτα μας αφού πρώτα ακούσαμε τις ΄΄συστασεις΄΄ από τους γονείς μου.
Ξεκινήσαμε λοιπόν ενθουσιασμένες για να οργώσουμε τα Χανιά. Είχαμε προγραμματίσει να χαζέψουμε βιτρίνες και μετά να πάμε στην παλιά πόλη για καφεδάκι. Στην αρχή όταν χρειάζονταν να περάσουμε από την μια πλευρά του δρόμου στην άλλη κάναμε το αμαξιδιο χειροκίνητο και με περνούσε η φίλη μου. Δεν είχαμε κάνει αρκετή απόσταση και ενώ προχωρούσαμε αμέριμνες εμφανίζετε μπροστά μας φάντης μπαστούνι ο πατέρας και η μητέρα μου. Καταλαμβάνω ότι ανησυχούσαν και αν ήξεραν ποσά θα συνέβαιναν σε αυτή την βόλτα θα είχαμε λιποθυμίες...
Εγώ όμως είχα εμπιστοσύνη στην φίλη μου
Αφού τους διαβεβαιώσαμε ότι θα είμαστε μια χαρά συνεχίσαμε το δρόμο μας. Κάποτε όμως τελειώνει το πεζοδρόμιο, ωραία στο απέναντι υπήρχε ράμπα αλλά από αυτό άδω πως κατεβαίνουν που όσο και αν ψάχναμε ράμπα δεν φαινόταν πουθενά. Τελικά μια κύρια μας βοήθησε να κατεβώ, πιάνοντας το μπροστινό μέρος του αμαξιδιο και η φίλη μου από πίσω, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιόμαστε και οι τρεις πόσο μυαλό χρειάζεται για να σκεφτούν οι σχεδιαστές ότι έπρεπε να κάνουν ράμπα από την στιγμή που έκαναν απέναντι. Δυστυχώς ακόμα δεν έχουν ανακαλυφθεί ιπτάμενα αμαξιδια............
Σε λίγο ενώ προχωρούσαμε και χαζεύαμε τα μαγαζιά αντιλαμβάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με το καρότσι. Κοιτώ και καταράστηκα την ατυχία μου όταν είδα ότι το λάστιχο είχε ξεφουσκώσει. Ευτυχώς η φίλη μου που δεν τα παρατά ποτέ ήξερε ένα συνεργείο αυτοκίνητων στο όποιο πήγαμε και μου βαλαν αέρα αλλά κάτι μου έλεγε ότι δεν τελειώσαμε εδω γιατί το λάστιχο το είχα φουσκώσει το πρωί. Εκεί μας συνάντησε ένας φίλος και συνεχίσαμε την βόλτα μας όλοι μαζί. Ο όποιος αποδεικτικέ πολύτιμος βοηθός γιατί τα καταστήματα μάλλον θεωρούν περιττό να κάνουν ράμπες (ίσως δεν βλέπουν τα άτομα με αναπηρίες ως υποψηφίους πελάτες) και με ανεβοκατέβαζε. Όσοι είστε χρήστες αμαξιδιων όταν θέλετε να κατεβείτε 1-2 σκαλοπάτια να το κάνετε με την όπισθεν και εννοείτε με βοήθεια. Είναι πιο εύκολο. Θέλω να τον ευχαριστήσω ξανά και για την βοήθεια αλλά και για την υπομονή του να μας ακόλουθησει στα ψώνια. Ξέρω ότι δεν είναι το καλύτερο για κανέναν άνδρα. Για να μην τα πολυλογώ αφού βαρεθήκαμε να συναντάμε πεζοδρόμια γεμάτα εμπόδια κάθε είδος μηχανάκια, κούτες, ντουλάπες(ναι καλά διαβάζετε αγαπητοί μου), τραπεζοκαθισματα φαστφουντάδικων (μπήκα στο πειρασμό, μετά από προτροπή της φίλης μου, να αρπάξω από κάποιον τον γύρο που κρατούσε ενώ είχε αράξει την αρίδα του σε ένα τραπέζι κλείνοντας το περισσότερο πεζοδρόμιο αλλά συγκρατήθηκα) αποφασίσαμε να πηγαίνουμε από το δρόμο. Το είχαμε ρίξει στην πλακά διακομωδοντας την όλη κατάσταση και το διασκεδάζαμε πολύ. Σε μια πλατεϊτσα τραγουδούσαν 2 ινδιάνοι και κάτσαμε να τους ακούσουμε. Η μουσική τους ήταν πολύ όμορφη, μελωδική, σε ταξίδευε νοητά στην χωρά τους. Βοηθούσε και οι παραδοσιακές ενδυμασίες τους. Σου γεννούσε την επιθυμία να χορέψεις μαζί τους. Μια τουρίστρια σε αμαξιδιο το έκανε κιόλας. Ήταν υπέροχο θέαμα.
Εκεί ανακάλυψα πάλι ότι το λάστιχο έχανε αέρα. Για καλή μας τύχη εκεί κοντά βρισκόταν ένα ποδηλαταδικο και ξαναβάλαμε αέρα. Ύστερα βλέποντας ότι το λάστιχο δεν ήταν για πολλά πολλά αποφασίσαμε να πάμε για καφέ.
Ίσως κάποιοι που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο να σκεφτούν ότι αυτή η βόλτα ήταν σκέτη ταλαιπωρία. Τους διαβεβαιώνω όμως ότι δεν ήταν έτσι. Ήταν πολύ όμορφη και διασκεδαστική.
Κλείνοντας αφιερώνω στην παρέα εκείνης της περιπετειώδης βόλτα το τραγούδι του Πορτοκαλογλου ΄΄ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό ΄΄ http://www.youtube.com/watch?v=J6PUwHYBYMA

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΘΕΣΑΛΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 97'

Τις τελευταίες μέρες έχω βρεθεί μέσω facebook με αρκετούς παλιούς συμμαθητές μου και χαίρομαι πολύ γιαυτο. Μάλιστα ο πρώτος που άρχισε όλη αυτή την συνένωση έβαλε ποστ (δεν ξερώ αν το λένε έτσι στο fecebook) ''για όσους θυμούνται την Θεσσαλονίκη 97΄''. Αγαπημένε μου Ν.Ζ είναι ποτέ δυνατόν να ξεχάσουμε? τις τελευταίες μέρες που τελειώναμε το σχολείο μάλλον σε κάποια κενή ώρα είχαμε κάτσει στην γραφομηχανή μου και μου γράψατε ορισμένες σειρές, όχι σοβαρά πράγματα, κάποια ανέκδοτα. Σήμερα έψαξα και βρήκα αυτήν την κολλά χαρτί στο κουτί που φυλάω παλιά πράγματα. Το έχω ονομάσει το κουτί των αναμνήσεων. Στο τέλος λοιπόν αυτή της κόλλας γραφείς ''να μας θυμάσαι και ποτέ να μην μας ξεχάσεις έτος 1996-97 , το πιο χαϊ τμήμα του ΓΛΑΝ ΄΄, εμείς ποτέ δεν ξεχνιόμαστε.Είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως μεγαλώνω επειδή συχνά ανατρέχω σε αυτό το κουτί. Αλλά τώρα ήσυχα αφού διαπιστώνω ότι πολλοί από το ένδοξο Γ1 θυμόνται. Ας γυρίσω λοιπόν 12 χρονιά πίσω και δω τι θυμάμαι από την πενταήμερη στην Θεσσαλονίκη. Και εννοείται ότι όσοι συμμαθητές διαβάσετε και δείτε παραλείψεις , συμπληρώνετε. Αναχωρήσαμε από το λιμάνι του Αγίου Νικολάου με προορισμό τον Πειραιά. Το ταξίδι εγώ το πέρασα στην καμπίνα γιατί ως συνήθως με πείραξε το καράβι. Ξερώ ξερώ έχασα...Το πρωί φύγαμε με λεωφορεία για Θεσσαλονίκη, αφού κάτσαμε για πρωινό. Μέχρι το μεσημέρι μας είχε πιάσει βροχή και σκεφτόμουν αν ήταν όλες τις μέρες έτσι την βάψαμε. Το μεσημέρι σταματήσαμε σε ένα κουτις (αν θυμάμαι σωστά) και φάγαμε. Κατά τις 5-6 φτάσαμε Θεσσαλονίκη. μάρεσε πολύ. Πάντα με γοητεύει να κοιτάζω τα κτήρια, τα καταστήματα όταν πηγαίνω σε μια πόλη. Όταν φτάναμε στο ξενοδοχείο η καθηγήτρια μας είπε να ξεκουραστούμε γιατί είχαμε βραδινή έξοδο.Έλα όμως πως τα δωμάτια δεν ήταν έτοιμα και περιμέναμε στην ρεσεψιόν κάμποση ώρα. Hotel Rotokda μοναστηριού 97, Θεσσαλονίκη. Έχω κρατήσει την κάρτα. Στο δωμάτιο έπεσα για ύπνο, γιατί το προηγούμενο βραδύ δεν έκλεισα μάτι. Το βραδύ πήγαμε ΄΄Παγοποιειο΄', ένα παλιό εργοστάσιο που είχε μετατραπεί σε ελληναδικό. Εξωτερικά είχαν διατηρήσει την μορφή του εργοστάσιο όπως και την οροφή και εσωτερικά κυριαρχούσε το ξύλο και η πέτρα. Τι χορούς κάναμε εκεί...και σαν να θυμάμαι ότι κάποιος (ξέρεις αυτός ποιος) την έβγαλε όλη την νύχτα πάνω στην μπάρα. Ενώ γυρίζαμε ξημερώματα στο ξενοδοχείο τραγουδούσαμε το τραγούδι του Μητροπανου ΄΄Σε αναζητώ στη σαλλονικη ξημερώματα'΄ και οι καθηγητές να παλεύουν να μας ηρεμήσουν μην ξυπνήσουμε τους άλλους πελάτες. Το καλύτερο ήταν που ανέβηκα από την σκάλες στο τρίτο όροφο για κάτι είχε γίνει με το ασανσέρ. Εκεί να δείτε γέλια. Την επόμενη, ημέρα τρίτη, πήγαμε στα Μουδανιά Χαλκιδικής και σε ένα σπηλαίο. Τα Μουδανιά είναι μια παραθαλάσσια πόλη , κάναμε βόλτα διπλά στη ακρογιαλιά και κάτσαμε σε καφετερίες αγναντεύοντας το πέλαγος. Μετά ξεκινήσαμε να επισκεφτούμε το σπηλαίο. Αυτό που με εντυπωσίασε στην διαδρομή ήταν οι εκτάσεις με τις πορτοκαλιές μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι σου έβλεπες πορτοκαλιά πάνω στα δέντρα. Στο σπηλαίο δεν κατέβη γιατί ήταν στενά. Είπαμε είμαι ξεροκέφαλη αλλά όχι τρελή. Το βραδύ πήγαμε σε μια disko. Το πιο ξενέρωτο βραδύ της πενταήμερης για μένα. Ίσως επειδή δεν είναι το γούστο μου τα κλαμπ που παίζουν ξένη δυνατή μουσική, αλλά δεν θα έλεγα πως και οι υπόλοιποι ήταν ενθουσιασμένοι. Καθόμαστε σε κάτι καναπέδες και κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον όλο το βραδύ. Την τρίτη μέρα της εκδρομής βρήκαμε πάλι εκτός Θεσσαλονίκης. προορισμος ηταν η Έδεσσα για να δούμε τους καταρράκτες και μετά η Βεργίνα για να επισκεφτούμε τους βασιλικούς τάφους του Φιλλίπου. Το βραδύ διασκεδάσαμε σε ένα ρεμπέτικο που τραγουδούσε η Μαριω. Οι λάτρεις του είδους σίγουρα την γνωρίζουν. Τραγουδά καταπληκτικά. Όσο περνούσε η ώρα το κέφι όλων αυξανόταν, χόρευαν παιδιά και καθηγητές. Ήταν η ωραιότερη βραδιά μέχρι την στιγμή που κάποιοι μεθύσαν και φύγαμε άρον άρον....

η τελευταία μέρα περιείχε ξενάγηση στην πόλη της Θεσσαλονίκης, σε μουσεία, στη εκκλησιά του Αγίου Δημητρίου η οποία είναι εκπληκτικής ομορφιάς και επιβλητικότητας. οι περισσότεροι όμως είμαστε κουρασμένοι από την προηγουμένη νύχτα. Το απόγευμα μας ήταν ελεύθερο για ψώνια μιας και θα φεύγαμε την επόμενη, ενώ το βραδύ πήγαμε σε ένα πολυχωρο. Ο πολυχωρος είχε διαφορά μαγαζιά, από fastfoodαρικα μέχρι μπουζούκια. Αφού περιπλανηθηκαμε στα διαφορά μαγαζιά συγκεντρωθήκαμε την καθορισμένη ώρα την πόρτα του μπουζουξίδικου και μπήκαμε μέσα. Ευτυχώς όλα εξελιχθήκαν ομαλά χωρίς παρατράγουδα.

Τελειώντας αυτή την αφήγηση θέλω να πω πως νιώθω τυχερή που είχα τους συγκεκριμένους συμμαθητές. Και για να προλάβω τον Ν.Ζ φίλε ότι δεν είπα πες τα εσύ, γιατί κουράστηκα

ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ

Απο καιρο ηθελα να βαλω στο ιστολογιο μου καποια ποιηματα της Σοφιας Κολοτουρου. Σημερα παραθετω το πρωτο, που νομιζω οτι με αντιπροσωπευει συναισθηματικα αυτη την περιοδο. Σε επομενα ποστ θα βαλω ΄΄μικρες αναπηριες΄΄ και βεβαια ΄΄Ο Εραστής Λόρδος Τσάτελνυ΄΄ το οποιο θα μου δωσει το εναυσμα να εκθεσω τις αποψεις μου πανω στο θεμα των συναισθηματικων-ερωτικων σχεσεων υπο συνθηκες αναπηριας. Για την ωρα ομως ας απολαυσουμε το παρακατω

Δεσμοί Αίματος

"Νιώθω το αίμα και το χτύπο της καρδιάς σου με τ' ακροδάχτυλα σου αγγίζω το κορμί σκεπάζομαι όλη με τα πιο θερμά φιλιά σου είμαστε ένα, αγάπη μου, μαζί. Παράξενα το σώμα σε γυρεύει σαν χωριστούμε οι δυο μας για καιρό το αίμα μου, στ' αλήθεια δραπετεύει χύνεται, φεύγει με γοργό ρυθμό. Και φτάνει στα λιμάνια και στη θάλασσα για να σε βρει και να σου εξηγήσει πως με τη γλώσσα του αίματος σε κάλεσα γιατί μου λείπεις και παθαίνω κρίση! Στάλα τη στάλα έχω στις φλέβες σου εισχωρήσει όπως κι εσύ αργά μέσα μου έχεις κυκλοφορήσει"

Η ιστοσελιδα της Σοφιας ειναι http://www.kofosi.blogspot.com/

ΠΡΩΤΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΣΠΙΤΙ

Βράδυ πρωτοχρονιάς, η πόλη στολισμένη με πολύχρωμα λαμπιόνια, οι βιτρίνες των καταστημάτων διακοσμημένες με χριστουγεννιάτικα δέντρα, και άγιους βασιλίδες. Τα σπίτια είχαν ΄΄φορέσει΄΄ τα γιορτινά τους, όπως και οι άνθρωποι, για να υποδεχτούν το καινούργιο έτος. Οι οικοδέσποινες έστρωναν λευκά τραπεζομάντιλα και έβαζαν όμορφα σερβίτσια στο τραπέζι, όπου θα μαζευτεί όλη η οικογένεια, παππούδες, παιδία, εγγόνια, τα μεσάνυχτα.
Παρομοιες προετοιμασίες έκανε και η οικοδέσποινα της ιστορία μας. Στο cd έπαιζε μια χαρούμενη μελωδία, που ερχόταν σε τέλεια αρμονία με την ψυχική διάθεση της νεαρής γυναίκας. Ήταν η πρώτης πρωτοχρονιά στο δικό της σπίτι. Είχε επιτέλους καταφέρει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο, που είχε από τότε που ήταν έφηβη. Το όνειρο, που ήταν η αιτία να σπουδάσει αρχιτέκτονας. Να φτιάξει ένα απόλυτα προσβασιμο σπίτι, στο οποίο θα μπορούσε να ζήσει μόνη της και θα έχει την δυνατότητα να κινείται άνετα με το καροτσάκι της. Πήγε στην κουζίνα και πατώντας ένα διακόπτη κατέβηκε η πιατοθήκη, πήρε το καλό της σερβίτσιο, το έβαλε στην ποδια της. Αφού έστρωσε το τραπέζι, ξαναγύρισε στην κουζίνα να κοιτάζει τη γαλοπούλα, που είχε στον φούρνο. Ο φούρνος βρισκόταν πάνω στο πάγκο που ήταν φτιαγμένος στο ύψος του καροτσιού. Ντουλάπια κάτω δεν υπήρχαν έτσι είχε την δυνατότητα να πλύνει και κόψει άνετα τα λαχανικά για την σαλάτα.
Καθώς τελείωνε την σαλάτα ένιωσε στην γάμπα της να παίζει μια ουρά. Ήταν η γάτα της, που απαιτούσε την προσοχή της κοπέλας. Με τις ετοιμασίες του δείπνου την είχε παραμελήσει για αρκετές ώρες. Την πήρε αγκαλιά και προχώρησε προς στο μπάνιο.
Ήταν ώρα να ασχοληθεί με τον εαυτό της. Το νερό θα ήταν ήδη ζεστό. Είχε ανάψει το διακόπτη του θερμοσίφωνα - ο οποίο ήταν τοποθετημένος σε χαμηλό ύψος όπως άλλωστε και όλες οι ασφάλειες - εδώ και ώρα. Άνοιξε τις βρύσες να γεμίσει η μπανιέρα και έριξε μέσα άλατα. Πάντα την αναζωογονούσε ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο. Πιάστηκε από τις χειρολαβές, που ήταν στο τοίχο και έκατσε στην περιστρεφόμενη καρεκλά μπάνιου, με το τηλεχειριστήριο. Βυθίστηκε στο νερό. Η κοπέλα ένιωσε αμέσως να χαλαρώνουν οι μυς της. Η ώρα που είχε δώσει στο εαυτό της, για να απολαύσει το μπάνιο της πέρασε γρήγορα. Έτσι της φάνηκε. Δεν της έκανε καρδιά να αφήσει αυτό το όμορφο περιβάλλον με τα ανάμενα κεράκια, αλλά, αν ήθελε να ήταν έτοιμη την ώρα που θα ερχόταν η οικογένεια της, έπρεπε να βιαστεί.
Όπως αποδεικτηκέ, η σκέψη της αυτή ήταν σωστή. Δεν είχαν περάσει πέντε λεπτά από την στιγμή που είχε φορέσει το γαλάζιο βραδινό φόρεμα της, αφού προηγουμένως ολοκλήρωσε το μακιγιάζ της, και κτύπησε το κουδούνι. Σαν σίφουνας μπήκαν μέσα τα μικρά της ανιψιά ακολουθούμενα από τα αδέλφια της με τους συζύγους και, φυσικά, τους γονείς της - τους γονείς που της είχαν μάθει από μικρή ότι δεν πρέπει να κρύβεται πίσω από την αναπηρία της, να βάζει στόχους στην ζωή της, και να τους κατακτά. Με επίμονη και υπομονή. Ποτέ δεν την ξεχώριζαν από τα αδέλφια της. Την επιβράβευαν, την συμβούλευαν και την μάλωναν, όπου χρειαζόταν, όπως ακριβώς έκαναν και με τα μεγαλύτερα παιδία τους.
Η βράδια κύλησε όμορφα με τα μικρά να ζητάνε από την κοπέλα να κάτσουν την ποδιά της για να τα πάει βόλτα με το ηλεκτρικό καρότσι, οπως τους άρεσε. Η μητέρα με την αδελφή της την βοήθησαν να μεταφέρει τις πιατέλες και έκατσαν όλοι γύρω από το τραπέζι. Η κοπέλα έλαμπα από χαρά βλέποντας την επιδοκιμασία στα μάτια όλων. Μετά την έλευση του νέου έτους και, αφού τα μικρά παιδία είχαν κουραστεί να παίζουν με τα παιχνίδια που τους είχε πάρει η θεια τους, αποκοιμήθηκαν.
Όταν έφυγαν οι δικοί της, η κοπέλα χαμήλωσε τα φώτα, πήρε ένα ποτήρι κρασί κάθισε στην αγαπημένη της γωνία, που είχε θεά την θάλασσα. Θα είχε περάσει καμία ώρα, όταν ξανακτύπησε το κουδούνι. Ξαφνιασμένη, αφού δεν περίμενε κάποιον τόσο αργά, πήγε να ανοίξει. Στο κατώφλι της πόρτα, στεκόταν ένας συνάδελφο από την δουλεία με ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι. Της είπε απλά ότι θα ήθελε να μοιραστούν αυτό το κρασί μαζί, αν δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει.
Έχετε απορία τι έκανε η κοπέλα? Ότι έκανε πάντα. Καλωσόριζε τα άσχημα και τα όμορφα της ζωής με χαμόγελο.

ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΣΥΜΑΘΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Βρηκα αυτο το γραμμα της μαθητριας στο σαιτ της ελευθεροτυπιας και με συγκλονησε. Αξιζει να το διαβασετε

ΜΑΘΗΤΡΙΑ Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ
Στη σχολή Μωραΐτη, εκεί που φοίτησε ο 15χρονος Αλεξανδρος«Τίποτα δεν είναι ίδιο, απλά άσε με να κλάψω...»Πόνος, απορία, οργή για την εν ψυχρώ εκτέλεση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό. Μια κατάθεση ψυχής σε τρεις χειρόγραφες σελίδες γραμμένες από το χέρι μιας μαθήτριας της Γ' Λυκείου της Σχολής Μωραΐτη, εκεί όπου φοίτησε για κάποια χρόνια ο 15χρονος. Είχαν διαγώνισμα χθες το πρωί στο τμήμα της, στα Μαθηματικά. Λίγο αργότερα εκείνη παρέδωσε την κόλλα της. Τρεις σελίδες χωρίς αριθμούς και εξισώσεις, γεμάτη από λέξεις, συναισθήματα και σκέψεις για όλα αυτά που έγιναν τις τελευταίες δυο ημέρες. Αποσπάσματα δημοσιεύει σήμερα η «Ε»:«Οχι, δεν διάβασα. Και ούτε θα είχα την ενέργεια να γράψω. Τα ίδια γυρνάνε στο μυαλό μου ξανά και ξανά. Πάνε πάνω από 24 ώρες που σκέφτομαι το ίδιο πράγμα. 15 χρονών, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Το είδαν οι κολλητές μου. Στη Μεσολογγίου. Τον ήξερα μόνο φατσικά. Ηξερα τους κολλητούς του όμως......Εγώ δεν ήμουν εκεί. Είχα πάει Ψυρρή. Ηξερα ότι οι άλλες ήταν Εξάρχεια. Κανείς δεν είχε βγει από την υπόλοιπη παρέα. Ισως κάτι να ήξεραν παραπάνω. Ούτε εγώ ήθελα να πάω Εξάρχεια. Είπα "θα περάσω μετά". Η Α... βρέθηκε στον δρόμο μου και ήρθε και μου 'πε "15 χρονών παιδί νεκρό στη Μεσολογγίου". Ο νους μου πήγε στους δυο Ν..., είναι οι μικρότεροι εκεί πέρα. Για τρεις ώρες μετά ζήτημα να έβγαλα δέκα κουβέντες. "Ποιος είναι;", "Πώς είναι η φάτσα του;", "Είναι ο αδελφός του Τ...;", "Δεν πιστεύω να 'ναι ο Ν...". Τα τηλέφωνα βάραγαν όλο το βράδυ από παντού. Κλείσαν τα Εξάρχεια. Τα κορίτσια ήταν ακόμα εκεί. Και εγώ δεν ήμουνα κοντά τους. Γιατί δεν ήμουν κοντά τους; Δεν ήθελα να το δούνε αυτό. Δεν ήθελα να τους σημαδέψει μια τέτοια εικόνα. Μακάρι να μπορούσαμε να κλείσουμε τα μάτια στις φρίκες, να μην αφήνουμε τον άλλον να βλέπει, για να μην βλέπει εφιάλτες. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Δυστυχώς. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε το διεστραμμένο ύφος του κάθε τέρατος. Ακουγα. Ακουγα για το υπόλοιπο βράδυ, τα κρατούσα μέσα μου δεν έλεγα τίποτα. Σοκ. Επαιρνα τα κορίτσια τηλέφωνο. Μου έλεγαν τι έγινε: "Πριν 10 λεπτά σε αυτό το σημείο καθόμασταν. Εσκασε ένα περιπολικό και άρχισε το παιδί να το κοροϊδεύει. Ο μπάτσος μετά από φωνές σημάδεψε από ενάμιση μέτρο απόσταση. Τρεις σφαίρες. Μία τον πέτυχε στην καρδιά. Κοίταξε επάνω και σωριάστηκε πίσω. Λίγο ακόμα κατάφερε να αναπνεύσει. Μετά; Ασθενοφόρα, Λιποθυμίες. Η Κ... έπαθε κρίση πανικού. Η Τ... έκλαιγε, οι άλλες δύο... σοκ. Και στον αέρα να κυκλοφορούν οι λέξεις: Πέθανε - Παιδί - μίσος - οργή - μα είναι νεκρός - Πέθανε σας λέω - εκδίκηση. Μετά καπνός. Σπάστε τα ΟΛΑ. Σπάστε, σπάστε να γίνει η Αθήνα μαύρη σ' ένα βράδυ. Να μην υπάρχει τίποτα αύριο. Να ξεκινήσουν όλα από το μηδέν. Πώς τόλμησε ο δολοφόνος, πώς το σκέφτηκε; Εχει χρέος να αυτοκτονήσει. Να πεθάνει με τον χειρότερο τρόπο. Να ζήσει μια ζωή μέσα από τύψεις, τη χειρότερη ζωή. Να αυτοκτονήσει. Για αυτούς που το είδαν, για τους κολλητούς του, για την οικογένειά του. Να αυτοκτονήσει αυτός και κάθε άλλος μαλάκας που μας θέλει νεκρούς. ΜΙΑ ΜΑΣ ΘΕΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ; ΕΜΕΙΣ 10! ΕΚΔΙΚΗΣΗ! ΟΛΑ ΕΔΩ ΘΑ ΦΑΝΟΥΝ. Κανένας από σας δεν θέλω να έχει το θράσος να με κοιτάξει στα μάτια. Μην μου μιλήσει κανένας σας. Την ασφάλειά μου πλέον εξασφαλίζουν μόνο οι φίλοι μου και αυτοί που θεωρώ οικογένεια......Με αυτή τη σκέψη κοιμήθηκα... Ξύπνησα 8. Δεν ήμουν σίγουρη για το τι συνέβαινε αλλά σηκώθηκα πήγα... κάπως μηχανικά. Βρήκα τις άλλες. Το ξέραμε όλες. Τίποτα πλέον δεν είναι ίδιο. Ούτε σε μας ούτε στον κόσμο. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να κλάψει ούτε να συνειδητοποιήσει τι γινόταν. Κάθισα μαζί τους.Είδα τον Ν... τον κολλητό του. Σηκώθηκα. Τον αγκάλιασα. Δεν είπαμε τίποτε άλλο. Τον έσφιξα και με έσφιξε. Τα μάτια του ήταν πρησμένα. Γιατί Ν... μου να το έχεις δει αυτό; Το πιο σκληρό πράγμα στον κόσμο. Εσπασα. Ας καιγόταν όλη η Αθήνα, ας γινόντουσαν όλα μαύρα, δεν με νοιάζει. Δεν πρέπει να υπάρχουν τέτοια πρόσωπα. Δεν πρέπει να υπάρχουν τέτοιες σκέψεις. Η πορεία ξεκινά. Αποφασίζουμε να πάμε μαζί με την Ρ......Δεν άργησαν οι ηλίθιοι να ρίξουν χημικά. ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ; Τα παιδιά καίγαν, καίγαν, καίγαν. Καπνοί παντού. Και εμείς τρέχαμε. Πατησίων, Αλεξάνδρας, στενά, στενά κι άλλα στενά. Μας κυνηγά διμοιρία. Ποιον κυνηγάς ρε; κάτσε στα αυγά σου! Αυτή η μέρα είναι για τον Αλέξανδρο. Κάνε πίσω επιτέλους......Τρέξιμο, τρέξιμο. «Μπαίνουμε μέσα στα Εξάρχεια». Βρήκαμε κάποιους δικούς μας. Και εκεί βρεθήκαμε ξαφνικά. Στο σημείο. Στη Μεσολογγίου και η Ρ... πάγωσε. Και από πίσω να μας ακολουθούν. Ε, όχι και εδώ ρε. Γιατί πατάς εδώ; Την πήρα από το χέρι να την κάνω να τρέξει......Μέσα σε όλους τους καπνούς η Ρ... τρέχει πίσω από τους ΜΑΤάδες και ουρλιάζει: "Είμαι 17! Σκοτώστε με! Αντε! Δολοφόνοι". Ρ..., φύγε έρχονται από στενά. Τρέχει. Η συνέχεια έχει σημασία; Δε νομίζω. Απλά περνάνε οι ίδιες σκέψεις από το μυαλό μου... Σε τι κόσμο μεγαλώνουν τα παιδιά; Γιατί μας θέλουν νεκρούς; Δεν θέλω να ξαναγίνει αυτό. Πώς θα αντιδράσω; Πώς θα τους κάνω να μετανιώνουν που γεννήθηκαν; Πώς θα κάνω τον κόσμο να καταλάβει; Γιατί με θέλουν νεκρή; Εκεί ήταν που γύρισα σπίτι. Και η μόνη ασφάλεια ήταν η αγκαλιά της μάνας μου. Και έκλαιγα, έκλαιγα μέχρι σήμερα. Ασε με τώρα μη μου μιλάς. Τίποτα δεν είναι ίδιο, απλά άσε με να κλάψω. Και μη με κοιτάξεις στα μάτια γιατί η θλίψη μου θα γίνει οργή».

ΕΝΑ ΑΘΩΟ ΠΑΙΔΙ ΕΦΥΓΕ

Η γιαγιά μου είχε φοβία με αστυνομικούς. Δικαιολογημένα αφού ο παππούς ως αριστερός είχε περάσει πολλά, διώξεις, εξορία κτλ. Εγώ την πείραζα και της έλεγα γιαγιά οι εποχές άλλαξαν, οι αστυνομικοί τώρα μας προστατεύουν, φυλάνε τις περιούσιες των ελλήνων φορολογούμενων. Δηλ όλων εμάς που τους πληρώνουμε. Χθες το πρωί που άκουσα για την δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου από αστυνομικού η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι σε ξαναγυρίσαμε στην εποχή της χούντας. Με ποιο δικαίωμα σήκωσε το όπλο, σημάδεψε, και σκότωσε το παιδί. Ότι και να είχε κάνει το παιδί, που από ότι λένε οι αυτόπτες μάρτυρες δεν έκανε καμία επιθετική κίνηση, δεν το πυροβολείς εν ψυχρώ. Δίνουνε χωρίς καμία εκπαίδευση (δεν θεωρείται εκπαίδευση η 6μηνη θητεία για να γίνεις ειδικός φρουρός), χωρίς ψυχολογικά τεστ σε οποιοδήποτε έχει πολιτικό μέσο όπλο και νομίζει ότι είναι κάποιος. Βγάζουν όλα τα κόμπλεξ και τα απωθημένα τους κτυπώντας ηλικιωμένους και παιδία σε διαδηλώσεις και μη. Και όταν πρέπει να περιφρουρήσουν την δημόσια περιούσια αλλά και την περιούσια κάθε πολίτη κάθονται και κοιτάζουν απαθέστατα το χάος που ξεκίνησε ένας δικός τους. Ένας ειδικός φρουρός (όχι αστυνομικός) που επειδή κρατούσε όπλο θεώρησε ότι έχει εξουσία. Εξουσία ζωής και θανάτου πάνω σε ένα έφηβο, σε ένα παιδί. Κάλλιστα στην θέση του Αλέξανδρου θα μπορούσε να είναι το δικό μας παιδί, το ανίψι μας, ο αδελφός μας, εμείς οι ίδιοι. Πορείες διαμαρτυρίες για την δολοφονία του Αλέξανδρου γίνονται από χθες. Μαθητές μέσω τα blog, εμαιλ, sms οργάνωσαν αυθόρμητες διαδηλώσεις. Όλοι μας που θα συμμετέχουμε σε τέτοιες πορείες θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όσο θυμό και θλίψη μας προκαλεί η δολοφονία του Αλέξανδρου δεν μας φταίνε σε τίποτα τα καταστήματα των απλών ανθρώπων. Δεν τιμά την μνήμη του Αλέξανδρου η καταστροφή καταστημάτων και ΙΧ.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ

ΕΛΑ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ

Φέτος η 3η Δεκέμβρη , Παγκόσμια Μέρα Ατόμων με Αναπηρίες, σε εθνικό επίπεδο είναι αφιερωμένη στην παρουσίαση των στάσεων της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στα ΑμεΑ. Καθώς σκεφτόμουν τι κείμενο θα μπορούσα να γράψω, που να μην είναι ούτε κοινότυπο ούτε καταθλιπτικό, για την αντιμετώπιση μας από το κοινωνικό σύνολο αντιλήφθηκα στο εξής. Οι τρόποι συμπεριφοράς γενικά είναι θέμα παιδείας. Είναι φυσικό κάποιοι να νιώθουν αμηχανία όταν συναντούν για πρώτη φορά ένα άτομο σε αναπηρικό αμαξίδιο ή ένα χρηστή λευκού μπαστουνιού. Ίσως να θέλει να το πλησιάσει, να το γνωρίσει και γιατί όχι να το βοηθήσει (τα άτομα με αναπηρία δεν πρέπει να ενοχοποιούμε την βοήθεια και να την αναγάγουμε σε οίκτο) αλλά αφού κανείς δεν έχει μπει στο κόπο να ενημερώσει τους μη ανάπηρους για την αναπηρία, αυτονόητο είναι να μην ξέρει τον τρόπο προσέγγισης. Αν γνωρίζαμε τι είναι το λευκό μπαστούνι, την χρησιμότητα του, σίγουρα δεν θα τοποθετούσαμε γλάστρες στις ειδικά διαμορφωμένες πλάκες που είναι τοποθετημένες για να καθοδηγούν τους τυφλούς στα πεζοδρόμια. Με το ίδιο σκεφτικό δεν θα βάζαμε αυτοκίνητα στις ράμπες αν μας είχε γίνει πεποίθηση ότι με αυτό το τρόπο δυσκολεύομε την καθημερινότητα άλλων ατόμων που χρησιμοποιούν καροτσάκι.
Ας πούμε λοιπόν με απλά λόγια εμείς τα ίδια τα άτομα με αναπηρία πως θα ήταν ο επιθυμητός τρόπος προσέγγισης.
Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που απλως έχω κάποια αναπηρία. Δεν είμαι τόσο διαφορετικός από σένα. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat,.,όπως ΕΣΥ!
Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;»,. Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.
Δεν περπατάω, περπατάς όμως εσύ θες να με βοηθήσεις?
Αν θες καλό είναι να ξέρεις ότι το καροτσάκι είναι για μένα ότι για σένα τα ποδιά. Εσύ μετακίνησε περπατώντας εγώ τσουλώντας το καροτσάκι. Δεν χρησιμοποιώ το αμαξίδιο για να προκαλέσω οίκτο και συμπόνια. Το καροτσάκι, μου χρησιμεύει ως ένα μέσο μετακίνησης.
Αν με δεις μπροστά σε κάποιο σκαλοπάτι ρωτάμε αν θέλω βοήθεια και κυρίως με ποιο τρόπο θα μπορούσες να με βοηθήσεις. Έτσι και εσύ δεν θα κουραστείς και εγώ δεν θα νιώσω σαν τσουβάλι ούτε θα κινδυνεύσουμε να κτυπήσουμε και οι 2.
Αν με δεις να προσπαθώ να ανέβω μια ράμπα που την έχουν κλείσει αυτοκίνητα, την επόμενη φορά που θα βρεις ως εύκολη λύση το παρκάρισμα σε ράμπα , θυμήσου εμένα.
Μ' αρέσει να διασκεδάζω γι' αυτό αν με θες ως πελάτη στο κέντρο / σινεμά / θέατρο σου φτιάξε ράμπες στην είσοδο και ειδικά διαμορφωμένες τουαλέτες που να χωράει το καροτσάκι μου.
Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;
Τότε θα πρέπει να σου πω ότι το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.
Αν όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, μπορείς να με βοηθήσεις και ταυτόχρονα θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι αν θυμάσαι κάτι από τα παρακάτω :
Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.
Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ'το μπράτσο. άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα σημαίνει αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.
Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ'αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.
Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.
Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι».
Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το.»δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.
Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.
Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.
Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών ή για τις ΄΄ιδιαίτερες ικανότητες΄΄ των κινητικά ανάπηρων. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.
Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι'αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!
Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου!

Σημειωση. Το τμημα του κειμενου που αφορα τους τυφλους το δανειστικα απο τον Βαγγέλης Αυγουλάς 3οετής φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support) Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών. mailto:hevavgoul@otenet.gr