ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο τον γνώρισα όπως οι περισσότεροι έλληνες από την τηλεόραση. Ήταν τότε, το 1999, παραμονές της 28^ης Οκτώβρη που τα κανάλια έβγαζαν το θέμα ενός αριστούχου μαθητή που δεν του επέτρεπαν να γίνει σημαιοφόρος γιατί ήταν χρηστης αναπηρικού αμαξίδιο. Ο Στέλιος ήταν αιτία να καταργηθεί ένας Μεταξικός, ρατσιστικός, νόμο με τον οποίον οι μαθητές με αναπηρίες έχαναν το δικαίωμα να φέρουν τη σημαία γιατί δεν ήταν αρτιμελής. Τα χρόνια πέρασαν πτυχιούχος πανεπιστημιου πια και με πολύ ελεύθερο χρόνο στην διάθεση μου άρχισα να ψάχνω για θέματα αναπηρίας στο διαδικτύο. Στο φόρουμ του σαιτ Αναπηρία Τώρα, ίσως το πληρέστερο σαιτ στην Ελλάδα γύρω από την αναπηρία, γνώρισα διαδικτυακα τον Στέλιο. Πολλοί πιστεύουν ότι το ιντερνετ είναι απρόσωπο μέσο και δεν μπορείς να ανακαλύψεις τον πραγματικό χαρακτήρα του αλλού. Εγώ διαφωνώ. Στο συγκεκριμένο φόρουμ έχω δημιουργήσει φίλιες, έχουμε ανταλλάξει απόψεις, έχουμε συναντηθεί από κοντά. Σε μια συζήτηση στο φόρουμ με αφορμή ένα άρθρο για την Ανεξάρτητη Διαβίωση στη Σουηδία μας γεννήθηκε η ιδέα να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε μια οργάνωση για την δημιουργία ενός συστήματος ανεξάρτητης διαβίωσης στην Ελλάδα ανάλογο με της Σουηδίας. Την Πρωτοβουλία Ανεξάρτητης Διαβίωσης στη Ελλάδα όπως την ονομάσαμε. Στην ανεξάρτητη διαβίωση  το άτομο με αναπηρία με την βοήθεια τεχνολογικών μεθόδων και την πρόσληψη προσωπικών βοηθών είναι ανεξάρτητο και αυτόνομο. Στο σουηδικό σύστημα το άτομο με αναπηρία είναι κύριος του εαυτόυ του, αυτό επιλέγει, εκπαιδεύει με βάση τις δικές του ανάγκες τον προσωπικό βοηθό και καθορίζει τις ώρες που θα τον χρειαστεί. Με βάση αυτές τις  ώρες το άτομο με αναπηρία παίρνει κάθε μήνα ένα επίδομα για την πληρωμή προσωπικού βοηθού. Έτσι η σχέση ατόμου με αναπηρία και βοηθού είναι καθαρά επαγγελματική με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που διέπουν μια τετοια σχέση και διασφαλίζεται με νομους του κράτους. Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει τον ρόλο του προσωπικού βοηθού να το παίζουν οι γονείς, τα αδέλφια και ο σύντροφος του ατόμου με αναπηρία. Κάτι τέτοιο όμως δεν βοηθάει ούτε το άτομο να ανεξαρτητοποιηθεί ούτε την οικογένεια να λειτουργήσει φυσιολογικά. Όταν οι γονείς πρέπει να είναι επί 24ωρου βάσεως κοντά στο παιδί τους αφήνουν στην άκρη τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες, γίνονται υπερπροστατευτικοί και το παιδί επαναπαύεται και δεν ψάχνει να βρει τρόπους αυτοεξυπηρέτησης. Όσο είναι μικρό το παιδί ίσως βρίσκουν  βολικό αυτόν τον τρόπο ζωής καθώς οι γονείς είναι νέοι και έχουν ακόμα αντοχές. Μεγαλώνοντας όμως και το άτομο έχει την ανάγκη να αυτονομηθεί και οι αντοχές των γονέων μειώνονται. Στη χώρα μας όταν ακούμε για ανεξάρτητη διαβίωση του μυαλό μας πηγαίνει σε ειδικά κέντρα κάτι που είναι εντελώς αντίθετο στην ιδέα στην οποία στηρίζεται το σουηδικό μοντέλο. Η Ανεξάρτητη Διαβίωση υποστηρίξει  την αποϊδρυματοποιηση και την ένταξη του ατόμου στην  κοινωνία. Έχοντας ζήσει λοιπόν στο πετσί μας την έλλειψη τόσο σε επίπεδο νοοτροπίας αλλά και σε επίπεδο κρατικό της έννοιας Ανεξάρτητη Διαβίωση και μετα από πολύωρες συζητήσεις στο φόρουμ μαζευτήκαμε μια ομάδα  ατόμων από όλη την Ελλάδα και ξεκινήσαμε να ψάχνουμε το θέμα της Ανεξάρτητης Διαβίωσης. Μέσα στα πρώτα άτομα αυτής της ομάδας ήταν και ο Στέλιος φοιτητής πια της ιατρικής σχολής. Θυμάμαι το διάβασμα που είχαμε κάνει όλη η ομάδα για να αντιληφθούμε το όρο ανεξάρτητη διαβίωση, σε ποιο νομοθετικό πλαίσιο ήταν ενταγμένη και πως λειτουργούσε στην πράξη. Τα άτομα που μένανε στην Αθηνα ειχαν συναντήσεις με πολιτικούς επιδιώκοντας την δημιουργία νομοθετικού πλαισίου Ανεξάρτητης Διαβίωσης στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικό της έλλειψη του είναι ότι ο προσωπικός βοηθός δεν υπηρχε  καν ως ειδικότητα στα μητρώα του ικα. Σε μια προσπάθεια προώθησης και γνωριμίας του κόσμου με την έννοια της ανεξάρτητης διαβίωσης βγάλαμε ενημερωτικά φυλλάδια και αποφασίσαμε να συμμετέχουμε με δικό μας περίπτερο στην έκθεση ΄΄ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΕΧΡΟ΄΄.  Σε ένα 2μερο πέρασαν από το περίπτερο δεκάδες άτομα με αναπηρία, γονείς αλλά και άτομα που είτε εργαζόταν ήδη ως προσωπικοί βοηθοί είτε ήθελαν να ασχοληθούν με αυτό το επάγγελμα. Εκεί νοιώσαμε την αγωνιά των γονεών για το μέλλον των παιδιών τους όταν αυτοί μεγαλώσουν και φύγουν από την ζωή. Τα ιδρύματα δεν είναι λύση. Το κόστος συντήρησης ενός ιδρύματος είναι κατά πολύ μεγαλύτερο σε σύγκριση αν δινόταν στα άτομα που ζουν σε αυτό η δυνατότητα να ζουν σε δικό τους σπίτι με την βοήθεια προσωπικών βοηθών. Πρόσφατα ο σκηνοθέτης Γιάννης Κασπίρης και ο Στέλιος έφτιαξαν ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο ΄΄ΜΕ ΛΕΝΕ ΣΤΕΛΙΟ΄΄   στην οποία όπως λέει ο ίδιος αυτός δεν χρησιμεύει παρά ως το παράδειγμα για να δούμε «τι σημαίνει να ζεις με, μες στην αναπηρία». Στην ταινία μεταξύ των άλλων που αφορούν την καθημερινότητα του μίλησε για την ενεργή συμμετοχή του στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο για την Αυτόνομη Διαβίωση των Αναπήρων, μοντέλο που ανεπτυγμένο επαρκώς υπάρχει μόνο στη Σουηδία, και για την οικονομική κρίση που πλήττει όλα τα προγράμματα στήριξης των σωματικά και ψυχικά αναπήρων. Ζητάει την ενεργή συμμετοχή μας στην ανάπτυξη και στην Ελλάδα του Προγράμματος για την Αυτόνομη Διαβίωση. Την ταινία μου την έστειλε ο ίδιος συνοδευομενη απο την πρόταση να συμμετέχω στην ομαδα που θα παει τον Σεπτέμβρη του 2013 στην εκδήλωση – διαμαρτυρία «Freedom Drive 2013» που διοργανώνει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ανεξάρτητη Διαβίωση (European Network on Independent Living – ENIL), στο Στρασβούργο.

 Η προβολή της ταινίας  θα γίνει  από το σύλλογο Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχίας  Μεραμβέλλου σύντομα.  Ο Στέλιος αφιερώνει την ταινία σε ένα μέλος  της ΄΄Πρωτοβουλίας Ανεξάρτητη Διαβίωσης΄΄ που έφυγε νωρίς, στον Πανό.

ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑΝΝΑ

ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥΣ

Από 1η Σεπτεμβρίου 2011 καταργήθηκαν όλες οι υγειονομικές επιτροπές πιστοποίησης αναπηρίας που λειτουργούσαν στις Νομαρχίες και το Δημόσιο. Σύμφωνα με τον Νόμο 3863/2010 δημιουργήθηκε το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕ.Π.Α.), υπαγόμενο στη Διεύθυνση Αναπηρίας και Ιατρικής της Εργασίας της Διοίκησης ΙΚΑ.ΕΤΑΜ, για την εξασφάλιση της ενιαίας υγειονομικής κρίσης όσον αφορά στον καθορισμό του βαθμού αναπηρίας των ασφαλισμένων όλων των ασφαλιστικών φορέων, συμπεριλαμβανομένου του Δημοσίου, καθώς και των ανασφάλιστων, για τους οποίους απαιτείται η πιστοποίηση της αναπηρίας.
Έργο του ΚΕ.Π.Α. είναι ο καθορισμός του ποσοστού αναπηρίας για σύνταξη αναπηρίας, ο χαρακτηρισμός ατόμων ως ΑμεΑ, καθώς και ο καθορισμός ποσοστού αναπηρίας για όλες τις κοινωνικές και οικονομικές παροχές ή διευκολύνσεις, για τις οποίες απαιτείται γνωμάτευση αναπηρίας και τις οποίες δικαιούνται από την πολιτεία τα άτομα με αναπηρία. Με το παλαιό σύστημα τα ποσοστά αναπηρίας κρίνονταν σε κάθε τόπο από ντόπιους γιατρούς και όπως αποδείχτηκε οι γνωριμίες και η ψηφοθηρία συχνά οδηγούσαν στην έκδοση πλαστών βεβαιώσεων. Πριν από την ίδρυση των ΚΕ.Π.Α οι αιτούντες εξετάζονταν επίσης συχνά από γιατρούς διαφορετικών ειδικοτήτων σε σχέση με την πάθησή τους. Υπήρξε περίπτωση ατόμου με οφθαλμολογικό πρόβλημα που είχε ελεγχθεί από. σχολίατρο, ορθοπεδικό και παθολόγο. Πλέον οι επιτροπές είναι αμιγείς και απαρτίζονται από ειδικότητες ανάλογα με την κατηγορία της αναπηρίας. Μία από τις βασικές προϋποθέσεις για σύσταση της επιτροπής είναι να συγκεντρωθούν τουλάχιστον 15 αιτούντες με την ίδια κατηγορία αναπηρίας. Όμως από τα μέχρι τώρα στοιχεία έχει διαπιστωθεί ότι το νέο σύστημα, που συστάθηκε με σκοπό την πάταξη της έκδοσης πλαστών βεβαιώσεων αναπηρίας ώστε να μπει ένα φρένο στο φαινόμενο των μαϊμού αναπήρων, στην πράξη έχει γίνει μια επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία για τους πραγματικά αναπήρους. Η Αχίλλειος πτέρνα των ΚΕ.Π.Α είναι η ελλιπείς στελέχωση με το κατάλληλο ιατρικό προσωπικό. Ο σχεδιασμός προβλέπει τη λειτουργία 55 κέντρων σε όλη τη χώρα. Το ΙΚΑ έχει στη διάθεσή του 450 γιατρούς για τις επιτροπές γνωμοδοτήσεων και αυτούς δανεικούς από τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας.  Μέχρι και τους εννέα μήνες φτάνει, σε κάποιες περιπτώσεις, η αναμονή για πιστοποίηση αναπηρίας στα ΚΕ.Π.Α. Συνολικά 53.000 αιτήσεις έχουν βαλτώσει εξαιτίας της υποστελέχωσης των επιτροπών εμπειρογνωμόνων. Ανάμεσά τους εκκρεμούν και περιπτώσεις ανανέωσης επιδομάτων από ανθρώπους που δεν έχουν άλλους πόρους. Άνθρωποι με μόνιμες αναπηρίες που κατά επανάληψη στο παρελθόν έχουν περάσει από επιτροπές  περιμένουνε στην λίστα αναμονής για επανεξέταση. Άνθρωποι που μέχρι τώρα ζούσαν υποφερτά έχουν φτάσει στα όρια της απελπισίας αφού έσω του  έλθει η σειρά τους να εξετασθούν από τα ΚΕ.Π.Α σταματάει η χορήγηση το επίδομα πρόνοιας ή την αναπηρική σύνταξη. Σε μια Ελλάδα που μαστίζεται από την οικονομική κρίση, που η ανεργία στα άτομα με αναπηρίες φτάνει στο 90%  με την προχειρότητα και τον κακό σχεδιασμό ενός μηχανισμός, που υπό άλλες συνθήκες θα δρούσε ευεργετικά τόσο για τους ανθρώπους με αναπηρίες όσο και για τα δημόσια ταμεία, οδηγούμαστε σε μία πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση από την πολιτεία, η οποία πρέπει επιτέλους να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν. Η διακοπή χορήγησης επιδομάτων προνοιας και αναπηρικών συντάξεων έως την επανεξέταση των χιλιάδων περιπτώσεων είναι ένα βάρβαρο μετρο και αποτελεί την ταφόπλακα του κοινωνικού κράτους. Έχει άραγε αναρωτηθεί έστω και ένας από αυτούς που λαμβάνουν αυτές τις αποφάσεις με ποιο τρόπο τα άτομα με αναπηρία θα καταφέρουν να επιβιώσουν τόσον μήνες χωρίς τα επιδόματα? Πριν λίγα χρόνια τα άτομα με αναπηρία ζητούσαμε βελτίωση της ποιότητας ζωής μας , τώρα μας έφτασαν στο σημείο να αγωνιζόμαστε για την επιβίωση μας. Από τα επιδόματα που κυμαίνονται από 300 έως 600 ευρω ανάλογα την αναπηρία τα άτομα καλύπτουν τις βασικές ανάγκες διαβίωσης καθώς και τα έξοδα θεραπείας τους. Το κόψιμο αυτών των επιδομάτων θα είναι ο αφανισμός των ατόμων με αναπηρία. Επειδή όμως τα άτομα με αναπηρία έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα μας και κυρίως για την αξιοπρέπεια μας η Ε.Σ.Α.μεΑ οργανώνει κεντρική συγκέντρωση διαμαρτυρίας και διεκδίκησης του σεβασμού και της αξιοπρέπειας των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους θα γίνει για τους πολίτες της Αθήνας έξω από τη Διοίκηση του ΙΚΑ στην οδό Σωκράτους και Αγ. Κωνσταντίνου, και θα συνεχίσει με πορεία των συγκεντρωμένων προς το Υπουργείο Εργασίας. Ανάλογες κινητοποιήσεις την ίδια ημέρα και ώρα θα πραγματοποιηθούν από τους περιφερειακούς τοπικούς φορείς των ΑμεΑ και των οικογενειών τους σε κάθε πόλη της χώρας που λειτουργεί Διεύθυνση ΚΕ.Π.Α. Ως σύλλογος ατόμων με αναπηρίες Επαρχιας Μεραμβέλλου συμμετέχουμε στην πανελλήνια κινητοποίηση διαμαρτυρίας της Ε.Σ.Α.μεΑ καλώντας τα άτομα με αναπηρία χρόνιες παθήσεις, τα μέλη των οικογενειών τους και κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη στα θέματα που αφορούν την αναπηρία έξω από την διεύθυνση ΚΕ.Π.Α , Επιμενίδου 12, του Άγιου Νικολάου την Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012 και ώρα  11πμ  Ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχίας Μεραμβελλου διεκδικεί νομοθετική ρύθμιση για:

1. Χορήγηση της σύνταξης ή του προνομιακού επιδόματος για όσους μήνες βρίσκονται σε αναμονή και ως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία επανεξέτασής τους.
2. Για όσους καταθέτουν αίτηση επανεξέτασης για τη συνέχιση καταβολής προνομιακού επιδόματος ή σύνταξης αναπηρίας να οριστεί η αυτόματη ανανέωση της γνωμάτευσης που έχει λήξει έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία επανεξέτασής τους από τις υγειονομικές επιτροπές και εκδοθεί η τελική γνωμάτευση.

Διαμαντόπουλου Μαριάννα

Γραμματέας του Συλλόγου Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχίας Μεραμβελλου

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΧΟΡΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΩΜΕΝΩΝ

Το σαββατοκύριακο 28 & 29 Απριλίου είχαμε την ευκαιρία να ξεφύγουμε για λίγο από τα προβλήματα της καθημερινότητας παραβρισκόμενοι στο διήμερο χορευτικών δρώμενων που παρουσίασε στο ΡΕΞ, η Σχολή Μπαλέτου και Σύγχρονου Χορού Σοφίας Μαυροφόρου. Οι εκδηλώσεις αυτές εντάχθηκαν στο πλαίσιο εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού. Τα 27 χορευτικά δρώμενα σε ρυθμούς της σαλσα, του hip hop και του ταγκό πλημμύρισαν την αίθουσα.. Το έξυπνο στήσιμο της παράστασης με τις εναλλαγές των μικρών χορευτών και των ενήλικων κρατούσε αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Το αυθόρμητο και πηγαίο χειροκρότημα κέρδισαν με το νάζι και την τσαχπινιά τους οι λιλιπούτειοι μαθητές της σχολής και τα πολύ όμορφα κουστουμια τους γέμισαν με χρώμα την σκηνή. Τα παιδιά μας παρουσίασαν χορογραφίες hip hop, μπαλέτου και λατιν. Ένα χορευτικό δρώμενο με μικρές ΄΄κινεζουλες΄΄ και τις δυο δασκάλες τους μας μετέφερε στην βροχερή ατμόσφαιρα του Πεκίνου. Όταν την σκυτάλη περνανε οι ενήλικοι χορευτές μας εντυπωσίασαν με το πάθος, την δεξιότητα και την ζωντάνια τους. Με τρόπο μαγικό μας ταξίδεψαν σε άλλες χώρες και εποχές. Η σκηνή μετα από λίγο γέμισε από χορευτές με κόκκινα και μαύρα κουστουμια για να μας καταπλήξουν, με μια εξαιρετικά περίπλοκη χορογραφια, salsa rueda, στην οποία οι χορευτές σχηματίζουν έναν κύκλο και ανταλλάσσουν τους παρτενέρ τους κυκλικά. Από την παράσταση δεν έλειπε φυσικά το ταγκό, χορός με αξιοπρόσεκτα στοιχεία την κοντινή αγκαλιά, την συγκέντρωση, το ντύσιμο που τονίζει το "αρσενικό" και το "θηλυκό", και την αρμονία στη κίνηση που κάνει το ζευγάρι να κινείται σαν μια ενιαία οντότητα. Στο τέλος της βραδιάς η κύρια Σοφία Μαυροφόρου , διευθύντρια της σχολής, μας επιφύλαξε μια ευχάριστη έκπληξη δίνοντας σε δυο ενήλικες μαθητές της υποτροφίες επιβραβεύοντας τις πολύ καλές χορευτικές τους ικανότητες καθώς και σε μικρούς μαθητές δωρεάν παρακολούθηση  σεμιναρίων .

Τα έσοδα των δυο παραστάσεων διατέθηκαν από την σχολή στο σύλλογο μας και ο κόσμος του Άγιου Νικολάου για άλλη μια φορά μας στήριξε με την παρουσία του και σε αυτή την εκδήλωση. Θα θέλαμε να διαβεβαιώσουμε τον κόσμο αφού πρώτα τον ευχαριστήσουμε ότι τα χρήματα αυτά θα αξιοποιηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να καλυφθούν στοιχειώδες ανάγκες συνάνθρωπων μας. Στην δύσκολη οικονομική περίοδο στην οποία ζούμε η αλληλοβοήθεια και η αλληλοϋποστήριξη είναι ίσως τα πιο ουσιαστικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά την κυρία Μαυροφόρου, την κυρία Αγγελική Γαστρα και τους συνεργάτες τους τόσο για την συγκεκριμένη εκδήλωση όσο και τα χορευτικά δρώμενα που έχουμε πραγματοποιησει μαζί στο παρελθόν.

Διαμαντόπουλου Μαριάννα

Γραμματέας της Ένωσης Γονέων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρία Επαρχίας Μεραμβέλλου

ΑΥΤΟΣ, ΑΥΤΗ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ

Ώρα 8 το βράδυ. Μπαίνω σπίτι μετα από μια εξαντλητική μέρα στο γραφείο. Το μόνο που θέλω αυτή την στιγμή είναι ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο με αιθέρια έλαια. Δεν έχω προλάβει να βγάλω το σακάκι μου και ακούω το κινητό μου. Το ψάχνω μέσα στην τσάντα μου ενώ καταριέμαι τον Μάρτιν Κούπερ, εφευρέτης του πρώτου κινητού τηλεφώνου, συσκευή του διάολου όπως την έλεγε η γιαγιά μου. Στην οθόνη αναβοσβήνει το όνομα της κολλητή μου. Το σηκώνω έτοιμη να την κατσαδιάσω. Είχε να δώσει σημεία ζωής μια βδομάδα. Το σκηνικό πάντα ίδιο εδώ και τρία χρόνια. Όποτε καταδεχόταν να την θυμηθεί ο Κύριος Τέλειος , μεταξύ μίτινγκ, επαγγελματικών ταξιδιών και συζύγου, εκείνη έτρεχε μην και χάσει το κελεπούρι. Έκλεινε κινητά και ακίνητα μην τυχόν της διακόψει κάποιος το ειδυλλιακό ρομάντζο. Ένα ρομάντζο που ο κύριος τέλειος φρόντιζε να συντηρεί με λουλούδια, δείπνα υπό το φως των κεριών σε εστιατόρια έξω θεού για ευνόητους λόγους ενώ χρησιμοποιούσε την πιπίλα κάθε παντρεμένου με γκόμενα ΄΄σε σένα βρήκα την ιδανικη γυναίκα, στο σπίτι ζω μια κόλαση που υπομένω για τα παιδία΄΄. Μας βγήκε και οσιομάρτυρας ο τύπος. Και εκεί που πάω να ανοίξω το στόμα μου ακούω κλάμα στην άλλη άκρη της γραμμής. ΄΄Έλα, σε παρακαλώ΄΄. Ευτυχώς που το σπίτι της είναι σχετικά κοντά και μπορώ να πάω με το αναπηρικό αμαξίδιο μου. Μου έχει λύσει τα χέρια ή μάλλον τα πόδια το ηλεκτροκίνητο καροτσάκι, αν δεν το είχα τώρα θα έπρεπε να καλέσω ταξί και φυσικά να τρέχω να βρω συνοδό μέσα στη νύχτα. Τρέχα γύρευε δηλαδή μετα από πόση ώρα θα ήμουν κοντά της. Βγαίνω φουριόζα στον δρόμο, δεν σκέφτομαι καν να ανέβω στο πεζοδρόμιο από την υποτιθέμενη ράμπα γιατί δεν θέλω να γυρίσει τούμπα το καρότσι και να βρεθώ στο κατ νυχτιάτικα. Και άντε να βρω κρεβάτι και γιατρό με τις περικοπές του ΔΝΤ. Αγοράζω από ένα ζαχαροπλαστείο ένα κιλό παγωτό. Ένα και ένα για την ερωτική απογοήτευση. Γιατί ήμουν σίγουρη ότι γι' αυτό πρόκειται. Η κολλητή μου είναι επιρρεπείς στους επονομαζόμενους γυροπηδικτουδηλες άντρες. Έτσι ήταν πάντα η Μαγδα μαγνιτιζοταν απο τα αρσενικα αυτης της κατηγοριας. Φτάνοντας σπίτι της την βρίσκω σε μαύρο χάλι...στην κυριολεξία όμως. Βαλίτσες ανοιγμένες, ρούχα πεταμένα σε όλο το χώρο, αυτή κατάχαμα με μάτια κόκκινα σαν να είχε καταπιεί φωτιά και γύρω μαύρα από την μάσκαρα. Μια ζωή να μην με ακούει αυτό το κορίτσι... πάντα της έλεγα να βάζει αδιάβροχη μάσκαρα. Δεν ξέρεις που και ποτέ θα σου τύχει το κακό...Και της έτυχες...Πάω στην κουζίνα φέρνω δυο κουτάλια, το παγωτό (τα μεγάλα μέσα), και κάθομαι δίπλα της. Τρώμε για πέντε λεπτά αμίλητες. Δηλαδή εγώ αμίλητη, εκείνη μπουκιά και λυγμός ΄΄με έσκασες θα πεις τι έγινε?΄΄ , μιλιά η δικιά μου, ΄΄τσακωθήκατε?΄΄ λυγμούς, ΄΄τον έπιασες με άλλη?΄΄ θρήνος και σπαραγμός ΄΄ΜΕ ΑΛΛΟΝ΄΄

Ο ΧΟΡΟΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ

Ο χορός μας ενώνει. Φράση κοινότοπη θα σκεφτούν πολλοί ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μέσα από το χορό το άτομο εκφράζεται. Συναισθήματα όπως χαρά, λύπη, ερωτάς, πάθος μπορούν να αποτυπωθούν σε μια χορογραφια. Η μαγεία του χορού βρίσκεται όταν οι θεατές νιώθουν αυτά τα συναισθήματα. Η γλώσσα του χορού είναι διεθνής, δεν περιορίζεται σε εθνικότητες, κουλτούρες και αλλά στεγανά.

Όπως είναι το στερεότυπο που θέλει την κινητική αναπηρία και τον χορό ασυμβίβαστες έννοιες. Ευτυχώς ένα στερεότυπο το οποίο καταρρίπτεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι άτομα με κινητική αναπηρία πιστεύουν ότι δεν έχουν την ικανότητα να χορέψουν εξαιτίας των περιορισμένων κινήσεων τους. Αν σκεφτούμε όμως τον χορό ως διάθεση για εξερεύνηση των ορίων του ανθρώπινου σώματος, της ανθρώπινης φαντασίας, της ανθρώπινης ψυχής, όπως αυτά αναδεικνύονται μέσα απ’ τον αυτοσχεδιασμό και μορφοποιούνται σ’ ένα μουσικοκινητικό δρώμενο τότε θα διαπιστώσουμε ότι οι όποιες ιδιαιτερότητες μπορούν απλά να μετουσιωθούν σε τέχνη..

Αντιλαμβάνομαι την δυσκολία κάποιου να συνδυάσει την εικόνα ενός ατόμου που δεν περπατάει να χορεύει. Ίσως γιατί συνήθως το μυαλό μας στο άκουσμα της λέξη χορός πάει σε άτομα που είναι όρθια και ακολουθούν τον ρυθμό της μουσικής. Στην πραγματικότητα όμως μια χορογραφια μπορεί να γίνει στο πάτωμα, σε μια καρεκλά, σε παγκάκι ή οπουδήποτε αλλού το άτομο έχει τη δυνατότητα να κινηθεί είτε έχει αναπηρία είτε όχι. Υπό αυτή την διάσταση του χορού το άτομο με αναπηρία ανακαλύπτει καινούργιους δρόμους έκφρασης μέσα από οποιαδήποτε κίνηση μπορεί να κάνει.

Για χρόνια παρακολουθούσα την πορεία χορευτικών ομάδων αποτελούμενων από χορευτές με αναπηρία και μη κυρίως στην Αθήνα. Έλπιζα κάποια στιγμή να γίνει και στην επαρχία ένα τέτοιο βήμα με επίγνωση των δυσκολιών. Δεν αρκούσε να βγούμε κάποια άτομα με αναπηρία χωρίς καμία πείρα να εκφράσουμε την διάθεση μας να ασχοληθούμε με τον χορό. Χωρίς την καθοδήγηση κάποιου χορογράφου και την συμμετοχή χορευτών που δεν έχουν αναπηρία δεν θα καταφέρναμε καν να ξεκινήσουμε αυτό το εγχείρημα. Η ελπίδα έγινε πραγματικότητα όταν βρέθηκαν άτομα γεμάτα αγάπη για το χορό και όρεξη να δοκιμάσουν κάτι νέο για αυτούς δηλαδή να προσαρμόσουν τις γνώσεις τους στις δυνατότητες που έχουν τα άτομα με αναπηρία. Να ανακαλύψουν μαζί παραλλαγές φιγούρων σε χορούς όπως ταγκό που να μπορούν να γίνουν με καρότσι. Μαγικός είναι ο τρόπος που μια άσκηση φυσικοθεραπείας γίνεται φιγούρα και αρχή μια ολόκληρης χορογραφίας. Βέβαια λέγοντας μαγικός τρόπος δεν εννοώ ότι η χορογράφος έχει το ραβδάκι της καλής νεράιδας και βγάζει την τέλεια χορογραφια σε μια ώρα. Χρειάζονται πολύωρες πρόβες και ομαδική προσπάθεια για να παρουσιαστει στο κόσμο ένα θέαμα που θα εντυπωσιάσει πραγματικά όχι γιατί συμμετέχει ένα άτομο που έχει κάποια αναπηρία αλλά γιατί το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα θα είναι όμορφο. Οι πρόβες, οι δυσκολίες, η προσπάθεια, ακόμα και οι τυχόν εντάσεις που λογικό είναι να υπάρξουν κάποιες φορές λόγω κούρασης και αγωνιάς μαζί με τα 5 λεπτά πάνω στην σκηνή είναι η εμπειρία που κερδίζει ένα άτομο με αναπηρία...Τα 5 αυτά λεπτά είναι ο προορισμός το πιο σημαντικό όμως για ένα άτομο με αναπηρία είναι ότι ζει την μαγεία του ταξιδιού

Η ΦΛΟΓΑ ΤΩΝ SPECIAL OLYMPICS ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

Την προηγουμενη πεμπτη ειχα την τιμη να ειμαι στην αφιξη της φλογα των special olympics। Μια φλόγα που συμβολίζει τις ικανότητες που έχουν τα άτομα με νοητική αναπηρία τις οποίες μπορούν να αναδείξουν αν τους δοθούν οι ευκαιρίες. Η βραδια ήταν υπέροχη αφού πρώτα μας λαχτάρισε μια μεσημεριανή βροχη. Ο κοσμος που είχε μαζευτεί όταν φτάσαμε στην λίμνη με τα αλλα παιδια της ομάδα χορού ήταν πολύς. Κάτι που αύξησε το άγχος μας για το πως θα τα πάμε με την χορογραφια. Η ώρα που η φλόγα έφτασε στην λίμνη με τους λαμπαδιοδρομοις, τους ξένους συνοδούς και ο Μιχάλης Λεμονής άναψε το βωμό ήταν συγκλονιστική. Μετα από τις καθιερωμένες ομιλίες του Δημάρχου και των εκπροσωπών των special olympics άρχισε το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της βραδιας. Οι σχολές χορού Ταμιωλακη, Ρίτας Μαρνελλου και το Λύκειο Ελληνίδων που χόρεψαν πολύ ωραίους κρητικούς και σύγχρονους χορούς θα με συγχωρέσουν που θα επικεντρωθώ στις χορογραφίες των παιδιών του θεραπευτηρίου, του ειδικού σχολείου και στην κατάθεση των δικών μου συναισθημάτων όταν ανεβήκαμε στην εξέδρα για να χορέψουμε αφού πιστεύω να κατανοούν τους λόγους που το κάνω..

Οι χορογραφίες που παρουσίασαν τα παιδία του θεραπευτηρίου χρόνιων παθήσεων Λασιθίου μαζί με χορευτές από την σχολή μαυροφόρου ήταν σαλσα και μερεγγε. Οποίος ήταν παρών μπορούσε να δει τον ενθουσιασμό αυτών των παιδιών που θα παρουσίαζαν το αποτέλεσμα των πολύωρων πρόβων τους με την καθοδηγήσει της χορογράφου Αγγελικής Γαστρα. Κάποιο παιδί πριν αρχίσει η εκδήλωση με πλησίασε και μου είπε με μάτια που λάμπα ΄΄θα χορέψω τώρα, θα με δεις?΄΄. Μια κοπέλα με ένα λουλούδι στο αυτί και ένα τεράστιο χαμόγελο ανυπομονούσε να αρχίσει η γιορτή για να ανέβει στην σκηνή. Η σαλσα που χόρεψε η συγκεκριμένη κοπέλα στην αρχή του καλλιτεχνικού προγράμματος και οι φιγούρες που με τόσο ναζί έκανε μας άφησαν όλους έκπληκτους. Το ίδιο όμορφο συναίσθημα νιώσαμε όταν ανέβηκαν και αλλά παιδία του θεραπευτηρίου στην σκηνή μαζί με τους παρτενέρ τους και χόρεψαν μερεγγε. Γέμισε η εξέδρα ρυθμό και ζωντάνια από τα παιδία αυτά που μας απόδειξαν τι είναι ικανά να κάνουν. Ο κόσμος τα αποθέωσε και πιστεύω ότι αυτό το χειροκρότημα θα ηχεί τα αυτιά τους για πολύ πολύ καιρό.... Εξαιτίας αυτού του χειροκροτήματος και της χαράς που πήραν εκείνη την βραδια θα πηγαίνουν με κέφι στα μαθήματα χορού που γίνονται στο θεραπευτήριο περιμένοντας με ανυπομονησία την επόμενη εμφάνιση τους μπροστά σε κοινό.

Το ειδικό δημοτικό μας εντυπωσίασε με ένα χορευτικό για την ειρήνη. Παιδία και δάσκαλοι ντυμένοι με αρχαιοελληνικούς χιτώνες και μικρά τύμπανα στα χέρια μας μετάδωσαν μέσα από το χορό το πνεύμα της ειρήνης. ένα πνεύμα που οι ηγέτες αυτού του κόσμου έχουν ξεχάσει σε αντίθεση με τα παιδία. Φάνηκε μέσα από τις αρμονικές κινήσεις τους ότι με ένα δικός τους μοναδικό τρόπο το νιώθουν και την πεμπτη μας έκαναν κοινωνούς αυτού του ιδιαίτερου τρόπου. Η πολύτιμη δουλεια των δασκάλων η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην διδασκαλία στεγνά μαθημάτων μέσα σε μια αίθουσα αλλά επεκτείνεται σε θεατρικές και μουσικοχορευτικες παραστασεις φάνηκε για ακόμα μια φορά.

Καθολη την διάρκεια της εκδήλωση μέχρι να έλθει η σειρά μας να εμφανιστούμε προσπαθούσα να ξεπεράσω το άγχος μου. Ήθελα η χορογραφια να βγει καλή για να ευχαριστηθούν τα άτομα της ομάδα μας που μου πρόσφεραν απλόχερα τις γνώσεις τους στο χορό, τον προσωπικό τους χρόνο αλλά κυρίως την φιλια τους. Χωρίς αυτά τα άτομα και την χορογράφο μας ένα ονειρο χρονων δεν θα είχε πραγματοποιηθεί το οποιο ήταν η δημιουργία χορευτική ομάδας στον Άγιο Νικόλαο που θα αποτελούσαν από άτομα με αναπηρία και άτομα χωρίς αναπηρία. Σε αυτό το σημείο και για τους παραπάνω λόγους νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω για αυτά που έχουμε κάνει και για εκείνα που ετοιμάζουμε για το μέλλον τους Τέλη Λεμπιδη, Νικη Κωνσταντωμανολακη, Λυδια Μαρη, Nicolae Cazanu, Ιωαννα Γαλανακη, Ελλη Διαλυνα και ιδιαίτερα την χορογράφο μας Αγγελική Γαστρα.

Αλλα ο σημαντικότερος λόγος που θέλαμε να παρουσιάσουμε μια όμορφη χορογραφια πέρα από το να ψυχαγωγηθεί ο κόσμος που μας στηρίζει ήταν να ευχαριστήσουμε με το δικό μας τρόπο τους ανθρώπους που οφείλαμε την συμμετοχή μας στην συγκεκριμένη εκδήλωση. Αναφέρομαι στους εθελοντές , στους καλούς μας αγγέλους όπως μου αρέσει να τους ονομάζω, που αφού πληροφορήθηκαν το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζαμε με την εξέδρα πήγαν και την έφτιαξαν. Το μεγαλείο αυτών των ατόμων φαίνεται από την πράξη αυτή καθαυτή αλλά και από το γεγονος ότι αφού την είχαν τελειώσει μας ενημέρωσαν απλώς ότι η εξέδρα μας περιμένει για να χορέψουμε...

Όταν ήλθε λοιπόν η σειρά της ομάδας μας να χορέψουμε ανεβήκαμε την εξέδρα και εκεί ξέχασα τα πάντα. Συγκεντρώθηκα, έκανα απλώς τις κινήσεις που μας είχε διδάσκει η χορογράφος και πρόσεχα να έχω οπτική επαφή με τον παρτενέρ μου και τα κορίτσια. Απέφυγα να κοιτάξω προς τον κόσμο από φόβο μην ΄΄κολλήσω΄΄. Ο μόνος εξωτερικός παράγοντας που με επηρέασε ήταν ο ουρανός την στιγμή που με σήκωναν. Εκείνη η μαγεία να χορεύεις δίπλα στην λίμνη και να βλέπεις τον ουρανό γεμάτο αστερία με έκανε να σκεφτώ αν το ζω όντως όλο αυτό.... Ζούμε σε ένα πανεμορφο τόπο που αν συνεργαστούμε όλοι μπορούμε να κάνουμε καταπληκτικά πράγματα....

Το χειροκρότημα του κόσμου στο τέλος της χορογραφίας με έκανε να καταλάβω ότι μάλλον τα πήγαμε καλά. Αυτό που με συγκλόνισε ήταν όταν μας πλησίασαν οι ξένοι εκπρόσωποι των special Olympics και με συγκίνηση στα ματια μας είπαν ότι τους άρεσε η χορογραφια. Ήταν ιδιαίτερη τιμή για εμάς να ακούμε τόσο καλά λόγια από ανθρώπους που έχουν βιώσει σημαντικές στιγμές στο πλάι των αθλητών των special Olympics. Αυτό και η στηρίξη του κόσμου του Άγιου Νικολάου μας δίνει ωθήση να ετοιμάσουμε νέα χορευτικά δρώμενα...

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μέλος της χορευτικης ομαδας του συλλόγου ΑμεΑ Επαρχίας Μεραμβέλλου

«Στις 16 Ιουνίου θα είμαστε στην λίμνη είτε για να χορέψουμε είτε για να διαμαρτυρηθούμε για τον αποκλεισμό μας»

Στις 16 Ιουνίου θα περάσει από την πόλη μας η Φλόγα των special Olympics που θα διεξαχθούν στην Αθηνά από τις 25 Ιουνίου έως τις 4 Ιουλίου 2011. Όπως ήταν φυσικό ανταποκριθήκαμε θετικά στην πρόσκληση του Οργανισμού Νεολαίας και Αθλητισμού Δήμου Άγιου Νικολάου στο σύλλογο μας για πρόθεση συμμετοχής στην τελετή υποδοχής της φλόγας. Καταθέσαμε την πρόταση μας, να συμμετάσχουμε στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με μια χορογραφία από την χορευτική ομάδα του συλλόγου. Η πρόταση αποσταλεί μέσω φαξ αφού το μονο έγγραφο που λαβαμε δεν έκανε λογο για κάποια συνεδρίαση που θα μπορούσαμε να παραβρεθούμε...
Το θεωρήσαμε υποχρέωση και δικαίωμα μας να έχουμε παρουσία σε μια εκδήλωση που μας αφορά άμεσα. Η Λαμπαδηδρομία, η φλόγα της Ελπίδας όπως πολύ εύστοχα αναφέρει στο έγγραφο του ο Ο.Ν.Α.Δ.Α.Ν , που είναι υπεύθυνος της διοργάνωσης, μεταφέρει το μήνυμα των Αγώνων των Special Olympics το οποίο είναι ο σεβασμός στην διαφορετικότητα των ανθρώπων με αναπηρίες και στις ξεχωριστές ανάγκες τους. Με την σκέψη ότι το μήνυμα αυτό θα το κάνουν και πράξη οι διοργανωτές αναφέραμε την πολύ κακή κατάσταση της εξέδρας στην λίμνη όπου θα πραγματοποιηθεί η τελετή και κατά συνέπεια το καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Όπως ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει περνώντας από την λίμνη η εξέδρα είναι σε άθλια κατάσταση, με τάβλες να προεξέχουν και με κενά. Η επιδιόρθωση της είναι επιβεβλημένη όχι μόνο για να μπορέσει η ομάδα χορού ΑμεΑ να συμμετάσχει στην συγκεκριμένη εκδήλωση αλλά και για όλες τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις του δήμου που θα γίνουν φέτος εκεί. Δεν νομίζω ότι ζητήσαμε κάτι παράλογο. Τίθεται θέμα σωματικής ακεραιότητας για οποιαδήποτε πόσο μάλλον για τα άτομα που θα κάνουν την χορογραφία , Αμεα και μη, η οποία εξελιζετε στο εδαφος και με σηκωματα στον αερα. Θεωρούμε μια τετοια χορογραφια ιδανικη για να παρουσιαστει στην τελετη αφιξης της Φλογας των Special Olympics αλλά χωρίς μια σωστή εξέδρα είναι αδύνατον να παρουσιαστει. Η απάντηση που πήραμε ήταν ότι η εξέδρα άρα και η επιδιόρθωση της είναι αρμοδιότητα του λιμενικού και όχι του δήμου. Δεν έπρεπε καν να μπαίνουμε στην διαδικασία αυτή, είτε του δήμου είτε του λιμενικού είναι η εύθηνη, η εξέδρα έπρεπε να έχει επιδιορθωθεί από τις αρχές του καλοκαιριού Αλλά και αν δεχτούμε ότι η εξέδρα είναι αρμοδιότητα του λιμενικού όταν αναλαμβάνεις την οργάνωση ενός γεγονότος, στην προκείμενη περίπτωση ο Ο.Ν.Α.Δ.Α.Ν είσαι υποχρεωμένος να βρίσκεις τους αρμόδιους και να τους πιέζεις να κάνουν της δουλεία τους για την οποία πληρώνονται από τους δημότες σου. Αυτός είναι ο ρόλος του οργανωτή, αυτό έχουμε μάθει ως σύλλογος που διοργανώνουμε κατά τακτά διαστήματα εκδηλώσεις, καλύπτουμε τις ανάγκες των συμετεχοτων, δεν τους στέλνουμε τους ίδιους να βρουν αυτά που τους είναι απαραίτητα για να παρουσιάσουν το έργο τους. Για παράδειγμα στις μουσικες εκδηλώσεις που έχουμε διοργανώσει δεν στέλνουμε τα συγκροτήματα να βρουν τους επαγγελματίες για τα φωτά και τον ήχο. Αυτό είναι εύθηνη των οργανωτών..
Επειδή τον τελευταίο χρόνο έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές μέσω δημοσιευμάτων ως προς την αποσπελασιμοτητα του Άγιου Νικολάου χωρίς να πάρουμε καμία απολύτως απάντηση από τους αρμόδιους, αυτή την φορά δεν θα περιμένουμε αδίκως γραπτή απάντηση. Στις 16 Ιουνίου θα είμαστε στην λίμνη είτε για να χορέψουμε είτε για να διαμαρτυρηθούμε για τον αποκλεισμός μας από μια εκδήλωση που μας αφορά άμεσα. Η απόφαση είναι των διοργανωτών ποια θα είναι η παρουσία μας στην εκδήλωση. Από την απόφαση τους θα κρίνει ο κόσμος κατά πόσο έχουν συνείδηση για το νόημα μιας τόσο σημαντική εκδήλωση όπως είναι η Λαμπαδηδρομία των Special Olympics ή το κάνουν ως διαδικαστική υποχρέωση....
Διαμαντόπουλου Μαριάννα
Γαλανακη ΙωάνναΜέλη της ομάδας χορού του συλλόγου Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχιας Μεραμβελλου