ΤΟ ΑΡΚΟΝΤΕΟΝ

17 Νοεμβρη και μου ερχεται στο μυαλο ενα τραγουδι του Μανου Λοιζου

ΤΟ ΑΡΚΟΝΤΕΟΝ
Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο

που ήξερε και έπαιζε τ' ακορντεόν

όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος

φωτιές στα χέρια του άναβε τ' ακορντεόν

Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ' άλλα

κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν

φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα και

μια ριπή σταμάτησε τ' ακορντεόν

Τ' αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει

όποτε ακούω από τότε ακορντεόν

κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει

δε θα περάσει ο φασισμός

Θυμάμαι τον δάσκαλο-παπα να μας έχει βγάλει στο προαύλιο του δημοτικού, καθισμένοι στα σκαλοπάτια, εκείνος όρθιος και να μας τραγουδάει αυτό το τραγούδι. Θυμάμαι το πάθος στην φωνή του όταν έλεγε την τελευταία στροφή ΄΄Δεν θα περάσει, δεν θα περάσει ο φασισμός΄΄, τις κινήσεις του που απέπνεαν όλο το αίσθημα της επανάστασης. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να ήταν φοιτητής το 1973...
Έτσι πρέπει να μεταδίδονται οι γνώσεις, στην προκείμενη περίπτωση η νεότερη ιστορία. όχι με την ξύλινη γλώσσα των βιβλίων ιστορίας τα οποία διδάσκονται στα σχολεία. Στα 30 μου έχω διαβάσει πολλά για το πολυτεχνείο αλλά μέσα μου έχει μείνει ο στίχος αυτός ΄΄δεν θα περάσει, δεν θα περάσει ο φασισμός΄΄.

ΗΜΕΡΙΔΑ. ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Το Σάββατο 8 Νοεμβριου παραβρέθηκα ως εκπρόσωπος του συλλόγου Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχίας Μεραμβέλλου σε μια ημερίδα στο Ηράκλειο που διοργανώθηκε από την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρίες (ΕΣΑμεΑ). Ανάλογες ημερίδες διοργανώθηκαν σε όλη την Ελλάδα με αφορμή την ολοκλήρωση του έργου «εκπαιδευτική ενδυνάμωση των ΑμεΑ και των στελεχών των αναπηρικών οργανώσεων» στο πλαίσιο ΕΠΕΑΕΚ, ΜΕΤΡΟ 2.5 «Δια Βίου Εκπαίδευση». Οι ημερίδες πέρα από το ενημερωτικό χαρακτήρα είναι και μια ευκαιρία συνάντησης ατόμων που δραστηριοποιούνται στο χώρο της αναπηρίας και ανταλλαγή απόψεων. Αυτό κυρίως γίνεται την ώρα της προσέλευσης και του δείπνου. Η ημερίδα ξεκίνησε με την εισήγηση του προέδρου της ΕΣΑμεΑ κ. Βαρδακαστάνη Ιωάννη. Μεταξύ άλλων ανέφερε πως παρά το γεγονός ότι το άρθρο 21 παρ. 6 του αναθεωρημένου Συντάγματος (2001) της χώρας ορίζει ότι «τα άτομα με αναπηρία έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων, που να εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας», είναι κοινά παραδεκτό ότι τα άτομα με αναπηρία βιώνουν καθημερινά σε όλους τους τομείς, μεταξύ των οποίων και ο τομέας της εκπαίδευσης, διακρίσεις και αποκλεισμούς. Ως εκ τούτου το συγκεκριμένο έργο έρχεται να καλύψει το χάσμα που υπάρχει όσον αφορά στην εκπαίδευση των ατόμων με αναπηρία σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό και να διασφαλίσει την προσαρμογή των ατόμων με αναπηρία στις νέες γνώσεις και δεξιότητες που απαιτούνται στο συνεχές μεταβαλλόμενο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον μέτρα αναγκαία για την εξασφάλιση της κοινωνικής ένταξης των ατόμων με αναπηρία. τελειώνοντας το πρώτο μέρος της εισήγηση του ο κ. Βαρδακαστάνης τόνισε πως το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει. το δεύτερο μέρος της εισήγηση του επεκτάθηκε γενικά στους στόχους της Συνομοσπονδίας, οι οποίοι είναι διπλασιασμός του επιδόματος των ανασφάλιστων ΑμεΑ, μύωση των δημόσιων τιμολογίων και αύξηση του αφορολόγητου εισοδήματος. Κλείνοντας έθιξε τον ρόλο εξουσίας που πολλές φορές υπάρχει από την οικογένεια και το κράτος προς τα άτομα με αναπηρίες. Ο επόμενος εισηγητής ήταν ο αναπληρωματικός Γενικός Γραμματέας ΕΣΑμεΑ κ. Ναστος Χρήστος ,ο οποίος ανάπτυξε την φιλοσοφία και τους στόχους αλλά και τα επιμελούς προγράμματα που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής ενδυνάμωσης των ατόμων με αναπηρίες και των στελεχών των αναπηρικών οργανώσεων. Στο πλαίσιο του Έργου, επιγραμματικά υλοποιήθηκαν τρία (3) προγράμματα δια βίου εκπαίδευσης και μια σειρά από παραδοτέα που σχετίζονται με αυτά. Πιο συγκεκριμένα εκπαιδεύτηκαν:1. 500 αιρετά στελέχη του αναπηρικού κινήματος και εργαζόμενοι σε οργανώσεις ΑμεΑ στο σχεδιασμό πολιτικής για θέματα αναπηρίας για 250 ώρες.2. 300 άτομα με αναπηρία στη χρήση Η/Υ για 150 ώρες.3. 400 φοιτητές σε θέματα αναπηρίας για 24 ώρες.
Στο Νόμο Λασιθίου πραγματοποιήθηκε το 2ο πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχαν 9 άτομα τα οποια εκπαιδεύτηκαν από 3 εκπαιδευτες, Τα μαθήματα που ήταν 3 φορές την βδομάδα επί 5 ώρες την κάθε φορά, γινόταν σε αίθουσες του Θεραπευτηρίου Χρόνιων Παθήσεων. Η συντονίστρια, δυο εκπαιδευτές και δυο εκπαιδευόμενοι, παραβρέθηκαν στην ημερίδα και παρέλαβαν τα πιστοποιητικά για την παρακολούθηση του προγράμματος.
Την Κυριακή 16 Νοέμβριου διοργανώνεται μια ακόμα ημερίδα με θέμα ΄΄Ειδικό Κατασκηνωτικό Πρόγραμμα για ΑμεΑ΄΄από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρία, ξενοδοχείο ΑΤΛΑΝΤΙΣ, στο Ηράκλειο, ωρες 9-2..

Στο επομενο ποστ θα αναφερθω στα παρασκηνια της Ημεριδας......

ΤΡΥΓΟΣ-ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ

Σεπτέμβρη με Οκτώβρη στην Κρήτη είναι η εποχή του τρύγου και των καζανιών. Η διαδικασία αρχίζει με το κόψιμο των σταφυλιών, το πάτημα τους, η φύλαξη των σταφίλων και του μούστο μέχρι να έλθει η ώρα του καζανευματος για την παραγωγή της ρακής και του κρασιού. Το πρώτο στάδιο της διαδικασία δεν το γνωρίζω από τα αμπέλια της οικογένειας μου γιατί βρίσκονται σε πλάγιες βουνών και το έδαφος είναι απότομο και ως εκτουτο δεν μπορώ να πάω. Για χρόνια όμως πήγαινα με την μητέρα μου και βοηθούσαμε στο τριγυμα στα αμπέλια της τότε φυσιοθεραπεύτρια μου. Θα πρέπει να πηγαίναμε αρχές Σεπτεμβρίου γιατί δεν είχα σχολείο. Μέναμε μια βδομάδα στο χωριό της, την μέρα κόβαμε σταφύλια και το βράδυ αφού ξεκουραζόμαστε λίγο μου έκανε φυσικοθεραπεία. Σηκωνόμαστε 7.00 το πρωί τρώγαμε πρωινό που το ετοίμαζε η μητέρα της φυσιοθεραπεύτριας μου. Μια πολύ δυναμική γυναίκα της ΄΄παλαιάς σχολής΄΄. Αφού τελειώναμε το πρωινό ξεκινούσαμε όλοι για τα αμπέλια. Κρατούσαμε για μένα μια ξαπλώστρα θαλάσσης (όχι δεν περνούσα την μέρα αραχτη), ήταν χαμηλή και μπορούσαμε να την βάζουμε ανάμεσα στις κορμουλες και να κάθομαι. Έπαιρνα κοντά μου ένα κοφίνι και ένα μαχαίρι, έκοβα σιγά σιγά τα τσαμπιά και τα έβαζα στο κοφίνι. Ποτέ ποτέ έτρωγα και καμία ρόγα. Όταν τελείωνα την κορμουλα, αν η επόμενη ήταν κοντά μετακινιόμουν πάνω στην ξαπλώστρα αλλιώς φώναζα κάποιον να με πάει. Μου άρεσε να βρίσκομαι στην φύση και να προσφέρω και εγώ στην ομάδα. Ο ρυθμός μου ήταν σαφώς αργός αλλά έπαιρνα ικανοποίηση από αυτό που έκανα. Εννοείται πως όλοι φορούσαμε καπελά γιατί ο ήλιος μετά τις 9-10 έκαιγε. Μια φορά δεν θυμάμαι γιατί, άρχισα να ζαλίζομαι. Ξάπλωσα και έκανα αέρα με το καπέλο, με είδε η φυσιοθεραπεύτρια από την κορυφή του αμπελιού, κατέβηκε βολίδα έως το σημείο που ήμουν με έβρεξε στο πρόσωπο αλλά δεν βελτιώθηκε πολύ η κατάσταση μου. Βρίζοντας (είναι αθυρόστομη αλλά είναι στοιχείο του χαρακτήρα της και δεν το είχαμε για κακό, ξέραμε πως την μια στιγμή νευρίαζε και την επόμενη της περνούσε) με παίρνει αγκαλιά με βάζει στο αμάξι και σε χρόνο ρεκόρ φτάσαμε σπίτι. Με βάζει κάτω από την βρύση της αυλής. Το νερό ήταν κατεψυγμένο αλλά μόνο έτσι συνήλθα. Είχα πάθει ηλίαση. Τα μεσημέρια τρώγαμε πρόχειρα στο αμπέλι και το απόγευμα που επιστρέφαμε σπίτι ανάβαμε το φούρνο και κάναμε ψητό ή μπριτζόλες. Κρατικό πάντως για να στυλωθούμε όπως έλεγε η οικοδέσποινα. Το βραδάκι κάναμε φυσικοθεραπεία και βλέποντας την πρόοδο που είχα κάνει από τον προηγούμενο χρόνο που είχε να με δει συγκινιόταν. Πάντα θα θυμάμαι αυτή την γλυκιά γυναίκα και τον άντρα της που εφανισιακα ήταν το άκρως αντίθετο, εκείνη νταρντανογυναίκα εκείνος μικροκαμωμένος, αλλά έβλεπες στα μάτια τους την αγάπη που είχε αντέξει στο χρόνο. Το επομενο ποστ θα ειναι αφιερωμενο στα καζανια.

ΣΑΝ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

Τέλη Σεπτέμβρη και να μαι πάλι εδώ σαν τα πρωτοβρόχια που τόσο μου αρέσουν. Και το καλοκαίρι μια χαρά είναι δεν λέω, με τις διακοπές έστω και αν οι δικές μου ήταν ολιγοήμερες, με τα μπάνια στην θάλασσα ή στην πισίνα ενός ξενοδοχείου (ότι προτιμάει ο καθένας) αλλά ο χειμώνας για μένα έχει άλλη γλυκά. Είναι πιο ρομαντική εποχή. Την Κυριακή πως μας πέρασε έριξε την πρώτη βροχή εδώ. ΚΥΡΙΑΚΗ. Το καλύτερο μου να είναι Κυριακή και να βρέχει...Τις καθημερινές δεν έχω την δυνατότητα να το απολαύσω όπως θέλω πραγματικά. Με το διακεκομμένο ωράριο της εργασία μου που καιρός να χαζέψω την βροχή. Γι' αυτό όταν ξύπνησα την Κυριακή και είδα μουντό τον καιρό δεν μελαγχόλησα καθόλου. Πήγα έφτιαξα ένα ζεστό καφέ και ύστερα έκατσα στην μεγάλη κουνιστή πολυθρόνα που είναι μπροστά στην μπαλκονόπορτα. Από αυτό ακριβώς το σημείο η θεά είναι μαγευτική. Βλέπεις την αρχή της παράλιας μέχρι πέρα το πέλαγος ώσπου κάποια στιγμή δεν ξεχωρίζεις που τελειώνει η θάλασσα και που αρχίζει ο ουρανός. Μετά από λίγο άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες. Όσο περνούσε η ώρα ο ουρανός σκοτείνιαζε και η ένταση της βροχής αυξανόταν. Η θάλασσα άλλαξε χρώμα γίνονταν σκούρα μπλε. Κουλουριάστηκα στην πολυθρόνα και παρακολουθούσα τις σταγόνες που πέφτανε στο τζαμί. Κάποια στιγμή φαίνεται αποκοιμήθηκα με το νανούρισμα της βροχής. Με ξύπνησε το κουδούνι της πόρτας. Οι δικοί μου είχαν γυρίσει από τα ζώα. Βλέπετε ακόμα και με τέτοιες καιρικές συνθήκες δεν ήταν δυνατόν να τα αφήσουν χωρίς τροφή. Σκέφτηκα να τους πω να ανάψουμε το τζάκι αλλά δεν έκανε κρύο και θα με πείραζαν. Ξέρουν την αδυναμία που έχω στο τζάκι. Ακόμα και μόνος να είσαι το τζάκι είναι μια όμορφη συντροφιά. Έχουμε αλλάξει αρκετά σπίτια ως οικογένεια, όλα όμως είχαν τζάκι. Το πρώτο σπίτι που θυμάμαι ως παιδί, πολύ θολά σαν όνειρα, ήταν η γκαρσονιέρα μας. Στο τρίτο όροφο και χωρίς ανσασερ. θα αναρωτιέστε πως ανέβαινα φυσικά. Με ανεβαινοκατεβαζε η μητέρα μου αγκαλιά. Καμία φορά σκέφτομαι πόσες δυσκολίες έχει περάσει η μητέρα μου και αντέχει ακόμα να μεγαλώνει και εγγόνια. Σε αυτή λοιπον την γκαρσονιέρα μέναμε 5 άτομα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πως τα καταφέρναμε σε πρακτικό επίπεδο. Αυτό που θυμάμαι είναι πώς όταν ανάβαμε το τζάκι κλείναμε τα φωτά και αφήναμε μόνο αναμμένο έναν κρυφό φωτισμό που υπάρχει πάνω από το πάσο της κουζίνας. Η αδερφή μου μας έλεγε παραμυθία ή τραγούδια για να κοιμηθούμε. Είναι αστείο το πως με νανούριζε με το ΄΄εφτά τραγούδια θα σου πω για να διαλέξεις τον σκοπό που θα μου πει για να σου πω το σ΄αγαπώ΄΄. Όπως και να το κάνουμε δεν κοιμίζεις ένα παιδάκι 4-5 χρόνων με αυτό το τραγούδι, και όμως με κάποιο περίεργο τρόπο κοιμόμουν. Ακόμα και σήμερα μ΄αρέσει να κάθομαι δίπλα στο αναμμένο τζάκι και να διαβάζω. Άλλες φορές πάλι τον χειμώνα που είναι λίγο δύσκολα να βγούμε έξω με τα καρότσια, μαζευόμαστε με φίλους σπίτι μου, ανάβουμε το τζάκι και το ρίχνουμε στις ρακές με τους ανάλογους μεζέδες στα καρβουνά εννοείται. Για όλους τους παραπάνω λόγους μου αρέσει ο χειμώνας.

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΠΕΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ

Eχω καιρό να γράψω κειμενάκι. Ήλθε καλοκαίρι και ποιος έχει όρεξη να γράψει και να διαβάσει σε ένα blog. Το καλοκαίρι σημαίνει θάλασσα, παράλιες και ένα καλό βιβλίο συνήθως. Βέβαια αυτό γίνετε μόνο τις ημέρες των διακοπών και τα σαββατοκύριακα. Ζω σε μια παραθαλάσσια πόλη με μαγευτικές παράλιες ιδανικές για δροσερές βουτιές. Ως εδώ καλά αλλά τι γίνετε όταν δεν ξέρεις κολύμπι? Έχω ξαναπεί πως λατρεύω την θάλασσα αλλά μέχρι πριν 2 χρόνια δεν ήξερα κολύμπι. Επειδή σφίγγομαι νόμιζα πως δεν θα επέπλεα, θα πήγαινα στο πάτο. Και όσο ήμουν παιδί αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα. Έβαζα σωσίβιο ή μπρατσακια, πέδιλα και άντε μετά να με πιάσει η μανά μου. Το ζήτημα αρχίζει όταν μεγαλώνοντας δεν ένιωθα άνετα να κολυμπάω έτσι. Πολλές φορές απέφευγα να πηγαίνω στη θάλασσα ή πήγαινα σε ερημικές παράλιες. Ώσπου με πιάσε το κρητικό μου πείσμα (παραλλαγή του μανιάτικου). Είπα αν είναι δυνατόν να έχω καταφέρει να κάνω τόσα αλλά και να κολλήσω στο κολύμπι. Βρίσκω λοιπόν έναν γνωστό μου προπονητή και κανονίζω να μου κάνει μαθήματα 3 φορές την βδομάδα στο κολυμβητήριο. Αγοράζω αθλητικό μαγιό, σκουφί και πάω την επόμενη για το πρώτο μου μάθημα. Είχαμε καταφέρει μετά από πολλές πιέσεις του συλλόγου ΆμεΑ να φτιάξουν μια ράμπα από τα πλάγια του κολυμβητήριου για να διευκολυνθεί η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία. Φυσικά θα ξεκινούσα από την μικρή πισίνα. Πριν από μένα έκαναν προπόνηση κάτι μικρά παιδάκια. Έκατσα στο γρασίδι πιο πέρα και περίμενα να τελειώσουν. ΄΄αχ τι πάω να κάνω στα γεράματα΄΄ σκέφτηκα και γελούσα μόνη μου. Όταν βγήκαν, πλησίασα την πισίνα και έκατσα στα πλακάκια με τα ποδιά μέσα στο νερό. όταν ήλθε ο προπονητής αφού μιλήσαμε λίγο για άσχετα πράγματα μου είπε να τον πιάσω από τα χέρια και να κατεβώ καθιστή στα επόμενα σκαλιά. Είσαι σίγουρος του λέω πως δεν θα πάω από πνιγμό? Στα πρώτα μαθήματα είχα πιει το νερό (ή μάλλον το χλώριο) της ζωής μου. Σιγά σιγά έμαθα να κρατάω την αναπνοή μου και να βάζω το κεφάλι μου μέσα στο νερό. Έτσι χαλάρωνα κτυπούσα τα ποδιά ενώ ο προπονητής με κρατούσε από τα χέρια και προχωρούσα. Κάποια μέρα προς το τέλος της ώρας, δεν θυμάμαι γιατί, μάλλον κουράστηκα και ελάττωσα τον ρυθμό που κτυπούσα τα ποδιά. ''άντε κοντεσίνα μην βαριέσαι, τελειώνουμε'' μου φωναξε. Ε αυτό ήταν μου το κόλλησε. Ακόμα και τώρα όπου με δει κοντεσίνα με φωνάζει. Κάθε φορά βγαίνοντας από την πισίνα έκανα ντους στο γρασίδι με ένα λάστιχο αφού τα αποδυτήρια δεν είναι προσβασιμα. Και όσο ήταν καλοκαίρι δεν είχα πρόβλημα αν και έπρεπε να φοράω το μαγιό μέχρι να γυρίσω σπίτι. Το πρόβλημα θα προέκυπτε το χειμώνα. Κάπου εδώ να σημειώσω πως το κολυμβητήριο δεν είναι κλειστό. Είχαμε κάνει αίτηση να μας κάνουν σε μια άκρη μια καμπίνα για ντουζ, μάλιστα είχα δει μια ντουζιέρα τέτοια στην AUTONOMIA 2007 και έδειξα τους υπεύθυνους το προσπεχτους που είχα φροντίσει να πάρω. Ακόμα δεν έχει γίνει από όσο ξέρω. Σε ένα μίση μήνα από τότε που ξεκίνησα είχα αρχίσει να κάνω κάποια μέτρα μόνη μου χωρίς να με κρατάει ο προπονητής μου. Αρχές Αυγούστου το κολυμβητήριο κλείνει για συντήρηση ένα μήνα και το χειμώνα λειτουργεί μόνο η μεγάλη πισίνα. Έτσι στο τελευταίο μάθημα αφού είχαμε κάνει μίση ώρα μου λέει ότι τώρα θα μπαίναμε στην μεγάλη πισίνα για να δούμε πως θα πάω και ανάλογα αποφασίζουμε. Αν θα κάνουμε χειμώνα ή θα περιμέναμε τον Μάη να ανοίξει η μικρή. Με βοήθησε να κάτσω στην άκρη της πισίνας, και έπεσε εκείνος πρώτος. Ύστερα μου είπε να κρατήσω την αναπνοή μου και να βουτήξω. Είσαι τρελός λέω. Έλα ξέρεις ότι εδώ είμαι κοντεσίνα, αν δω ότι δεν τα καταφέρνεις θα σε πιάσω , μόνο όταν βουτήξει κτυπά ποδιά για να ανέβεις στην επιφάνεια. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο παρά τον σταυρό μου, να πάρω βαθιά αναπνοή και να πέσω. έκανα αυτό που μου είπε βούτηξα μέσα και άρχισα να κτυπάω τα ποδιά μέχρι που βγήκα πάνω. Τότε με έπιασε από τα χέρια και κάναμε 2 φορές την διαδρομή της 50αρας πισίνας. Τα είχα καταφέρει. Τον χειμώνα θα κάναμε στην μεγάλη πισίνα. Έναν χειμώνα γεμάτο κολύμπι. Κολύμπι υπό άνεμο, υπό βροχή και απίστευτες (για τα δικά μου δεδομένα πάντα) διαδρομές, Κάθε φορά να μου αυξάνει τα μέτρα που έπρεπε να κάνω στην διάρκεια μιας ώρας που ήταν το μάθημα. Μια μέρα τέλη Σεπτέμβρη καθόμουν στην άκρη της πισίνας περιμένοντας τον προπονητή μου. Τον βλέπω να ανεβαίνει την σκάλα από τα αποδυτήρια και πέφτω κάτω από τα γέλια. Φορούσε στολή ψαρέματος. Ωραίο κουράγιο μου δίνεις λέω. Βέβαια είχε μια λογική γιατί εκείνος δεν κινιόταν μέσα στο νερό αφού με κρατούσε ή ήταν απλώς δίπλα μου όταν έκανα ύπτιο που με άφηνε μόνη και κρυωνε. Αλλα ως εικόνα ήταν απίστευτα αστεία. Οι συνθήκες βέβαια ήταν δύσκολες όταν έβγαινα από την πισίνα, έτσι βρεγμένη ήμουν μέχρι να πάω σπίτι και να αλλάξω. Το κολυμβητήριο το συνέχισα άλλο ένα χρόνο ύστερα προέκυψε ένα πρόβλημα υγείας και το διέκοψα δυστυχώς. Αλλά μέχρι τότε το είχα ευχαριστηθεί και κυρίως πέτυχα τον σκοπό μου. Είχα μάθει κολύμπι.

ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Χθες το απόγευμα παραβρέθηκα σε μια εκδήλωση, για το κλεισιμο της σχολικη χρονιας, του ειδικο δημοτικου της πολης μου. Ειχα πολλους λογους να ειμαι εκει, τυπικους αλλα κυριως ουσιαστικους. Ο τυπικος και μαλλον ο πιο αχαρος ηταν οτι εκπροσωπουσα τον τοπικο συλλογο ατομων με αναπηρια στον οποιο ειμαι γραματεας. Ο ουσιαστηκος ηταν τα παιδια και οι δασκαλοι τους. Γνωριζω τι δουλεια και τι τρεξιμο εχουν κανει οι δασκαλες ολο τον χρονο. Με ποση ορεξη και αγαπη μαθαινουν τα παιδια, οχι στιρες γνωσεις, αλλα πραγματα που ειναι προσαρμοσμενα στις αναγκες τους και τους δινουν κινητρα να καλλιεργησουν τις δεξιοτητες τους. Ειναι νεοι ανθρωποι εκπαιδευμενοι, γεματοι νεες ιδεες που σκοπο τους ειναι οχι να μαθουν μονο αναγνωση, γραφη, μαθηματικα και οτι αλλο μπορουν αναλογα με το καθε παιδι, αλλα να τους δείξουν πρακτικές ανεξαρτητης διαβιωσης. Χθες κανανε προβολη σλαϊντσ με τις δραστηριότητες των παιδιών μέσα και εξω απο το σχολειο. Τις επισκεψεις των παιδιων με την συνοδεια των δασκαλων σε διαφορα μερη. Οπως στο ιππικο ομυλο για να γνωρισουν και να ελθουν τα παιδια σε επαφη με τα αλογα και με την φυση, σε ενα γυμναστηριο για να ασκηθουν και να αγαπησουν το σωμα τους, σε ενα σουπερ μαρκετ για να κάνουν αγορες και να μαθουν στην πραξη τις αξιες των χρηματων. Ολα αυτα συβαλουν στο να αποκτησουν οι μικροι μαθητες εμπιστοσυνη στον ευατο τους. Στο δευτερο μερος της γιορτης , που γινοταν στο προαυλιο, τα παιδια με την συνεργασια των δασκαλων παρουσιασαν ενα θεατρικο.΄΄ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ΄΄. Το σκηνικο πραγματικα μετεφερε τον θεατη, με τις αναμενες δαδες σε χρονους μυθολογικους. Ολοι ντυμενοι με χιτωνες, καποιοι ενσαρκωναν τους αλθητες, αλλοι τους κριτες και αλλοι τους θεατες των ολυμπιακων αγωνων. Οσα παιδια ηταν σε αμαξιδια βγηκαν στην σκηνη ως ιπποδρομοι. Και η ιστορια ξετυλιχτικε καπως ετσι...Τους Αρχαίους Ολυμπιακους Αγωνες οι οποιοι ηταν αφιερωμένοι στο Δια και τελούνταν καθε τέσσερα χρόνια στην Ολυμπια, ειχαν την δυνατοτητα να παρακολουθησουν ξένοι, βάρβαροι ακομη και δούλοι αλλα οχι γυναικες. Μόνο μια γυναικα ειχε το δικαίωμα να μπει στην Ολυμπία και να δει τους αγωνες και μαλιστα απο την πιο τιμητικη θεση, στην ιέρεια της Θεάς Δήμητρας. Ομως την απαγόρευση αυτη παραβίασε μια γυναίκα, Καλλιπάτειρα, η οποια έζησε τον πεμπτο αιώνα πΧ και καταγόταν απο την Ρόδο. Το ονομα της ειναι συνδεδεμενο με τους Ολυμπιακους Αγωνες αφου ο πατέρας της Διαγορας, τα τρία αδέλφια της, ο γιος της Πεισίροδος και ο ανιψίος της είχαν τιμηθεί με το στεφάνι του νικητή. Η Καλλιπάτειρα μπηκε στο στάδιο μεταμφιεσμενη σε γυμναστή για παρακολουθησει τον αγωνα του γιου της. Κινδυνευψε με θανατωση για την παραβιαση των νομων αλλα οι κριτές της εδωσαν χαρη ως ενδειξη σεβασμού και τιμής προς τη γυναίκα που ήταν στο πλευρό τόσων Ολυμπιονικών.

ΚΟΡΙΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΦΙΛΙΕΣ

Την Κυριακή που μας πέρασε παντρεύτηκε η καλύτερη μου φίλη. Για να το τοποθετήσω σωστότερα η καλύτερη φίλη των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είμαστε φίλες. Έχουμε ένα έτος διαφορα. Εκείνη μικρότερη. Μια μέρα πριν κάτι βδομάδες καθώς καθάριζα το δωμάτιο μου βρήκα ένα κουτί με παλιές φωτογραφίες. Ανάμεσα τους ήταν και κάποια που είμαστε μαζί με την φιλενάδα μου αγκαλιασμένες στα σκαλιά του σπιτιού της, δίπλα σε κάτι ανθισμένες μαργαρίτες. Είμαστε δεν είμαστε 5-6 χρόνων. Τότε το σπίτι της μου φάνταζε σαν πύργος βγαλμένος από τα παραμυθία, έτσι που ήταν ολομόναχο μέσα σε ένα δασός. Στο δωμάτιο της κλεισμένες με τις ώρες παίζαμε με τις κούκλες μας ή φτιάχναμε φανταστικές ιστορίες με πριγκίπισσες και κακές μάγισσες. Τα χρόνια περνούσαν και οι φανταστικές ιστορίες έδωσαν την θέση τους στα όνειρα μας για το μέλλον και στα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Αυτή ήθελε να γίνει ηθοποιός εγώ συγγραφέας θεατρικών έργων. Έτσι θα συνεχίζαμε να είμαστε μαζί. Εγώ θα έγραφα εκείνη θα έπαιζε. Ευτυχώς τα γούστα μας στα αγόρια ήταν διαφορετικά άρα δεν υπήρχε περίπτωση να τσακωθούμε ποτέ.Συναντιόμαστε συνήθως σαββατοκύριακα και λέγαμε τα νέα της βδομάδας. Τι είχε συμβεί στο σχολείο, για τα μαθήματα και για τα αισθηματικά μας. Όπως κάνουν όλα τα κορίτσια σε αυτή την ηλικία. Αν μας είχε μιλήσει ή έστω μας είχε κοιτάξει αυτός που μας ενδιέφερε πετούσαμε στα σύννεφα, αν όχι παρηγορούσαμε η μια την άλλη. Θυμάμαι όμως πως είμαστε σταθερές. Ή μήπως κολλημένες?
Σε αυτό το δωμάτιο με το παράθυρο ανοικτό, που αν άφηνες το βλέμμα σου να περιπλανηθεί έξω έβλεπες μόνο πράσινο, καπνίσαμε το πρώτο μας τσιγάρο και ψιλομεθυσαμε. Με ένα μπουκάλι ουίσκι που είχε πάρει στα κρυφά όταν την φώναξε η μητέρα της να πάρει το βραδινό μας επάνω. Ευτυχώς είχα κανονίσει να μείνω έτσι γιατί δεν ήταν καλά. Ερωτική απογοήτευση. Και εγώ δεν ήμουν σε καλύτερη κατάσταση, όποτε ΄΄έδεσε το γλυκό΄΄. Βέβαια τώρα μας φαίνετε αστείο αλλά τότε ήταν σοβαρό για εκείνη. Συζητούσαμε όλη νύχτα, να έχουμε παγώσει από το κρύο, αλλά το παράθυρο εκεί ανοικτό. Να βγαίνει ο καπνός, γιατί άμα μας έπαιρνε χαμπάρι ο πατέρας της που ήταν και είναι αυστηρών αρχών την είχαμε βάψει.
Μετά το λύκειο χαθήκαμε λόγω σπουδών, προσπαθήσαμε να κρατάμε επαφή μέσω αλληλογραφία, αλλά όσο αυζανονταν τα μαθήματα λιγόστευε ο χρόνο που είχαμε για να γράφουμε γράμματα. Τότε δεν ήταν διαδεδομένα τα κινητά και το εμαιλ. Βρισκόμαστε στις γιορτές. Ύστερα έπιασε δουλεία σε άλλη πόλη... αλλά η φίλια και η αγάπη μας δεν χάθηκε.
Στις δυο πιο σημαντικές στιγμές της ζωή της με ήθελε κοντά της. Ιδιαίτερα στον αρραβώνα της που ήταν σε κλειστό οικογενειακό κύκλο, για μένα ήταν πολύ σημαντικό που με ήθελε εκεί.
Την Κυριακή ήταν πανέμορφη. Παρότι ο γάμος γινόταν στο χωριό του γαμπρού που είναι δυο ώρες δρόμο και με το ενδεχόμενο να ΄΄πέσουν΄΄ μπαλοσθιες (τις οποίες φοβάμαι υπερβολικά), δεν θα τον έχανε με τίποτα στο κόσμο.
Να είσαι ευτυχισμένη αγάπη μου