ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΧΟΡΟΥ

 

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την εμπνευσμένη μουσικοχορευτική παράσταση ALL THAT DANCE, από την ομάδα χορού salsa sabor της σχολής Σοφίας Μαυροφόρου, στο κινηματοθέατρο RΕΧ  Μία δυνατή ιστορία αγάπης ξετυλίχτηκε σε ρυθμούς που μας συνεπήραν και μας ταξίδεψαν βαθιά μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Κάποια βραδιά χορού ένας άντρας γνωρίζει μια κοπέλα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Οι χορογραφίες που παρουσιάστηκαν σε συνδυασμό με την αφήγηση της ιστορίας του νεαρού άντρα και της κόρης του από την Άννα Καραγιαννακη και τα live φωνητικά από την Μαρία Μαυροφόρου μετέφεραν τους θεατές στις εποχές των καμπαρέ αλλά και των μεγάλων παραστάσεων όπως  το Moulin Rouge . Οι χώρες εναλλάσσονταν Παρίσι, Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα καθώς ρυθμοί διαφορετικών ειδών χορού όπως μπαλέτο, bachata, flamenco και tango πλημμυρίζουν την σκηνή. Οι χορευτές της ομάδας Στεφανία Δατσέρη, Κάλλια Κουτάντου, Μαρία Κερούλη, Μαρία Παγκάλου, Νίκη Κωνσταντινομανωλάκη, Έφη Κορνελάκη, Ιωάννα Γαλανάκη, Nicolae Cazanu, Αθηνά Κατσιδονιώτη, Μαρία Μαυροφόρου, Μαίρη Γιαννικάκη, Νατάσα Μπουρνέλη, Εμμανουέλα Αντωνιάδη, Σωτήρης Χαμούλιας, Ελευθερία Φλουρή, Κώστας Φραγκάκης, Σταύρος Αγκριθαράκης, Δανάη Λασθιωτάκη, Λίντα Σπαθάρου, Μαριέττα Καμαράτου, Δέσποινα Τσιχλάκη, Μανώλης Κολιοραδάκης μαζί με την εξαιρετική χορογράφο Αγγελική Γαστρά μας έκαναν κοινωνούς συναισθημάτων που προκαλεί ένας ερωτάς, ρομαντισμό, πάθος, ζήλια, προδοσία αλλά και  συναισθημάτων που νιώθει κάποιος όταν βρει την αληθινή αγάπη, έντονη στοργή και προσωπική αφοσίωση. Σε μία χορογραφία έκπληξη που παρουσίασαν η Αγγελική Γαστρά και ο Γιώργος Μαυροφόρος, πρόεδρος του συλλόγου μας, αποκαλύπτετε ότι η δύναμη της αληθινής αγάπης δεν χάνετε με μια αναπηρία ούτε καν με τον ίδιο τον θάνατο. Ο άντρας που είναι πια σε αναπηρικό αμαξιδιο μετα από τροχαίο ατύχημα στο οποίο έχασε και την αγαπημένη του συνεχίζει να χορεύει ως μοναδική διέξοδο για να την νιώθει κοντά του.

Φτάνοντας στο τέλος αυτού του άρθρου θέλω να ευχαριστήσω εκ μέρους του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου μας τα άτομα που βοήθησαν για να πραγματοποιηθούν αυτές οι δυο παραστάσεις. Πρωταρχικά την Αγγελική Γαστρά και την ομάδα της που διέθεσαν τα έσοδα των παραστάσεων στο σύλλογο αλλά κυρίως για την πολύ όμορφη συνεργασία που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα μας τα τελευταία χρόνια. Επίσης θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τους χορηγούς .........
Το μεγαλύτερο όμως ευχαριστώ το χρωστάμε το κόσμο που σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς εξακολουθεί να μας στηρίζει με την παρουσία του και θέλουμε να τον διαβεβαιώσουμε ότι τα οποία έσοδα του συλλόγου διατίθενται σε είδη πρώτης ανάγκης σε κάποιες οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης

Μαριάννα Διαμαντόπουλου

Γραμματέας την Ένωσης Γονέων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχίας Μεραμβέλλου

ΕΡΩΤΑΣ ΔΙΧΩΣ ΧΘΕΣ

Αυτό το καλοκαίρι η Λίζα αποφάσισε να πάει μόνη της διακοπές.
Είχε ανάγκη να ξεφύγει από τους εξοντωτικούς ρυθμούς της εταιρείας στην οποία εργαζόταν τέσσερα χρόνια.
Ξεκίνησε να ψάχνει από το χειμώνα στο διαδίκτυο για μέρη που θα μπορούσε να μετακινείται με το ηλεκτροκίνητο αμαξίδιό της.
Για ξενοδοχεία προσβάσιμα και όλα τα σχετικά.

Πράγματι, βρήκε το ιδανικό μέρος για εκείνη.
Ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο με ράμπες σε όλους τους χώρους και όμορφα λειτουργικά στούντιο.

Ο καιρός που πάντα περνάει γρήγορα, την έφερε στην προετοιμασία των διακοπών της με μεγάλη χαρά.
Είχε πάρει δώδεκα μέρες άδεια και σκόπευε να την ξοδέψει όλη στο υπέροχο ξενοδοχείο που ανακάλυψε και έκλεισε δωμάτιο από νωρίς.

Όταν έφτασε, διαπίστωσε ότι θα περνούσε τις ήρεμες διακοπές που ήθελε.
Είχε κιόλας φτιάξει το πρόγραμμα των διακοπών στο μυαλό της.
Η μέρα θα ξεκινούσε με κολύμπι στην πισίνα, ηλιοθεραπεία, συντροφιά με ένα καλό βιβλίο και ελαφρύ γεύμα.
Τα βράδια θα απολάμβανε τη θέα της θάλασσα από το μπαλκόνι του δωματίου της.
Ναι, αυτό χρειαζόταν. Ποτέ δεν της άρεσαν η πολυκοσμία και η βαβούρα των κοσμικών θέρετρων.

Τις δυο πρώτες μέρες τις πέρασε έτσι ακριβώς, όμως το πρωί της τρίτης μέρας ενώ έπινε τον καφέ της, μπήκε στο ξενοδοχείο μια θορυβώδης παρέα.
Έλπιζε να μην ήταν ένοικοι ή αν ήταν, να ερχόντουσαν μόνο για να κοιμηθούν.
Για κακή της όμως τύχη, σε λίγη ώρα έκαναν την εμφάνιση τους στην πισίνα.
Φώναζαν, έκαναν βουτιές και έριχναν νερά ο ένας στον άλλον.

Πάει η γαλήνια ατμόσφαιρα των προηγούμενων ημερών.
Τη στιγμή που σκεφτόταν μήπως είχε γίνει υποχονδριακή, έγινε το μοιραίο.
Ποσότητα νερού που προοριζόταν να περιλούσει μια κοπέλα από την παρέα, έφτασε στη μπαταρία του αμαξιδίου της.
Πετάχτηκε νευριασμένη από την ξαπλώστρα σκουπίζοντας γρήγορα με την πετσέτα τη μπαταρία, κατηγορώντας τους για έλλειψη αγωγής και τρόπων.

Της ζήτησαν συγνώμη και κάποιος από την παρέα προσφέρθηκε να τη βοηθήσει.
«Άφησε με να το κάνω εγώ» είπε και της πήρε απαλά την πετσέτα από τα χέρια.

Αφού σκούπισε καλά τη μπαταρία, άνοιξε το χειριστήριο και ευτυχώς δούλευε.

«Ευχαριστώ και συγνώμη για πριν, ήμουν λίγο υπερβολική» του είπε τελικά η Λίζα, αισθανόμενη μάλλον ντροπή.
«Καθόλου, είχες δίκιο…Δημήτρης…» συστήθηκε αυτός.
«Χάρηκα…Λίζα» απάντησε με τη σειρά της εκείνη.
«Δεν πιστεύω ότι χάρηκες και τόσο για τη γνωριμία μας, σκοπεύω όμως να σου αλλάξω γνώμη» της είπε ο Δημήτρης και απομακρύνθηκε με ένα χαμόγελο.
Τον ακολούθησε για δευτερόλεπτα με το βλέμμα, πριν ξαναγυρίσει στο βιβλίο της.

Το βράδυ αποφάσισε να πάει στο υπαίθριο μπαρ του ξενοδοχείου.
Τις προηγούμενες νύχτες δεν της έκανε όρεξη να αφήσει την ηρεμία του μπαλκονιού, αλλά απόψε κάτι την τραβούσε να βγει.
Διάλεξε να φορέσει ένα κοντό φόρεμα, από τα τρία που είχε φέρει μαζί της.
Τα μακριά δεν της πήγαιναν, ίσως λόγω της καθιστής της θέσης.
Η Λίζα φρόντιζε πάντα να είναι περιποιημένη, είτε στη δουλειά, είτε στις εξόδους με φίλους.

Ξεκίνησε να μακιγιάρεται χαμογελώντας, καθώς σκέφτηκε την κολλητής της που πάντα απορούσε πώς τα κατάφερνε να βάφεται σε χρόνο ρεκόρ κι εκείνη που δεν έχει καμία κινητική αδυναμία, ήθελε μισή ώρα μπροστά στον καθρέφτη.
Σύντομα, βρισκόταν στο μπαρ.
Ήταν πραγματικά όμορφο, υπήρχαν λουλούδια και φυτά σε γλάστρες, ένα σιντριβάνι  στη μέση, που σε συνδυασμό με  τον έναστρο ουρανό δημιουργούσε μια ρομαντική ατμόσφαιρα.

Τελείωνε το ποτό της, όταν η σερβιτόρα της έφερε ένα δεύτερο.
«Κερασμένο» είπε και έδειξε το Δημήτρη που καθόταν στην απέναντι πλευρά του μπαρ.

Δεν άργησε να έρθει κοντά της.
«Θα ήταν υπερβολικό να ελπίζω σε μια νέα αρχή;» τη ρώτησε χαμογελαστός.
«Από πού ήρθε πάλι αυτός χωρίς να τον αντιληφθώ; Και η υπόλοιπη παρέα πού είναι;» αναρωτήθηκε μέσα της.
«Οι φίλοι μου πάνε για βραδινό μπάνιο, σε περίπτωση που αναρωτιέσαι από ποια γωνία θα εμφανιστούν με κουβάδες νερό» είπε ο Δημήτρης διαβάζοντας την σκέψη της.

Η Λίζα γέλασε αυθόρμητα.
«Το πρωί αντέδρασα υπερβολικά, απλώς αυτό εδώ με κάνει ανεξάρτητη και αν πάθει κάτι θα αναγκαστώ να σταματήσω τις διακοπές μου και να γυρίσω πίσω» του είπε, δείχνοντας τον πολύτιμο τροχήλατο φίλο της.
«Όχι, μόνο αυτό δεν θέλουμε».
«Και τι θέλουμε;».
«Εγώ πολλά, αλλά προς στο παρόν, να πιούμε συντροφιά το ποτό μας. Να κάτσω;».
Η Λίζα έγνεψε καταφατικά.
Εκείνη την ώρα η μελωδία από το «Ταγκό της Νεφέλης» πλημμύρισε την ατμόσφαιρα.
Σε δευτερόλεπτα, ένας νεαρός ερχόταν προς το μέρος τους, μεταφέροντας ένα χειροκίνητο καρότσι.
Μίλησε κατευθείαν στο Δημήτρη.

«Καλησπέρα, μου επιτρέπετε να σας στερήσω για λίγο τη Λίζα; Μου έχει υποσχεθεί από τότε που ήλθε ένα χορό, αλλά μέχρι σήμερα δεν έβγαινε τα βράδια».

Ο Δημήτρης κοίταξε το νεαρό με ένα βλέμμα δυσφορίας και απορίας μαζί.
«Τιμή μου να χορέψω με ένα δάσκαλο του είδους» απάντησε η Λίζα, προτού εκείνος προλάβει να αρθρώσει λέξη.

Μετακινήθηκε με ευκολία από το δικό της αμαξίδιο στο άλλο και προχώρησαν με το νέο άντρα προς την πίστα.
Της έπιασε τα χέρια και άρχισαν να χορεύουν.

Ο Δημήτρης την παρακολουθούσε να κυλά το καροτσάκι της αέρινα, κατευθυνόμενη από τον παρτενέρ της.
Δεν πίστευε ότι ένας χορός, που η ντάμα θα ήταν σε αναπηρικό αμαξιδιο, μπορεί να εκπέμπει  τόσο ερωτισμό.
Ήπιε το ποτό που είχε απομείνει στο ποτήρι του κοιτάζοντας έντονα το ζευγάρι.
Γιατί τον ενοχλούσε που χόρευε με άλλον; Τη γνώριζε μόνο λίγες ώρες.
Σηκώθηκε να φύγει, αλλά χωρίς να το συνειδητοποιήσει, σε λίγο πλησίασε το ζευγάρι που εκείνη τη στιγμή τελείωνε το ταγκό.

«Πάμε ένα περίπατο;» πρότεινε στη Λίζα, όταν έμειναν οι δυο τους.
«Γιατί όχι;» του απάντησε χαμογελώντας και προχώρησαν προς τον κήπο του ξενοδοχείου.
Η νύχτα ήταν όμορφη, ο αέρας μύριζε γιασεμί και τριαντάφυλλο.

«Χορεύεις πολύ ωραία» είπε ο Δημήτρης, διακόπτοντας τη σιωπή που τους είχε τυλίξει.
«Εσύ δεν χορεύεις;».
«Όχι, ποτέ».
«Για όλα τα πράγματα υπάρχει πρώτη φορά. Βέβαια δεν θα είμαι η ιδανικότερη ντάμα για το ξεκίνημα σου και με το χορτάρι εδώ, δύσκολο να χρησιμοποιήσω το καρότσι αλλά…» δίστασε πριν συνεχίσει «…αλλά αν μου επιτρέψεις να στηριχτώ λίγο πάνω σου…».

Εκείνος καταλαβαίνοντας τι εννοούσε, την έπιασε από τα χέρια και τη σήκωσε όρθια.
«Δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερη ντάμα» ψιθύρισε, ενώ άρχιζαν να λικνίζονται απαλά στο ρυθμό μιας μουσικής που άκουγαν μόνο εκείνοι.

Τις υπόλοιπες μέρες των διακοπών τις πέρασαν μαζί, πηγαίνοντας βόλτες στην πόλη και ημερήσιες εκδρομές.
Τα βράδια συνέχιζαν τα «μαθήματα χορού» που είχαν ξεκινήσει εκείνη τη νύχτα.
Και το πρώτο φως της μέρας, τους έβρισκε πάντα αγκαλιά στο κρεβάτι.

Ο Δημήτρης αλλάζοντας το πρόγραμμα του, με την προτροπή και των φίλων του, αφού η Λίζα είχε γίνει πια μέλος της παρέας, θα έφευγε νωρίτερα μαζί της.
Αποχαιρέτησαν τους φίλους τους στην αίθουσα αναχωρήσεων του αεροδρομίου, με την υπόσχεση να συναντηθούν στο σπίτι της Λίζας, σε πέντε μέρες που θα επέστρεφαν και εκείνοι.

Πλησίασε τον αγαπημένο της και τον φίλησε. Του άξιζε ένα φιλί.
Ο Δημήτρης δεν είχε καταφέρει μόνο να της αλλάξει γνώμη για τον ίδιο όπως είχε πει, αλλά και για την παρέα του.

Η Λίζα όμως είχε κατορθώσει κάτι πιο σημαντικό.
Μαζί της ο Δημήτρης ανακάλυψε μια διαφορετική πλευρά του έρωτα.
Μια πλευρά που του φαινόταν μαγική και όμορφη, όσο το ταγκό που είχε χορέψει εκείνη, τη βραδιά της γνωριμίας τους.

ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕΣ

Η Μαρία έφτασε καθυστερημένη στο γραφείο. Το προηγούμενο βράδυ είχε τσακωθεί με τον Μίλτο.
Την έστησε τρεις ολόκληρες ώρες.

Το τελευταίο διάστημα αυτό γινόταν όλο και πιο συχνά.
Τα δυο πρώτα χρόνια της σχέση τους ήταν ο τέλειος σύντροφος, έβγαιναν κάθε βράδυ, της πρόσφερε λουλούδια, ήταν τρυφερός μαζί της.
Στην πορεία άρχισε να αλλάζει.
Δεν την πείραζε που οι έξοδοι τους ειχαν περιοριστεί, άλλωστε και η ίδια με το φόρτο εργασίας που απαιτούσε η νέα της θέση, επιστρέφοντας σπίτι προτιμούσε να δούνε αγκαλιά μια ταινία.
Ο Μίλτος όμως, είτε ακύρωνε τα ραντεβού τους, είτε αργοπορούσε.


Μπαίνοντας χαιρέτησε τους συνάδελφους της και στρώθηκε αμέσως στη δουλειά.
Λίγο αργότερα, ο Σταύρος ο συνάδελφος της, την πλησιάζει και της προσφέρει ένα χάρτινο κυπελλάκι που άχνιζε.
«Είχα βγει για εξωτερικές δουλειές και επιστρέφοντας σκέφτηκα να πάρω δυο δυνατούς καφέδες» της είπε χαμογελώντας.
«Ευχαριστώ, τον χρειαζόμουν όσο δεν φαντάζεσαι», απάντησε η Μαρία ανταποδίδοντας το χαμόγελο.
«Χρειάζεσαι επίσης και να φας κάτι», συμπλήρωσε εκείνος και άφησε μια σακούλα με τα αγαπημένα της κρουασάν.

Η Μαρία διέκρινε στο βλέμμα του εκείνη την έκφραση που της έφερνε αμηχανία.
Είναι καλό παιδί, αλλά συχνά την εκνευρίζει το έστω και διακριτικό φλερτ του.
Όλοι στο γραφείο ήξεραν ότι είχε δεσμό. Τι επιδίωκε ο Σταύρος;
Αρκετά προβλήματα είχε και χωρίς αυτόν.

Από την αμηχανία της στιγμής την έβγαλε ο προϊστάμενος, ζητώντας  από το αρχείο το φάκελο ενός παλιού πελάτη.
Ο φάκελος βρισκόταν σε ένα ψηλό ράφι και η Μαρία καθώς έσπευσε βιαστική να ανταποκριθεί έχοντας στο μυαλό  το χθεσινό της καβγά με το Μίλτο, στραβοπατάει στη σκάλα του αρχείου και σψριάζεται κάτω, χάνοντας τον κόσμο από μπροστά της.

Όταν συνήλθε βρισκόταν στο αυτοκίνητο του Σταύρου.
«Μαρία, πρέπει να σε δει γιατρός», της είπε με αγωνία.

Εκείνη ζαλιζόταν και ξανάκλεισε τα μάτια αμέσως, κρατώντας τα έτσι, ως την είσοδο του νοσοκομείου.

Ύστερα από μια ώρα επέστρεφαν στο αυτοκίνητο με το ένα της πόδι στο γύψο και την υπόδειξη του γιατρού να μη μείνει μόνη για 48 ώρες λόγω πιθανής διάσεισης.

«Έχεις κάποιον που να μπορεί να σε περιποιείται;» τη ρώτησε ο Σταύρος.
«Όχι, η αδελφή μου μένει Θεσσαλονίκη και δεν θέλω να την ξεσηκώσω, άλλωστε νιώθω μια χαρά» του απάντησε και γυρνώντας το πρόσωπό της προς το παράθυρο μονολόγησε χαμηλόφωνα «…και ο Μίλτος πετάει σήμερα για Παρίσι…».  

«Άκουσες τι είπε ο γιατρός», της είπε κοιτώντας την αυστηρά. «Θα περάσω από το σπίτι μου να πάρω κάποια πράγματα και θα μείνω μαζί σου».

Η Μαρία στράφηκε στο μέρος του απότομα για να του ξεκαθαρίσει ότι αυτό ήταν αδύνατο, αλλά ένιωσε τον κόσμο να γυρίζει.
Ας έκανε ό,τι ήθελε, σκέφτηκε, ακουμπώντας το κεφάλι της στο κάθισμα.

Νωρίς το βράδυ ξύπνησε στο κρεβάτι της.
Εκείνη τη στιγμή έμπαινε ο Σταύρος στο υπνοδωμάτιο, κρατώντας ένα πιάτο σούπα. Κάθισε δίπλα της και άρχισε να  την ταΐζει στο  στόμα.
Είχε πολύ καιρό να την περιποιηθεί κάποιος. Βούρκωσε χωρίς να το θέλει.
Επίδραση των φάρμακων θα ήταν. Γύρισε και τον ρώτησε.
-Γιατί;
Η απάντησή του ήταν σαφέστατη.
-Ακόμα να το καταλάβεις;

Αφήνοντας το πιάτο στο κομοδίνο, έσκυψε, την πλησίασε και τη φίλησε απαλά στα χείλη.
Ύστερα χωρίς να πει λέξη, βγήκε από το δωμάτιο.

Η Μαρία προσπάθησε να καταλάβει τι συνέβη, πώς έγινε, αλλά ήταν τόσο εξαντλημένη από τα γεγονότα που αποκοιμήθηκε και πάλι.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας ένιωσε τον Σταύρο να έρχεται κάποιες φορές κοντά της προκειμένου να βεβαιωθεί ότι κοιμάται ήσυχα, να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να βγαίνει από το δωμάτιο.

Την επομένη το πρωί, ξύπνησε από το κουδούνι της πόρτας.
Άνοιξε τα μάτια και τον είδε να κοιμάται στην πολυθρόνα δίπλα της.
Ήταν ωραίος έτσι όπως έπεφταν κάποιες τουφίτσες από τα μαλλιά του στο πρόσωπο.
Το κουδούνι ξαναχτύπησε κι εκείνος πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένος.
Του πήρε λίγα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσει που βρισκόταν.
Την κοίταξε έντονα.
-Είσαι καλά;
-Ναι μια χαρά, αν και πονάει το πόδι μου λίγο.
-Θα πάω να ανοίξω την πόρτα και θα σου φέρω ένα παυσίπονο.


Σε λίγο άκουσε από μέσα τη φωνή της αδελφή της.
Έπρεπε να το περιμένει ότι μόλις έβλεπε το μήνυμα που της έστειλε χθες, θα έπαιρνε το πρώτο αεροπλάνο για Αθήνα.
Σε αντίθεση με τον Μίλτο, που δεν μπήκε καν στον κόπο να κάνει ένα τηλεφώνημα, να ρωτήσει αν ήταν καλά.
Αλλά όχι, δεν της αρκούσε πια ένα τηλεφώνημα, ήθελε την προσοχή και την φροντίδα, όπως την είχε νιώσει από τον Σταύρο.

Η αδελφή της μπήκε σαν σίφουνας την αγκάλιασε και μιλώντας ακατάπαυστα, της έδωσε να πιει  το παυσίπονο.
Ο Σταύρος την είχε ενημερώσει για τα φάρμακα που σύστησε ο γιατρός πριν φύγει χωρίς να χαιρετίσει τη Μαρία.
Δεν ήθελε να της κλέψει ούτε ένα λεπτό από τις στιγμές με την αγαπημένη της αδελφή.

Η Μαρία στη διάρκεια των δεκαπέντε ημερών της αναρρωτικής της άδειας, πήρε μια απόφαση που τη σκεφτόταν πολύ καιρό, αλλά δεν είχε βρει το θάρρος να την κάνει πράξη.

Έβαλε τέλος στη σχέση της με τον Μίλτο, αντιλαμβανόμενη ότι είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της.
Άσχετα με το αν προχωρούσαν με τον Σταύρο, δεν άξιζε να είναι σε μια βαλτωμένη  κατάσταση. 
Το ατύχημα και η στάση του Σταύρου την είχαν αφυπνίσει.
Καλύτερα μόνη.

Και μπορεί αργότερα να διεκδικούσε τον Σταύρο.
Άλλωστε εκείνος είχε κάνει την κίνηση του, καιρός να κάνει κι εκείνη τη δική της.

ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΖΩΗ

Όλα σχεδόν ήταν έτοιμα για το αποψινό δείπνο.
Το σουφλέ ζυμαρικών και η τούρτα σοκολάτα βρισκόταν στο ψυγείο.
Το ψητό σιγοψηνόταν στο φούρνο. Το στρωμένο όμορφα τραπέζι με λευκό τραπεζομάντιλο, τα καλά σερβίτσια και ένα βάζο κόκκινα τριαντάφυλλα σε συνδυασμό με το αναμμένο τζάκι, έδιναν μια γιορτινή αίσθηση στο χώρο.

Η Άννα πήρε τον καφέ της πηγαίνοντας στον καναπέ. Από το πρωί δεν είχε σταματήσει με τις ετοιμασίες.
Είχε θυμηθεί τα κεράκια;
Ναι ήταν δίπλα στο τασάκι, 18, όσα και τα χρόνια της Φάνης.

Κλείνοντας τα μάτια ξανάζησε τη σκηνή όταν την πήρε πρώτη φορά στην αγκαλιά της.
Ένα ξανθό πλασματακι που δεν ήξερε πώς να το κρατήσει.
Ένα μωρό που δεν ήταν στα άμεσα σχέδια. Ούτε στα δικά της ούτε του Πάνου.

Εκείνη μόλις είχε τελειώσει το οικονομικό και θα έφευγε για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο σε δυο μήνες.
Αυτός δούλευε εδώ ως ασκούμενος δικηγόρος.
Δεν τους φόβιζε η απόσταση, άλλωστε υπήρχαν και τα αεροπλάνα.

Δεκαπέντε μέρες πριν φύγει η Άννα έμαθε ότι ήταν έγκυος.
Αντί για φοιτήτρια στο Λονδίνο, ντύθηκε νύφη, έγινε μαμά και νοικοκυρά.
Ο Πάνος  δεν άλλαξε πολύ τα σχέδια του, απλώς πρόσθεσε ένα ακόμα τίτλο στο βιογραφικό του. Αυτόν του πατέρα, απλώς.

Όχι ότι δεν αγαπούσε τη Φάνη. Τη λάτρευε. Μόνο που το έδειχνε τα σαββατοκύριακα και τις γιορτές.
Στο δικηγορικό του γραφείο διοχέτευε όλο το χρόνο και την ενέργεια του.
Σε αντίθεση με την Άννα, που οι μοναδικές της ασχολίες ήταν το μεγάλωμα του παιδιού τους και οι δουλειές του σπιτιού.

Όταν το κορίτσι έγινε 15 χρόνων η Άννα μπήκε συνέταιρος σε ένα μαγαζί με ρούχα.
Είχε κανονίσει να δουλεύει τα πρωινά που η μικρή ήταν σχολείο, για να μπορεί τα απογεύματα να την πηγαινοφέρνει στα φροντιστήρια, τα οποία χρόνο με το χρόνο πλήθαιναν.
Δεν πείραζε όμως, άξιζε το κόπο. Η κόρης της πέρασε φιλοσοφική στη Θεσσαλονίκη.
Αύριο το πρωί η μικρή πετούσε για εκεί.

Έψαξε της τσάντα της να βρει τα εισιτήρια. Χαμογέλασε.
Το εισιτήριο της Φανούλας μαζί με ένα κουτάκι που έκρυβε μια ασημένια καρδούλα, τα άφησε δίπλα στο πιάτο της.
Το δεύτερο εισιτήριο που έγγραφε το όνομα της και είχε προορισμό Λονδίνο, το ξαναέβαλε στην τσάντα της.

Σε λιγότερο από δυο ώρες, πατέρας και κόρη θα ήταν σπίτι.

Έσβησε το φούρνο και πήγε στην κρεβατοκάμαρα.
Έβγαλε από τη ντουλάπα το φόρεμα που αγόρασε το πρωί και το άφησε στο κρεβάτι.
Θα χάριζε τον εαυτό της ένα απολαυστικό μπάνιο με αιθέρια έλαια.

Άλλη μια αλλαγή που θα εφάρμοζε στο μέλλον. Όχι πια γρήγορα ντους. Χρόνος για τον εαυτό της.

Μετά από μισή ώρα βγήκε από το νερό και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.
Είχε αδυνατίσει χωρίς να χαλαρώσει, το σώμα της άρχιζε να γίνεται μυώδες.
Εδώ και τρεις μήνες πήγαινε σχεδόν κάθε απόγευμα γυμναστήριο, κρυφά από όλους.

Τρεις μήνες.
Από την ημέρα που  είδε τον Πάνο με μια άλλη γυναίκα.
Κατά ένα περίεργο τρόπο, ούτε ζήλεψε ούτε θύμωσε μαζί του,  απλώς την ταρακούνησε.

Ήταν καιρός να ασχοληθεί και με τον εαυτό της, τον είχε παραμελήσει αρκετά.
Δεν την ενδιέφερε να ξανακερδίσει τον άνδρα της.
Έπρεπε να τον δει με κάποια άλλη για να συνειδητοποιήσει ότι δεν τον ήθελε πια.

Το πάθος έσβησε με τον καιρό.
Δεν θυμόταν πότε έκαναν έρωτα για τελευταία φορά.
Τον  αγαπούσε σαν πατέρα της Φάνης, αλλά όχι ως άντρα της.
Αν ήθελε να ήταν ειλικρινής με τον εαυτό της, το παιδί υπήρξε ο κύριος λόγος που προχώρησαν στο γάμο.

Αύριο το μεσημέρι, όταν η Άννα θα βρισκόταν στο αεροπλάνο για Λονδίνο, ο δικηγόρος της θα έδινε στον Πάνο τα χαρτιά του διαζυγίου μαζί με ένα γράμμα της ίδιας, στο οποίο του εξηγούσε του λόγους.

Άκουσε τα κλειδιά στην πόρτα, έριξε μια τελευταία μάτια στο καθρέφτη.
Το φόρεμα αγκάλιαζε το κορμί της αναδεικνύοντας τις καμπύλες της.
Το πρόσωπο μακιγιαρισμένο διακριτικά, έλαμπε από δροσιά.

Χαμογέλασε ικανοποιημένη με τον εαυτό της.
Ήταν μια γυναίκα που είχε πάρει τις αποφάσεις της.
Ανέπνευσε ανακουφισμένη και πήγε να υποδεχτεί τη Φάνη και τον Πάνο.

Ένιωθε σαν να είχε βγάλει μετα από αιώνες τα στενά της παπούτσια, που όσο υπομονή και να έκανε ελπίζοντας ότι θα ανοίξουν, εκείνα παρέμεναν στενά.

Παρκάρισμα σε θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ

Με έκπληξη πληροφορήθηκα χθες ένα δυσάρεστο περιστατικό που συνέβη έξω από το ΙΚΑ Άγιου Νικολάου. Εμπλεκόμενοι είναι ένας συμπολίτης μας ο οποίος πρόσφατα υπεβλήθη σε μεταμόσχευση μυελού των οστών πάσχοντας από λευχαιμία και δυο νεαροί αστυνομικοί. Ο συντοπίτης μας λοιπόν πήγαινε στο ικα να υποβάλει τα χαρτιά για την χορήγηση θεραπευτικής αγωγής. Να σημειώσω ότι οι μεταμοσχευμένοι κατατάσσονται στην κατηγόρια των ατόμων με αναπηρίες. Αυτό σημαίνει ότι είχε κάθε νόμιμο δικαίωμα να παρκάρει στις θέσεις στάθμευσης για ΑμεΑ που βρίσκονται έξω από το ικα. Αυτό θα γίνονταν υπό την προϋπόθεση ότι οι θέσεις αυτές να ήταν διαθέσιμες και όχι πιασμένες από μηχανάκια και αυτοκίνητα μη ανάπηρων. Δυστυχώς η συγκεκριμένη μέρα δεν ήταν η εξαίρεση στον κανόνα. Αρκετές φορές που περνάω από το δρόμο του ικα στις θέσεις αυτές βρίσκονται μηχανάκια και αν πρέπει να κατεβώ αναγκάζετε ο συνοδός μου να σταματήσει ουσιαστικά στη μέση του δρόμου παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία. Δεν είναι ότι πιο ωραίο να προσπαθώ να μετακινηθώ από το αυτοκίνητο στο καρότσι και εντωμεταξύ να δημιουργείτε ουρα από αυτοκίνητα.. Ο συμπολίτης  μας μην έχοντας άλλη λύση σταμάτησε απέναντι (σε διπλοπαρκάρισμα) προκειμένου να παραδώσει τα χαρτιά στο ΙΚΑ, να επανέλθει στο αυτοκίνητο και να φύγει. Άμεσα οι αστυνομικοί επεμβαίνουν και του επισημαίνουν ότι στον χώρο αυτό δεν επιτρέπεται η στάση και η στάθμευση και όπως ήταν φυσικό τους αναφέρει την αναπηρία του και παράλληλα τους υποδεικνύει ότι οι θέσεις αναπήρων ήταν κατειλημμένες. Βέβαια απορία κάθε νοήμων ανθρώπου είναι αφού οι δυο αστυνομικοί ήταν παρόν γιατί επέτρεψαν στα αλλά οχήματα να καταλάβουν παράνομα θέσεις αμεα. Τα περιστατικά παράνομου παρκαρίσματος σε θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ σε ολόκληρη την πόλη εδώ και αρκετό καιρό έχουν πάρει ανησυχητικά μεγάλες διαστάσεις.

 Οι κλήσεις από ότι φαίνετε εκ του αποτελέσματος, δεν είναι αρκετές. Ίσως πρέπει να παρθούν αυστηρότερα μέτρα όπως είναι η απομάκρυνση των οχημάτων με γερανό, ένα σύστημα που εφαρμόζεται σε ευρωπαϊκές πόλεις .Ο πολίτης με αναπηρία δεν είναι δυνατόν να παρκαινει σε απόσταση 200 μ. όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση υπέδειξαν οι δυο αστυνομικοί. Να υποθέσουμε ότι κατά την εκπαίδευση των αστυνομικών δεν τους παρέχονται στοιχειώδης γνώσεις ιατρικής ώστε να αντιλαμβάνονται πως η κόπωση σε ένα μεταμοσχευμένο άνθρωπο είναι επικίνδυνη για την υγειά του? Αφού λοιπόν τους εξήγησε το αυτονόητο παρακάλεσε έναν εκ των αστυνομικών να τον βοηθήσει να μετακινήσει λίγο τα μηχανάκια ώστε να καταστεί ελεύθερη μια θέση πάρκινγκ αναπήρου και να μπορέσει να παρκάρει ο ίδιος. Η απάντηση που πήρε ήταν ότι είναι αστυνομικοί και όχι παρκαδόροι τοτε ο συμπολίτη μας αγανακτισμένος τους αποκάλεσε γαϊδουρια. Διοτι ξέχασαν ότι πρώτα από όλα θα έπρεπε να είναι άνθρωποι. Άνθρωποι που υπηρετούν τον νόμο, ο οποίος στην παρούσα στιγμή καταστρατηγούνταν και δουλεια τους ήταν να απομακρύνουν τα παράνομα οχήματα αποκαθιστώντας την έννομη τάξη Σίγουρα η λέξη δεν ήταν κόσμια αλλά όταν βλέπεις αυτούς που είναι υπεύθυνοι να διαφυλάξουν το δικαίωμα σου να κυκλοφορείς και να διεκπεραιώνεις τις δουλείες σου υπό αξιοπρεπείς συνθήκες να μην είναι έστω διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν τότε μπορεί να ξεπεράσεις τα όρια. Το περιστατικο ειχε καταληξη να παει ο νεαρος αντρας στο τμημα με το οχημα του συνοδευομενος απο περιπερικο και δικυκλιστες στην Ασφαλεια. Ύστερα από παρέμβαση του Αστυνομικού Υποδιευθυντή δεν οξύνθηκαν περισσότερο τα πράγματα και απεφεύχθη και η διαδικασία του Αυτοφώρου.

Ίσως η εξέλιξη του περιστατικό να θεωρηθεί ως μια άτυχης στιγμή που ελπίζουμε να μην επαναληφθεί αλλά η αιτία χρονίζει στον Άγιο Νικόλαο. Η παράνομη στάθμευση σε θέσεις ανάπηρων χωρίς καμία αποτελεσματική παρέμβαση της αστυνομία είναι καθημερινό φαινόμενο. Ως σύλλογος έχουμε θίξει εκατοντάδες φορές το θέμα αλλά επίλυση δεν βλέπουμε. Αν το πρόβλημα της προσβασιμότητας είχε λυθεί από τις αρχές του δήμου σίγουρα δεν θα είχαμε αυτή την δυσάρεστη για όλους μας εξέλιξη.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΕΡΑΜΒΕΛΛΟΥ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΧΟΡΕΥΕΙ

Κάποτε υπήρχε ένα κοριτσάκι που από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωή του η μουσική και ο χορός ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με την ύπαρξη του. Μόλις άκουγε ένα τραγούδι άρχιζε να στροβιλίζεται σε όλο το σπίτι. Η μητέρα του καθώς είδε αυτή την αγάπη της μικρή της κόρη αποφάσισε να την γράψει σε μια σχολή χορού. Έτσι το κορίτσι μας ξεκίνησε μπαλέτο και όσο προχωρούσαν τα χρόνια συνέχισε σε όλα τα είδη χορού, σύγχρονο, λατιν, ταγκό. Oι δασκάλες της έλεγαν ότι είχε ένα εξαιρετικό ταλέντο όχι μόνο να χορεύει με άψογη τεχνική αλλά και να δίνει το δικό της προσωπικό στίγμα σε κάθε χορογραφια. Είχε πολύ καλές σχέσεις με τους άλλους μαθητές γιατί δεν ήταν ανταγωνιστική. Ο χορός ήταν για εκείνη μια έκφραση συναισθημάτων και θεωρούσε ότι μια χορογραφια ήταν καλή όταν κατάφερνε να μεταδώσει αυτά τα συναισθήματα στον κόσμο. Όνειρο της πάντα ήταν να συνεχίσει τις σπουδές της στο χορό και συμμετάσχει σε μεγάλα χορευτικά σχήματα. Σήμερα της δινόταν αυτή η ευκαιρία. Η σχολή είχε παράσταση και η δασκάλα τους είχε πει ότι ανάμεσα στους ανθρώπους που θα την παρακολουθούσαν θα βρισκόταν και η διευθύντρια της μεγαλύτερη ακαδημίας χορού της χώρας. Αν φοιτούσε στην συγκεκριμένη ακαδημία θα ήταν η αρχή της πραγματοποίηση του ονείρου της. Ένα χρόνο σκληρών πρόβων με τον παρτενέρ της για να τελειοποιήσουν τις χορογραφίες που τους είχε διδάξει η δασκάλα τους. Περισσότερο είχαν δουλέψει πάνω σε μια χορογραφια ιδιαίτερα εντυπωσιακή και δύσκολη. Χαμογέλασε τρυφερά στον καλό της φίλο που της έκλεισε το μάτι θέλοντας να της διώξει το άγχος. Μετα από τόσα χρόνια που χόρευαν μαζί δεν είχαν ανάγκη τις λέξεις για να συνεννοηθούν. Η παράσταση αρχίσει η κοπέλα όμως μέχρι την στιγμή που ήλθε η σειρά τους να βγουν στην σκηνή δεν είχε καταφέρει να μειώσει το άγχος της. Aν έχανε τα βήματα της την πιο σημαντική χορογραφια της ζωή της? Δεν θα κατέστρεφε μόνο το δικό της ονειρο αλλα και το ονειρο του παρτενέρ της όπως και την καλή φήμη της δασκάλα της. Βγήκαν την σκηνή και όλα πήγαιναν καλά μέχρι το φινάλε της χορογραφίας που ο παρτενέρ την πετούσε στο αερα έκανε μια στροφή και στεκόταν όρθια. Την στιγμή που ήταν στον αερα έχασε για κλάσματα του δευτερόλεπτο την αυτοσυγκέντρωση της και η πτώση στο εδαφος ήταν δυνατή. Όλοι οι χορευτές μαζεύτηκαν γύρω της. Δεν πονούσε αλλα όταν πήγε να σηκωθεί δεν μπορούσε να κουνήσει τα ποδιά της. Η διάγνωση των γιατρών ήταν τραυματισμός της σπονδυλικής στήλη. Δεν θα ξανά περπατούσε. Έφυγε ένα χρόνο στο εξωτερικό σε κέντρο αποκατάστασης, προσαρμόστηκε στην νέα πραγματικότητα, έμαθε να αυτοεξυπηρετείται αλλά ένα κομμάτι της είχε πεθάνει. Δεν θα μπορούσε να χορέψει ποτέ πια στην ζωή της. Αυτό την πλήγωνε περισσότερο. Θα της έλειπαν τρομερά οι χορογραφίες, οι πρόβες, τα παιδιά και οι δάσκαλοι της. Αλλά δεν την είχαν ξεχάσει όλοι αυτοί. Η δασκάλα χορού στο διάστημα που η κοπέλα έλειπε ρώτησε, έψαξε, έμαθε τι μπορούσε να γίνει και με ποιο τρόπο ώστε να ξαναχορεψει η αγαπημένη της μαθήτρια. Έκανε κάποια σεμινάρια χορού για άτομα με αναπηρίες, εκεί είδε πως καμία αναπηρία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο όταν η ψυχή θέλει. Όταν επέστρεψε η κοπέλα η δασκάλα της την κάλεσε στην σχολή, αφού την υποδέχτηκαν όλοι με φωνές κ γέλια, η δασκάλα είπε ότι ήταν ώρα για μάθημα. Μπορώ να παρακολουθήσω σκέφτηκε η κοπέλα ξέροντας ότι θα την πονούσε που δεν θα συμμετείχε αλλά της είχε λείψει τόσο. Έτσι μπήκε στην αίθουσα χορού και έκατσε σε μια γωνία. Ε τεμπέλα τι κάθεσαι εκεί στην άκρη έχουμε πρόβα και την βοήθησε να μεταφερθεί από το καρότσι στο πάτωμα. Η κοπέλα την κοίταξε απορημένη. Εκείνη έβαλε ένα DVD και έκατσαν όλοι στο πάτωμα να το δουν. Ήταν τραβηγμένες σκηνές από το σεμινάριο που είχε παρακολουθήσει. Λοιπόν τι λέτε πως σας φάνηκε θέλετε να δοκιμάσουμε? Όλοι είχαν εντυπωσιαστεί και ανυπομονούσαν να αρχίσουν πρόβες και το βλέμμα τους πήγε στην κοπέλα. Τα μάτια της έλαμπαν...αλλά θα τα κατάφερνε? Αυτό θα το διαπιστώσουμε μόνο αν δοκιμάσουμε, είπε η δασκάλα. Άρχισαν λοιπόν τις πρόβες σε καθημερινή βάση. Ω δεν ήταν καθόλου εύκολο, πολλές φορές ενώ προσπαθούσε να σηκωθεί από ξαπλωμένη στα γόνατα για μια φιγούρα έπεφτε ή για να κάτσει με τεντωμένα ποδιά επρεπε να αγνοησει τα τραβηγματα στη μεση και στις γαμπες της. Τα χέρια της και τα γόνατα της ήταν γεμάτα μελανιές αλλά δεν την ένοιαζε. Είχε ξαναβρεί το κέφι της, την δημιουργικότητα της, τους καλούς της φίλους που ποτέ δεν παραπονέθηκαν για τις επιπλέον πρόβες που έκαναν μαζί της. Κάθε μέρα γινόταν και καλύτερη με την βοήθεια και την καθοδήγηση της δασκάλα της, ανακάλυπτε από την αρχή την μαγεία του χορού και τις δυνατότητες του σώματος της που αν και με την αναπηρία είχαν αλλάξει δεν είχαν χαθεί. Ανακάλυψε πως μπορεί να χορεύει και να εκφράζεται στα πιο απίθανα μέρη, στο πάτωμα, σε καρεκλά, σε ένα τραπέζι... Αυτό ήταν πλέον το Όνειρο της. Να παίρνει χαρά χορεύοντας, όπως και όπου μπορούσε. Μαζί πάντα με την δασκάλα της και τους άλλους χορευτές που την έβλεπαν με τα ίδια μάτια είτε ήταν όρθια είτε ήταν στο καροτσάκι. Με τα μάτια της καρδιας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο τον γνώρισα όπως οι περισσότεροι έλληνες από την τηλεόραση. Ήταν τότε, το 1999, παραμονές της 28^ης Οκτώβρη που τα κανάλια έβγαζαν το θέμα ενός αριστούχου μαθητή που δεν του επέτρεπαν να γίνει σημαιοφόρος γιατί ήταν χρηστης αναπηρικού αμαξίδιο. Ο Στέλιος ήταν αιτία να καταργηθεί ένας Μεταξικός, ρατσιστικός, νόμο με τον οποίον οι μαθητές με αναπηρίες έχαναν το δικαίωμα να φέρουν τη σημαία γιατί δεν ήταν αρτιμελής. Τα χρόνια πέρασαν πτυχιούχος πανεπιστημιου πια και με πολύ ελεύθερο χρόνο στην διάθεση μου άρχισα να ψάχνω για θέματα αναπηρίας στο διαδικτύο. Στο φόρουμ του σαιτ Αναπηρία Τώρα, ίσως το πληρέστερο σαιτ στην Ελλάδα γύρω από την αναπηρία, γνώρισα διαδικτυακα τον Στέλιο. Πολλοί πιστεύουν ότι το ιντερνετ είναι απρόσωπο μέσο και δεν μπορείς να ανακαλύψεις τον πραγματικό χαρακτήρα του αλλού. Εγώ διαφωνώ. Στο συγκεκριμένο φόρουμ έχω δημιουργήσει φίλιες, έχουμε ανταλλάξει απόψεις, έχουμε συναντηθεί από κοντά. Σε μια συζήτηση στο φόρουμ με αφορμή ένα άρθρο για την Ανεξάρτητη Διαβίωση στη Σουηδία μας γεννήθηκε η ιδέα να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε μια οργάνωση για την δημιουργία ενός συστήματος ανεξάρτητης διαβίωσης στην Ελλάδα ανάλογο με της Σουηδίας. Την Πρωτοβουλία Ανεξάρτητης Διαβίωσης στη Ελλάδα όπως την ονομάσαμε. Στην ανεξάρτητη διαβίωση  το άτομο με αναπηρία με την βοήθεια τεχνολογικών μεθόδων και την πρόσληψη προσωπικών βοηθών είναι ανεξάρτητο και αυτόνομο. Στο σουηδικό σύστημα το άτομο με αναπηρία είναι κύριος του εαυτόυ του, αυτό επιλέγει, εκπαιδεύει με βάση τις δικές του ανάγκες τον προσωπικό βοηθό και καθορίζει τις ώρες που θα τον χρειαστεί. Με βάση αυτές τις  ώρες το άτομο με αναπηρία παίρνει κάθε μήνα ένα επίδομα για την πληρωμή προσωπικού βοηθού. Έτσι η σχέση ατόμου με αναπηρία και βοηθού είναι καθαρά επαγγελματική με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που διέπουν μια τετοια σχέση και διασφαλίζεται με νομους του κράτους. Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει τον ρόλο του προσωπικού βοηθού να το παίζουν οι γονείς, τα αδέλφια και ο σύντροφος του ατόμου με αναπηρία. Κάτι τέτοιο όμως δεν βοηθάει ούτε το άτομο να ανεξαρτητοποιηθεί ούτε την οικογένεια να λειτουργήσει φυσιολογικά. Όταν οι γονείς πρέπει να είναι επί 24ωρου βάσεως κοντά στο παιδί τους αφήνουν στην άκρη τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες, γίνονται υπερπροστατευτικοί και το παιδί επαναπαύεται και δεν ψάχνει να βρει τρόπους αυτοεξυπηρέτησης. Όσο είναι μικρό το παιδί ίσως βρίσκουν  βολικό αυτόν τον τρόπο ζωής καθώς οι γονείς είναι νέοι και έχουν ακόμα αντοχές. Μεγαλώνοντας όμως και το άτομο έχει την ανάγκη να αυτονομηθεί και οι αντοχές των γονέων μειώνονται. Στη χώρα μας όταν ακούμε για ανεξάρτητη διαβίωση του μυαλό μας πηγαίνει σε ειδικά κέντρα κάτι που είναι εντελώς αντίθετο στην ιδέα στην οποία στηρίζεται το σουηδικό μοντέλο. Η Ανεξάρτητη Διαβίωση υποστηρίξει  την αποϊδρυματοποιηση και την ένταξη του ατόμου στην  κοινωνία. Έχοντας ζήσει λοιπόν στο πετσί μας την έλλειψη τόσο σε επίπεδο νοοτροπίας αλλά και σε επίπεδο κρατικό της έννοιας Ανεξάρτητη Διαβίωση και μετα από πολύωρες συζητήσεις στο φόρουμ μαζευτήκαμε μια ομάδα  ατόμων από όλη την Ελλάδα και ξεκινήσαμε να ψάχνουμε το θέμα της Ανεξάρτητης Διαβίωσης. Μέσα στα πρώτα άτομα αυτής της ομάδας ήταν και ο Στέλιος φοιτητής πια της ιατρικής σχολής. Θυμάμαι το διάβασμα που είχαμε κάνει όλη η ομάδα για να αντιληφθούμε το όρο ανεξάρτητη διαβίωση, σε ποιο νομοθετικό πλαίσιο ήταν ενταγμένη και πως λειτουργούσε στην πράξη. Τα άτομα που μένανε στην Αθηνα ειχαν συναντήσεις με πολιτικούς επιδιώκοντας την δημιουργία νομοθετικού πλαισίου Ανεξάρτητης Διαβίωσης στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικό της έλλειψη του είναι ότι ο προσωπικός βοηθός δεν υπηρχε  καν ως ειδικότητα στα μητρώα του ικα. Σε μια προσπάθεια προώθησης και γνωριμίας του κόσμου με την έννοια της ανεξάρτητης διαβίωσης βγάλαμε ενημερωτικά φυλλάδια και αποφασίσαμε να συμμετέχουμε με δικό μας περίπτερο στην έκθεση ΄΄ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΕΧΡΟ΄΄.  Σε ένα 2μερο πέρασαν από το περίπτερο δεκάδες άτομα με αναπηρία, γονείς αλλά και άτομα που είτε εργαζόταν ήδη ως προσωπικοί βοηθοί είτε ήθελαν να ασχοληθούν με αυτό το επάγγελμα. Εκεί νοιώσαμε την αγωνιά των γονεών για το μέλλον των παιδιών τους όταν αυτοί μεγαλώσουν και φύγουν από την ζωή. Τα ιδρύματα δεν είναι λύση. Το κόστος συντήρησης ενός ιδρύματος είναι κατά πολύ μεγαλύτερο σε σύγκριση αν δινόταν στα άτομα που ζουν σε αυτό η δυνατότητα να ζουν σε δικό τους σπίτι με την βοήθεια προσωπικών βοηθών. Πρόσφατα ο σκηνοθέτης Γιάννης Κασπίρης και ο Στέλιος έφτιαξαν ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο ΄΄ΜΕ ΛΕΝΕ ΣΤΕΛΙΟ΄΄   στην οποία όπως λέει ο ίδιος αυτός δεν χρησιμεύει παρά ως το παράδειγμα για να δούμε «τι σημαίνει να ζεις με, μες στην αναπηρία». Στην ταινία μεταξύ των άλλων που αφορούν την καθημερινότητα του μίλησε για την ενεργή συμμετοχή του στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο για την Αυτόνομη Διαβίωση των Αναπήρων, μοντέλο που ανεπτυγμένο επαρκώς υπάρχει μόνο στη Σουηδία, και για την οικονομική κρίση που πλήττει όλα τα προγράμματα στήριξης των σωματικά και ψυχικά αναπήρων. Ζητάει την ενεργή συμμετοχή μας στην ανάπτυξη και στην Ελλάδα του Προγράμματος για την Αυτόνομη Διαβίωση. Την ταινία μου την έστειλε ο ίδιος συνοδευομενη απο την πρόταση να συμμετέχω στην ομαδα που θα παει τον Σεπτέμβρη του 2013 στην εκδήλωση – διαμαρτυρία «Freedom Drive 2013» που διοργανώνει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ανεξάρτητη Διαβίωση (European Network on Independent Living – ENIL), στο Στρασβούργο.

 Η προβολή της ταινίας  θα γίνει  από το σύλλογο Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχίας  Μεραμβέλλου σύντομα.  Ο Στέλιος αφιερώνει την ταινία σε ένα μέλος  της ΄΄Πρωτοβουλίας Ανεξάρτητη Διαβίωσης΄΄ που έφυγε νωρίς, στον Πανό.

ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑΝΝΑ