Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ

ΑΥΤΟΣ, ΑΥΤΗ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ

2011-12-17T10:54:00.002+02:00

Ώρα 8 το βράδυ. Μπαίνω σπίτι μετα από μια εξαντλητική μέρα στο γραφείο. Το μόνο που θέλω αυτή την στιγμή είναι ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο με αιθέρια έλαια. Δεν έχω προλάβει να βγάλω το σακάκι μου και ακούω το κινητό μου. Το ψάχνω μέσα στην τσάντα μου ενώ καταριέμαι τον Μάρτιν Κούπερ, εφευρέτης του πρώτου κινητού τηλεφώνου, συσκευή του διάολου όπως την έλεγε η γιαγιά μου. Στην οθόνη αναβοσβήνει το όνομα της κολλητή μου. Το σηκώνω έτοιμη να την κατσαδιάσω. Είχε να δώσει σημεία ζωής μια βδομάδα. Το σκηνικό πάντα ίδιο εδώ και τρία χρόνια. Όποτε καταδεχόταν να την θυμηθεί ο Κύριος Τέλειος , μεταξύ μίτινγκ, επαγγελματικών ταξιδιών και συζύγου, εκείνη έτρεχε μην και χάσει το κελεπούρι. Έκλεινε κινητά και ακίνητα μην τυχόν της διακόψει κάποιος το ειδυλλιακό ρομάντζο. Ένα ρομάντζο που ο κύριος τέλειος φρόντιζε να συντηρεί με λουλούδια, δείπνα υπό το φως των κεριών σε εστιατόρια έξω θεού για ευνόητους λόγους ενώ χρησιμοποιούσε την πιπίλα κάθε παντρεμένου με γκόμενα ΄΄σε σένα βρήκα την ιδανικη γυναίκα, στο σπίτι ζω μια κόλαση που υπομένω για τα παιδία΄΄. Μας βγήκε και οσιομάρτυρας ο τύπος. Και εκεί που πάω να ανοίξω το στόμα μου ακούω κλάμα στην άλλη άκρη της γραμμής. ΄΄Έλα, σε παρακαλώ΄΄. Ευτυχώς που το σπίτι της είναι σχετικά κοντά και μπορώ να πάω με το αναπηρικό αμαξίδιο μου. Μου έχει λύσει τα χέρια ή μάλλον τα πόδια το ηλεκτροκίνητο καροτσάκι, αν δεν το είχα τώρα θα έπρεπε να καλέσω ταξί και φυσικά να τρέχω να βρω συνοδό μέσα στη νύχτα. Τρέχα γύρευε δηλαδή μετα από πόση ώρα θα ήμουν κοντά της. Βγαίνω φουριόζα στον δρόμο, δεν σκέφτομαι καν να ανέβω στο πεζοδρόμιο από την υποτιθέμενη ράμπα γιατί δεν θέλω να γυρίσει τούμπα το καρότσι και να βρεθώ στο κατ νυχτιάτικα. Και άντε να βρω κρεβάτι και γιατρό με τις περικοπές του ΔΝΤ. Αγοράζω από ένα ζαχαροπλαστείο ένα κιλό παγωτό. Ένα και ένα για την ερωτική απογοήτευση. Γιατί ήμουν σίγουρη ότι γι' αυτό πρόκειται. Η κολλητή μου είναι επιρρεπείς στους επονομαζόμενους γυροπηδικτουδηλες άντρες. Έτσι ήταν πάντα η Μαγδα μαγνιτιζοταν απο τα αρσενικα αυτης της κατηγοριας. Φτάνοντας σπίτι της την βρίσκω σε μαύρο χάλι...στην κυριολεξία όμως. Βαλίτσες ανοιγμένες, ρούχα πεταμένα σε όλο το χώρο, αυτή κατάχαμα με μάτια κόκκινα σαν να είχε καταπιεί φωτιά και γύρω μαύρα από την μάσκαρα. Μια ζωή να μην με ακούει αυτό το κορίτσι... πάντα της έλεγα να βάζει αδιάβροχη μάσκαρα. Δεν ξέρεις που και ποτέ θα σου τύχει το κακό...Και της έτυχες...Πάω στην κουζίνα φέρνω δυο κουτάλια, το παγωτό (τα μεγάλα μέσα), και κάθομαι δίπλα της. Τρώμε για πέντε λεπτά αμίλητες. Δηλαδή εγώ αμίλητη, εκείνη μπουκιά και λυγμός ΄΄με έσκασες θα πεις τι έγινε?΄΄ , μιλιά η δικιά μου, ΄΄τσακωθήκατε?΄΄ λυγμούς, ΄΄τον έπιασες με άλλη?΄΄ θρήνος και σπαραγμός ΄΄ΜΕ ΑΛΛΟΝ΄΄

Ο ΧΟΡΟΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ

2011-12-16T09:56:00.003+02:00

Ο χορός μας ενώνει. Φράση κοινότοπη θα σκεφτούν πολλοί ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μέσα από το χορό το άτομο εκφράζεται. Συναισθήματα όπως χαρά, λύπη, ερωτάς, πάθος μπορούν να αποτυπωθούν σε μια χορογραφια. Η μαγεία του χορού βρίσκεται όταν οι θεατές νιώθουν αυτά τα συναισθήματα. Η γλώσσα του χορού είναι διεθνής, δεν περιορίζεται σε εθνικότητες, κουλτούρες και αλλά στεγανά.

Όπως είναι το στερεότυπο που θέλει την κινητική αναπηρία και τον χορό ασυμβίβαστες έννοιες. Ευτυχώς ένα στερεότυπο το οποίο καταρρίπτεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι άτομα με κινητική αναπηρία πιστεύουν ότι δεν έχουν την ικανότητα να χορέψουν εξαιτίας των περιορισμένων κινήσεων τους. Αν σκεφτούμε όμως τον χορό ως διάθεση για εξερεύνηση των ορίων του ανθρώπινου σώματος, της ανθρώπινης φαντασίας, της ανθρώπινης ψυχής, όπως αυτά αναδεικνύονται μέσα απ’ τον αυτοσχεδιασμό και μορφοποιούνται σ’ ένα μουσικοκινητικό δρώμενο τότε θα διαπιστώσουμε ότι οι όποιες ιδιαιτερότητες μπορούν απλά να μετουσιωθούν σε τέχνη..

Αντιλαμβάνομαι την δυσκολία κάποιου να συνδυάσει την εικόνα ενός ατόμου που δεν περπατάει να χορεύει. Ίσως γιατί συνήθως το μυαλό μας στο άκουσμα της λέξη χορός πάει σε άτομα που είναι όρθια και ακολουθούν τον ρυθμό της μουσικής. Στην πραγματικότητα όμως μια χορογραφια μπορεί να γίνει στο πάτωμα, σε μια καρεκλά, σε παγκάκι ή οπουδήποτε αλλού το άτομο έχει τη δυνατότητα να κινηθεί είτε έχει αναπηρία είτε όχι. Υπό αυτή την διάσταση του χορού το άτομο με αναπηρία ανακαλύπτει καινούργιους δρόμους έκφρασης μέσα από οποιαδήποτε κίνηση μπορεί να κάνει.

Για χρόνια παρακολουθούσα την πορεία χορευτικών ομάδων αποτελούμενων από χορευτές με αναπηρία και μη κυρίως στην Αθήνα. Έλπιζα κάποια στιγμή να γίνει και στην επαρχία ένα τέτοιο βήμα με επίγνωση των δυσκολιών. Δεν αρκούσε να βγούμε κάποια άτομα με αναπηρία χωρίς καμία πείρα να εκφράσουμε την διάθεση μας να ασχοληθούμε με τον χορό. Χωρίς την καθοδήγηση κάποιου χορογράφου και την συμμετοχή χορευτών που δεν έχουν αναπηρία δεν θα καταφέρναμε καν να ξεκινήσουμε αυτό το εγχείρημα. Η ελπίδα έγινε πραγματικότητα όταν βρέθηκαν άτομα γεμάτα αγάπη για το χορό και όρεξη να δοκιμάσουν κάτι νέο για αυτούς δηλαδή να προσαρμόσουν τις γνώσεις τους στις δυνατότητες που έχουν τα άτομα με αναπηρία. Να ανακαλύψουν μαζί παραλλαγές φιγούρων σε χορούς όπως ταγκό που να μπορούν να γίνουν με καρότσι. Μαγικός είναι ο τρόπος που μια άσκηση φυσικοθεραπείας γίνεται φιγούρα και αρχή μια ολόκληρης χορογραφίας. Βέβαια λέγοντας μαγικός τρόπος δεν εννοώ ότι η χορογράφος έχει το ραβδάκι της καλής νεράιδας και βγάζει την τέλεια χορογραφια σε μια ώρα. Χρειάζονται πολύωρες πρόβες και ομαδική προσπάθεια για να παρουσιαστει στο κόσμο ένα θέαμα που θα εντυπωσιάσει πραγματικά όχι γιατί συμμετέχει ένα άτομο που έχει κάποια αναπηρία αλλά γιατί το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα θα είναι όμορφο. Οι πρόβες, οι δυσκολίες, η προσπάθεια, ακόμα και οι τυχόν εντάσεις που λογικό είναι να υπάρξουν κάποιες φορές λόγω κούρασης και αγωνιάς μαζί με τα 5 λεπτά πάνω στην σκηνή είναι η εμπειρία που κερδίζει ένα άτομο με αναπηρία...Τα 5 αυτά λεπτά είναι ο προορισμός το πιο σημαντικό όμως για ένα άτομο με αναπηρία είναι ότι ζει την μαγεία του ταξιδιού

Η ΦΛΟΓΑ ΤΩΝ SPECIAL OLYMPICS ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

2011-06-18T19:49:00.007+03:00

Την προηγουμενη πεμπτη ειχα την τιμη να ειμαι στην αφιξη της φλογα των special olympics। Μια φλόγα που συμβολίζει τις ικανότητες που έχουν τα άτομα με νοητική αναπηρία τις οποίες μπορούν να αναδείξουν αν τους δοθούν οι ευκαιρίες. Η βραδια ήταν υπέροχη αφού πρώτα μας λαχτάρισε μια μεσημεριανή βροχη. Ο κοσμος που είχε μαζευτεί όταν φτάσαμε στην λίμνη με τα αλλα παιδια της ομάδα χορού ήταν πολύς. Κάτι που αύξησε το άγχος μας για το πως θα τα πάμε με την χορογραφια. Η ώρα που η φλόγα έφτασε στην λίμνη με τους λαμπαδιοδρομοις, τους ξένους συνοδούς και ο Μιχάλης Λεμονής άναψε το βωμό ήταν συγκλονιστική. Μετα από τις καθιερωμένες ομιλίες του Δημάρχου και των εκπροσωπών των special olympics άρχισε το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της βραδιας. Οι σχολές χορού Ταμιωλακη, Ρίτας Μαρνελλου και το Λύκειο Ελληνίδων που χόρεψαν πολύ ωραίους κρητικούς και σύγχρονους χορούς θα με συγχωρέσουν που θα επικεντρωθώ στις χορογραφίες των παιδιών του θεραπευτηρίου, του ειδικού σχολείου και στην κατάθεση των δικών μου συναισθημάτων όταν ανεβήκαμε στην εξέδρα για να χορέψουμε αφού πιστεύω να κατανοούν τους λόγους που το κάνω..

Οι χορογραφίες που παρουσίασαν τα παιδία του θεραπευτηρίου χρόνιων παθήσεων Λασιθίου μαζί με χορευτές από την σχολή μαυροφόρου ήταν σαλσα και μερεγγε. Οποίος ήταν παρών μπορούσε να δει τον ενθουσιασμό αυτών των παιδιών που θα παρουσίαζαν το αποτέλεσμα των πολύωρων πρόβων τους με την καθοδηγήσει της χορογράφου Αγγελικής Γαστρα. Κάποιο παιδί πριν αρχίσει η εκδήλωση με πλησίασε και μου είπε με μάτια που λάμπα ΄΄θα χορέψω τώρα, θα με δεις?΄΄. Μια κοπέλα με ένα λουλούδι στο αυτί και ένα τεράστιο χαμόγελο ανυπομονούσε να αρχίσει η γιορτή για να ανέβει στην σκηνή. Η σαλσα που χόρεψε η συγκεκριμένη κοπέλα στην αρχή του καλλιτεχνικού προγράμματος και οι φιγούρες που με τόσο ναζί έκανε μας άφησαν όλους έκπληκτους. Το ίδιο όμορφο συναίσθημα νιώσαμε όταν ανέβηκαν και αλλά παιδία του θεραπευτηρίου στην σκηνή μαζί με τους παρτενέρ τους και χόρεψαν μερεγγε. Γέμισε η εξέδρα ρυθμό και ζωντάνια από τα παιδία αυτά που μας απόδειξαν τι είναι ικανά να κάνουν. Ο κόσμος τα αποθέωσε και πιστεύω ότι αυτό το χειροκρότημα θα ηχεί τα αυτιά τους για πολύ πολύ καιρό.... Εξαιτίας αυτού του χειροκροτήματος και της χαράς που πήραν εκείνη την βραδια θα πηγαίνουν με κέφι στα μαθήματα χορού που γίνονται στο θεραπευτήριο περιμένοντας με ανυπομονησία την επόμενη εμφάνιση τους μπροστά σε κοινό.

Το ειδικό δημοτικό μας εντυπωσίασε με ένα χορευτικό για την ειρήνη. Παιδία και δάσκαλοι ντυμένοι με αρχαιοελληνικούς χιτώνες και μικρά τύμπανα στα χέρια μας μετάδωσαν μέσα από το χορό το πνεύμα της ειρήνης. ένα πνεύμα που οι ηγέτες αυτού του κόσμου έχουν ξεχάσει σε αντίθεση με τα παιδία. Φάνηκε μέσα από τις αρμονικές κινήσεις τους ότι με ένα δικός τους μοναδικό τρόπο το νιώθουν και την πεμπτη μας έκαναν κοινωνούς αυτού του ιδιαίτερου τρόπου. Η πολύτιμη δουλεια των δασκάλων η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην διδασκαλία στεγνά μαθημάτων μέσα σε μια αίθουσα αλλά επεκτείνεται σε θεατρικές και μουσικοχορευτικες παραστασεις φάνηκε για ακόμα μια φορά.

Καθολη την διάρκεια της εκδήλωση μέχρι να έλθει η σειρά μας να εμφανιστούμε προσπαθούσα να ξεπεράσω το άγχος μου. Ήθελα η χορογραφια να βγει καλή για να ευχαριστηθούν τα άτομα της ομάδα μας που μου πρόσφεραν απλόχερα τις γνώσεις τους στο χορό, τον προσωπικό τους χρόνο αλλά κυρίως την φιλια τους. Χωρίς αυτά τα άτομα και την χορογράφο μας ένα ονειρο χρονων δεν θα είχε πραγματοποιηθεί το οποιο ήταν η δημιουργία χορευτική ομάδας στον Άγιο Νικόλαο που θα αποτελούσαν από άτομα με αναπηρία και άτομα χωρίς αναπηρία. Σε αυτό το σημείο και για τους παραπάνω λόγους νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω για αυτά που έχουμε κάνει και για εκείνα που ετοιμάζουμε για το μέλλον τους Τέλη Λεμπιδη, Νικη Κωνσταντωμανολακη, Λυδια Μαρη, Nicolae Cazanu, Ιωαννα Γαλανακη, Ελλη Διαλυνα και ιδιαίτερα την χορογράφο μας Αγγελική Γαστρα.

Αλλα ο σημαντικότερος λόγος που θέλαμε να παρουσιάσουμε μια όμορφη χορογραφια πέρα από το να ψυχαγωγηθεί ο κόσμος που μας στηρίζει ήταν να ευχαριστήσουμε με το δικό μας τρόπο τους ανθρώπους που οφείλαμε την συμμετοχή μας στην συγκεκριμένη εκδήλωση. Αναφέρομαι στους εθελοντές , στους καλούς μας αγγέλους όπως μου αρέσει να τους ονομάζω, που αφού πληροφορήθηκαν το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζαμε με την εξέδρα πήγαν και την έφτιαξαν. Το μεγαλείο αυτών των ατόμων φαίνεται από την πράξη αυτή καθαυτή αλλά και από το γεγονος ότι αφού την είχαν τελειώσει μας ενημέρωσαν απλώς ότι η εξέδρα μας περιμένει για να χορέψουμε...

Όταν ήλθε λοιπόν η σειρά της ομάδας μας να χορέψουμε ανεβήκαμε την εξέδρα και εκεί ξέχασα τα πάντα. Συγκεντρώθηκα, έκανα απλώς τις κινήσεις που μας είχε διδάσκει η χορογράφος και πρόσεχα να έχω οπτική επαφή με τον παρτενέρ μου και τα κορίτσια. Απέφυγα να κοιτάξω προς τον κόσμο από φόβο μην ΄΄κολλήσω΄΄. Ο μόνος εξωτερικός παράγοντας που με επηρέασε ήταν ο ουρανός την στιγμή που με σήκωναν. Εκείνη η μαγεία να χορεύεις δίπλα στην λίμνη και να βλέπεις τον ουρανό γεμάτο αστερία με έκανε να σκεφτώ αν το ζω όντως όλο αυτό.... Ζούμε σε ένα πανεμορφο τόπο που αν συνεργαστούμε όλοι μπορούμε να κάνουμε καταπληκτικά πράγματα....

Το χειροκρότημα του κόσμου στο τέλος της χορογραφίας με έκανε να καταλάβω ότι μάλλον τα πήγαμε καλά. Αυτό που με συγκλόνισε ήταν όταν μας πλησίασαν οι ξένοι εκπρόσωποι των special Olympics και με συγκίνηση στα ματια μας είπαν ότι τους άρεσε η χορογραφια. Ήταν ιδιαίτερη τιμή για εμάς να ακούμε τόσο καλά λόγια από ανθρώπους που έχουν βιώσει σημαντικές στιγμές στο πλάι των αθλητών των special Olympics. Αυτό και η στηρίξη του κόσμου του Άγιου Νικολάου μας δίνει ωθήση να ετοιμάσουμε νέα χορευτικά δρώμενα...

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μέλος της χορευτικης ομαδας του συλλόγου ΑμεΑ Επαρχίας Μεραμβέλλου

«Στις 16 Ιουνίου θα είμαστε στην λίμνη είτε για να χορέψουμε είτε για να διαμαρτυρηθούμε για τον αποκλεισμό μας»

2011-06-15T10:44:00.000+03:00

Στις 16 Ιουνίου θα περάσει από την πόλη μας η Φλόγα των special Olympics που θα διεξαχθούν στην Αθηνά από τις 25 Ιουνίου έως τις 4 Ιουλίου 2011. Όπως ήταν φυσικό ανταποκριθήκαμε θετικά στην πρόσκληση του Οργανισμού Νεολαίας και Αθλητισμού Δήμου Άγιου Νικολάου στο σύλλογο μας για πρόθεση συμμετοχής στην τελετή υποδοχής της φλόγας. Καταθέσαμε την πρόταση μας, να συμμετάσχουμε στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με μια χορογραφία από την χορευτική ομάδα του συλλόγου. Η πρόταση αποσταλεί μέσω φαξ αφού το μονο έγγραφο που λαβαμε δεν έκανε λογο για κάποια συνεδρίαση που θα μπορούσαμε να παραβρεθούμε...
Το θεωρήσαμε υποχρέωση και δικαίωμα μας να έχουμε παρουσία σε μια εκδήλωση που μας αφορά άμεσα. Η Λαμπαδηδρομία, η φλόγα της Ελπίδας όπως πολύ εύστοχα αναφέρει στο έγγραφο του ο Ο.Ν.Α.Δ.Α.Ν , που είναι υπεύθυνος της διοργάνωσης, μεταφέρει το μήνυμα των Αγώνων των Special Olympics το οποίο είναι ο σεβασμός στην διαφορετικότητα των ανθρώπων με αναπηρίες και στις ξεχωριστές ανάγκες τους. Με την σκέψη ότι το μήνυμα αυτό θα το κάνουν και πράξη οι διοργανωτές αναφέραμε την πολύ κακή κατάσταση της εξέδρας στην λίμνη όπου θα πραγματοποιηθεί η τελετή και κατά συνέπεια το καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Όπως ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει περνώντας από την λίμνη η εξέδρα είναι σε άθλια κατάσταση, με τάβλες να προεξέχουν και με κενά. Η επιδιόρθωση της είναι επιβεβλημένη όχι μόνο για να μπορέσει η ομάδα χορού ΑμεΑ να συμμετάσχει στην συγκεκριμένη εκδήλωση αλλά και για όλες τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις του δήμου που θα γίνουν φέτος εκεί. Δεν νομίζω ότι ζητήσαμε κάτι παράλογο. Τίθεται θέμα σωματικής ακεραιότητας για οποιαδήποτε πόσο μάλλον για τα άτομα που θα κάνουν την χορογραφία , Αμεα και μη, η οποία εξελιζετε στο εδαφος και με σηκωματα στον αερα. Θεωρούμε μια τετοια χορογραφια ιδανικη για να παρουσιαστει στην τελετη αφιξης της Φλογας των Special Olympics αλλά χωρίς μια σωστή εξέδρα είναι αδύνατον να παρουσιαστει. Η απάντηση που πήραμε ήταν ότι η εξέδρα άρα και η επιδιόρθωση της είναι αρμοδιότητα του λιμενικού και όχι του δήμου. Δεν έπρεπε καν να μπαίνουμε στην διαδικασία αυτή, είτε του δήμου είτε του λιμενικού είναι η εύθηνη, η εξέδρα έπρεπε να έχει επιδιορθωθεί από τις αρχές του καλοκαιριού Αλλά και αν δεχτούμε ότι η εξέδρα είναι αρμοδιότητα του λιμενικού όταν αναλαμβάνεις την οργάνωση ενός γεγονότος, στην προκείμενη περίπτωση ο Ο.Ν.Α.Δ.Α.Ν είσαι υποχρεωμένος να βρίσκεις τους αρμόδιους και να τους πιέζεις να κάνουν της δουλεία τους για την οποία πληρώνονται από τους δημότες σου. Αυτός είναι ο ρόλος του οργανωτή, αυτό έχουμε μάθει ως σύλλογος που διοργανώνουμε κατά τακτά διαστήματα εκδηλώσεις, καλύπτουμε τις ανάγκες των συμετεχοτων, δεν τους στέλνουμε τους ίδιους να βρουν αυτά που τους είναι απαραίτητα για να παρουσιάσουν το έργο τους. Για παράδειγμα στις μουσικες εκδηλώσεις που έχουμε διοργανώσει δεν στέλνουμε τα συγκροτήματα να βρουν τους επαγγελματίες για τα φωτά και τον ήχο. Αυτό είναι εύθηνη των οργανωτών..
Επειδή τον τελευταίο χρόνο έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές μέσω δημοσιευμάτων ως προς την αποσπελασιμοτητα του Άγιου Νικολάου χωρίς να πάρουμε καμία απολύτως απάντηση από τους αρμόδιους, αυτή την φορά δεν θα περιμένουμε αδίκως γραπτή απάντηση. Στις 16 Ιουνίου θα είμαστε στην λίμνη είτε για να χορέψουμε είτε για να διαμαρτυρηθούμε για τον αποκλεισμός μας από μια εκδήλωση που μας αφορά άμεσα. Η απόφαση είναι των διοργανωτών ποια θα είναι η παρουσία μας στην εκδήλωση. Από την απόφαση τους θα κρίνει ο κόσμος κατά πόσο έχουν συνείδηση για το νόημα μιας τόσο σημαντική εκδήλωση όπως είναι η Λαμπαδηδρομία των Special Olympics ή το κάνουν ως διαδικαστική υποχρέωση....
Διαμαντόπουλου Μαριάννα
Γαλανακη ΙωάνναΜέλη της ομάδας χορού του συλλόγου Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχιας Μεραμβελλου

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ

2011-05-14T13:54:00.002+03:00

Προβληματίστηκα πολύ αν θα έπρεπε να γράψω αυτό εδώ το άρθρο. Οι λόγοι πολλοί. Όπως ο φόβος να γίνω κουραστική επανερχόμενη στο θέμα της προσβασιμότητας του Άγιου Νικολάου και ιδιαίτερα όταν δεν έχουμε πάρει καμία απολύτως απάντηση για όσα έχουμε θίξει για το συγκεκριμένο θέμα κατά το παρελθόν ως συλλογος. Ό κυριότερος λόγος ήταν ότι αφορμή αποτέλεσε ένα άκρως ενδιαφέρον συνέδριο για τις μονάδες κοινωνικής φροντίδας που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα με πρωτοβουλία του Θεραπευτηρίου Χρόνιων Παθήσεων Λασιθίου στο ξενοδοχείο Έρμης. Δίσταζα γιατί σε ένα τόσο αξιόλογο και άρτια οργανωμένο συνέδριο από άποψη εισηγήσεων που σε πηγαίνουν σε ένα άλλο επίπεδο κοινωνικής φροντίδας από αυτό που βιώνουμε στην Ελλάδα, θα πρέπει να ασχοληθώ με την προσβασιμότητα του συνεδριακού χώρου. Δηλαδή το πιο άχαρο κομμάτι του συνεδρίου και με την λιγότερη εύθηνη από πλευρά οργανωτών. Όμως αν δεν επισημαίνουμε τις παραλείψεις σε τόσο σημαντικά για το τόπο μας γεγονότα όπως είναι ένα πανελλήνιο συνέδριο κινδυνεύουμε να τις επαναλάβουμε στο μέλλον. Η προσβασιμότητα είναι θέμα του εκάστοτε ιδιοκτήτη του συνεδριακού χώρου από την στιγμή που αναλαμβάνει την διεξαγωγή ενός τέτοιου συνεδρίου με την διαβεβαίωση ότι θα κατασκευαστεί ράμπα όπως πληροφορηθήκαμε ότι συνέβη στην προκείμενη περίπτωση. Ίσως για τους περισσότερους που παρακολουθήσαν το συνέδριο οι οποίοι δεν είχαν κινητική αναπηρία να είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια η έλλειψη ράμπας στην είσοδο της αίθουσας. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τα άτομα που κινιούνται με αναπηρικό αμαξίδιο τα οποία για να μπορέσουν να πάνε στην αίθουσα του συνέδριο έπρεπε να τα σηκώσουν στα χέρια 2 με 3 άνθρωποι που βρισκόταν εκεί μάλλον γιαυτη την δουλεια. Οι άνθρωποι αυτοί έκαναν απλώς την δουλεια τους με πολύ ευγένεια αλλά αυτό δεν διώχνει το αίσθημα ότι από άνθρωπο κάποιοι σε μειώνουν σε δέμα. Γιατί αυτή είναι η αίσθηση την στιγμή που 2 άτομα, το ένα κρατώντας το πίσω μέρος του καροτσιού και το δεύτερο από μπροστά σε ανεβάζουν από μια σκάλα. Χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου και του καροτσιού σου που είναι επέκταση του σώματος σου. Και ταυτόχρονα νιώθεις υποχρέωση απέναντι στα άτομα που σε ανεβάζουν τα οποία συνήθως σου είναι άγνωστα. Αλήθεια πως θα αισθανόταν οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου αν τους λέγαμε να καθίσουν σε ένα καρότσι και να τους κουβαλούσαν με τον ίδιο τρόπο? Σίγουρα όχι ευχάριστα…
Ακόμα αναρωτιέμαι αν οι ίδιοι κύριοι, διευθυντές και μάνατζερ, σκέφτηκαν τι εντύπωση έκανε το ξενοδοχείο στους ξένους εισηγητές όταν αντίκρισαν αυτό το θέαμα. Την στιγμή που ο Δανός καθηγητής κ. Eijandaal παρουσίαζε του χώρους κοινωνικής φροντίδας στις χώρες της Σκανδιναβίας όπου τα δωμάτια με την αφή αλλάζουν χρώμα ανάλογα με την διάθεση του ατόμου, είδε να ανεβάζουν २ ατομα με καροτσάκια στα χέρια. Μπορείτε να φαντασθείτε τι θα πει αυτός ο άνθρωπος επιστρέφοντας την χώρα του σε άτομα με κινητική αναπηρία που θα ενδιαφερθούν να έλθουν στο Άγιο Νικόλαο για τουρισμού? Αν δεν σκεφτόμαστε τόσο κοντόφθαλμα θα είχαμε εκμεταλλευτεί αυτό το συνέδριο ως δωρεάν διαφήμιση στο εξωτερικό αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα καθώς και ως ένα βήμα σε μια εναλλακτική μορφή τουρισμού σε περίοδο κρίσης. Οι άνθρωποι με αναπηρίες όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος έχει ανάγκη από διακοπές. Και επειδή ξέρουν ότι δύσκολα θα βρουν τουριστικό προορισμό που να καλύπτει τις προδιαγραφές τους όπως είναι προσβασιμα ξενοδοχεία , παράλιες κτλ, εκτιμούν ένα όμορφο μέρος που θα τους παρέχει τις υπηρεσίες που τους είναι απαραίτητες για να κάνουν άνετες διακοπές. Τα άτομα με αναπηρίες τις περισσότερες περιπτώσεις όταν βρίσκουν ανάλογα μέρη τα επισκέπτονται περισσότερο από μια δυο φορές ή γίνονται οι μόνιμοι προορισμοί για διακοπές κάθε χρόνο. Στο χέρι μας είναι αν θα προσεγγίσουμε και τον τουρίστα με αναπηρία αναμορφώνονται ξενοδοχεία και παραλιες ή θα συνεχίσουμε να είμαστε εκατό χρόνια πίσω σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ Κ ΦΙΛΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΕΡΑΜΒΕΛΛΟΥ

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΝΟΙΑΚΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ

2011-03-21T19:35:00.003+02:00

Αρκετά άτομα με αναπηρία έχουν απευθυνθεί στο σύλλογο αγωνιώντας για την μεγάλη καθυστέρηση στην καταβολή των προνοιακών επιδομάτων το διάστημα αυτό। Οι περισσότεροι από αυτούς αν όχι στο σύνολό τους, έχουν ως μοναδικό τους εισόδημα την κοινωνική αυτή παροχή του κράτους। Τα χρήματα που παίρνουν, ανάλογα με την ομάδα στην οποία ανήκουν, είναι ελάχιστα: άλλοι 550 ή 440 ευρώ το δίμηνο, άλλοι 330 ευρώ μηνιαίως, ποσόν-ψίχουλα που όμως με αυτό καταφέρνουν να εξασφαλίσουν όπως όπως τα απαραίτητα για την διαβίωσή τους। Εως τώρα τουλάχιστον।Έτσι αφού ως σύλλογος δεν είχαμε καμια επίσημη ενημέρωση από πουθενά πραγματοποιώντας μια ερεύνα μέσω διαδυκτιου διαπίστωσα ότι εκατοντάδες άτομα ευπαθών ομάδων, σε όλη την Ελλάδα χωρίς εργασία και ανασφάλιστοι, περιμένουν την κρατική κοινωνική ενίσχυση από τον Ιανουάριο। Σε επίπεδο Νομου Λασιθίου τα στοιχεία για τα προνοιακά επιδόματα όπως τα κατέγραψε ο Δήμος Αγίου Νικολάου και τα απέστειλε στο Υπουργείο Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ζητώντας την χορήγηση του ποσού των 716।617 ευρώ για τους 1043 δικαιούχους του Νομού Λασιθίου, για το α' δίμηνο του 2011। Επιδόματα ύψους 12।000 ευρώ χορηγούνται σε 9 χανσενικούς, 7।000 ευρώ σε 70 απροστάτευτους ανήλικους, 284।000 ευρώ σε 379 τυφλούς, 21।100 ευρώ σε 30 κωφάλαλους, 188।000 ευρώ σε 287 βαριά ανάπηρους, 95।000 ευρώ σε 88 νοητικά καθυστερημένους, 26।000 ευρώ σε 17 παραπληγικούς του δημοσίου, 45।000 ευρώ σε 124 άτομα ως επίδομα κίνησης, 26।000 ευρώ σε 23 άτομα που πάσχουν από αιμολυτική αναιμία κλπ।, 364 ευρώ σε 5 ομογενείς πρόσφυγες, 523 ευρώ σε 1 δικαιούχο για βοήθημα στέγης।Όπως φαίνεται η κυρια αιτια της καθυστέρησης είναι πως το κράτος δημιούργησε τον «Καλλικράτη» αλλά δεν πρόβλεψε την έγκαιρη μετάβαση ανθρώπινου δυναμικού αφού σε πολλές περιοχές της χώρας, οι υπηρεσίες της πρόνοιας, οι οποίες πλέον είναι στην αρμοδιότητα των Δήμων, παραμένουν υποστελεχωμένες παροτι το προσωπικό των πρώην υπηρεσιών των Νομαρχιών που είχαν στην αρμοδιότητά τους τη χορήγηση προνοιακών επιδομάτων, σύμφωνα με το άρθρο 257 παρ. 2 του ν. 3852/10 (εγκύκλιος οικ.67447/26-11-2010 Υπ. Εσωτερικών) μετατάσσεται υποχρεωτικά στο δήμο της έδρας του νομού, σύμφωνα με το άρθρο 95 παρ. 5. ν. 3852/2010. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μετά την ψήφιση του «Καλλικράτη», η καταβολή επιδομάτων σε πολίτες με αναπηρία (ΑμεΑ) και η έκδοση αποφάσεων κοινωνικής προστασίας ανήκουν στις πρόσθετες αρμοδιότητες των Δήμων από 1.1.2001. Έτσι λοιπόν οι νέοι δήμοι που συστήθηκαν με το άρθρο 1 του Ν.3852/2010 (Α'87), καλούνται από 1η /1/2011 να ασκήσουν νέες, πρόσθετες αρμοδιότητες, οι οποίες προσδιορίζονται στο άρθρο 94 του «Καλλικράτη». Πιο συγκεκριμένα η καταβολή επιδομάτων σε τυφλούς, κωφάλαλους, ανασφάλιστους παραπληγικούς, τετραπληγικούς και ακρωτηριασμένους, διανοητικά καθυστερημένους, ανίκανους προς εργασία, υποφέροντες από εγκεφαλική παράλυση (σπαστικούς), απροστάτευτους ανήλικους, υποφέροντες από αιμολυτική αναιμία και βαριά ανάπηρους, καθώς και σε λοιπά άτομα δικαιούμενα παροχής κοινωνικής προστασίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.Δ.57/1973 (Α' 149), της σχετικής νομοθεσίας, καθώς και των οικείων κανονιστικών ρυθμίσεων (άρθρο 94 παρ. 3Β αριθ.17) είναι αρμοδιότητα του δημου.Στις 15 Φεβρουαρίου 2011, το υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης δημοσίευσε επείγουσα εγκύκλιο (με αριθμ. πρωτ. οικ. 7479) με αποδέκτες όλους τους Δήμους της χώρας, σχετικά με την μεταβίβαση της αρμοδιότητας χορήγησης των προνοιακών επιδομάτων στους Δήμους.Σύμφωνα με την εγκύκλιο, οι απαιτούμενες πιστώσεις καλύπτονται από τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους που διαθέτει το υπουργείο. Επίσης, προκειμένου να προβεί το Υπουργείο στην επιχορήγηση των Δήμων, ώστε να καταβληθούν εγκαίρως τα προνοιακά επιδόματα, οι Δήμοι οφείλουν να γνωστοποιήσουν ανά είδος/κατηγορία επιδόματος, τον αριθμό των δικαιούχων με το ποσό που τους αναλογεί, καθώς και το συνολικό ποσό επιχορήγησης κάθε Δήμου, αποστέλλοντας συμπληρωμένο τον σχετικό πίνακα που επισυνάπτεται στην εγκύκλιο. Στις αρχές Μαρτίου 2011, ο υφυπουργός Εσωτερικών, Γιώργος Ντόλιος, υπέγραψε απόφαση για την ενίσχυση των δήμων της χώρας με το ποσό των 155.736.486 ευρώ για την καταβολή των προνοιακών επιδομάτων. Οι συγκεκριμένες πιστώσεις αφορούν την καταβολή των προνοιακών επιδομάτων στους κατά νόμο δικαιούχους για τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο.Όμως μέχρι σήμερα παρατηρούνται καθυστερήσεις σε όλους τους δήμους της Ελλάδας. Υπό κανονικές συνθήκες όσοι λαμβάνουν επιδόματα θα έπρεπε να πληρωθούν μέχρι το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου. Ωστόσο, φαίνεται ότι αυτό θα γίνει από τον. Απρίλιο και βλέπουμε κρίνοντας από δημοσιεύματα. Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρίες (ΕΣΑΜΕΑ), έστειλε κατεπείγουσα επιστολή προς τον Υπουργό Εσωτερικών, Γιάννη Ραγκούση, καταγγέλλοντας, για τρίτη συνεχόμενη φορά μέσα σε έναν μόλις μήνα, τις απαράδεκτες καθυστερήσεις στη στελέχωση των υπηρεσιών πρόνοιας των Δήμων, που είναι υπεύθυνες για τη χορήγηση των προνοιακών επιδομάτων.Στην επιστολή αναφέρονται τα εξής: "Η Συνομοσπονδία ήδη έχει δεχθεί καταγγελίες από τις οργανώσεις των ατόμων με αναπηρία, σύμφωνα με τις οποίες μέρος του προσωπικού των πρώην υπηρεσιών των Νομαρχιών που είχαν στις αρμοδιότητές τους τη χορήγηση του προνοιακού επιδόματος και εν γένει παροχών, δεν βρίσκονται στις αντίστοιχες υπηρεσίες των Δήμων !!! Εύλογα, επομένως, προκύπτει το ερώτημα, πού πήγαν οι υπάλληλοι των πρώην νομαρχιών; Και εάν δεν έχει γίνει η μετάταξή τους στις αντίστοιχες υπηρεσίες των Δήμων, (υποχρεωτική βάσει του νόμου) πώς θα μπορέσει το νέο σύστημα καταβολής προνοιακών επιδομάτων να λειτουργήσει χωρίς προβλήματα και καθυστερήσεις; Ποιοι ευθύνονται για την μη εφαρμογή του νέου θεσμικού πλαισίου και με ποιες μεθόδους συνέβη αυτό;Με μειωμένο προσωπικό είναι δεδομένο ότι οι υπηρεσίες των Δήμων δεν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στην έγκαιρη καταβολή των επιδομάτων του Μηνός Μαρτίου. Η Συνομοσπονδία απαιτεί την ακαριαία αντιμετώπιση του θέματος, ζητά τον άμεσο έλεγχο των καταγγελιών καθώς και ενημέρωση από το Υπουργείο για την έναρξη, σε βάθος, διοικητικού ελέγχου επί του σοβαρού αυτού θέματος".Η δευτερη αιτια της καθυστέρησης καταβολής των προνομιακών επιδομάτων παρουσιάζετε στην γραφειοκρατία του συστήματος. Το υπουργείο Εσωτερικών μπορεί να έχει βάλει τις σχετικές επιχορηγήσεις στους λογαριασμούς των δήμων και των Περιφερειών ωστόσο οι υπηρεσίες τους δεν μπορούν να τα εκταμιεύσουν και να τα καταβάλλουν στους δικαιούχους καθώς δεν έχουν συνταχθεί οι προϋπολογισμοί και η νομοθεσία δεν επιτρέπει στο Ελεγκτικό Συνέδριο να εγκρίνει τις συγκεκριμένες δαπάνες. Οι δικαιούχοι είναι έντονα δυσαρεστημένοι και σε καθημερινή βάση πηγαινοέρχονται ή τηλεφωνούν στις υπηρεσίες ζητώντας να μάθουν πότε θα πληρωθούν χωρίς να παίρνουν συγκεκριμένη απάντηση ενώ δεν κρύβουν την καχυποψία και τον φόβο τους μήπως έχει αποφασιστεί η διακοπή καταβολής της οικονομικής τους ενίσχυσης. Το τελευταίο δεν υφίσταται βέβαια αλλά οι δικαιούχοι βλέποντας τις συνεχείς περικοπές εκφράζουν την αγωνία τους και προς αυτήν την κατεύθυνση. Όπως επίσης, κάνουν λόγο για σύγχυση που επικρατεί μεταξύ τους ως προς την υπηρεσία από την οποία πλέον θα τους καταβάλλονται τα επιδόματα, ποιοι δηλαδή από αυτούς θα εξυπηρετούνται από τους δήμους και ποιοι από την Περιφερειακή Ενότητα.Η καθυστέρηση χορήγησης των προνοιακών επιδομάτων, ακόμα και όταν συνέβαινε σε ομαλές οικονομικά περιόδους, δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην καθημερινή ζωή των ατόμων με αναπηρία, αφού τα προνοιακά επιδόματα και το διατροφικό επίδομα χορηγούνται σε πολίτες που δεν έχουν άλλο μέσο επιβίωσης. Ευνόητο είναι ότι οποιαδήποτε ανάλογη καθυστέρηση σε περιόδους εντεινόμενης οικονομικής κρίσης, όπως η παρούσα θα είναι καταστροφική και εξαθλιωτική για τη ζωή αυτών των πολιτώνΟ κύριος Κουνενακης σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στις 23 Φεβρουαριου 2011 είχε αναφέρει ''σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, οι πόροι συνολικά που αναμένει ο δήμος από το κράτος θα μειωθούν κατά 40%, ενώ έχει αναλάβει τη διεκπεραίωση μιας σειράς υπηρεσιών σε επίπεδο νομού, χωρίς υπαλλήλους και πόρους. Ένα παράδειγμα, η ανάθεση στο δήμο της υπηρεσίας προνοιακών επιδομάτων σε επίπεδο νομού, χωρίς τους υπαλλήλους και τους πόρους της Νομαρχίας, με αποτέλεσμα για να ξαναδοθούν επιδόματα μόνο μετά από δύο μήνες λόγω του γεγονότος ότι ο δήμος δεν έχει ακόμα προϋπολογισμό. Υπάρχουν αρκετά προβλήματα προσαρμογής στο Καλλικράτη, που δεν φαίνεται να λύνονται.'' Βέβαια ο δήμαρχος δεν είπε (όπως και όλοι οι δήμαρχοι και υπουργοί) με ποιο (μαγικό?) τρόπο θα ζήσουν 2 μήνες τα άτομα με ειδικές ανάγκες και οι υπόλοιποι δικαιούχοι (1043 συνολικά) οι περισσότεροι των οποίων έχουν ως μοναδική πηγή εισοδήματος το συγκεκριμένο επίδομα....Θα εκτιμούσαμε μια απάντηση

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΜΕΑ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΕΡΑΜΒΕΛΛΟΥ

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ

2010-12-02T12:54:00.004+02:00

Κάθε χρόνο που πλησιάζει η 3 Δεκέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία αρχίζω να γράφω ένα άρθρο. Είμαι της πεποίθησης ότι η αναπηρία δεν πρέπει να συνδυάζεται στο μυαλό του κόσμου με μιζέρια, γκίνια και με γκρίζα χρώματα. Το γκρι δεν είναι ελκυστικό χρώμα και απωθεί, δεν σου διεγείρει την φαντασία για να έλθεις κοντά στο διαφορετικό, να το γνωρίσεις , να το αποδεχτείς. Γιαυτο ακριβώς τον λογο είχα επιλέξει να γράφω παραμυθία και διηγήματα που ναι μεν να περνάει το μήνυμα της διαφορετικότητας και των προβλημάτων που απορρέουν έχοντας μια αναπηρία αλλά συγχρόνως και το μήνυμα ότι η ζωή δεν σταματάει με αυτή. Φέτος όμως δεν μπόρεσα να αντισταθώ στο πειρασμό να καταθέσω την εμπειρία μου από μια βόλτα στον Άγιο Νικόλαο με σκοπό να φτιάξουμε ένα βίντεο που θέμα του είχε την προσβασιμότητα της πόλη μας μαζί με έναν φίλο μου.
Έχετε σκεφτεί πόση ώρα χρειάζεται ή ποσά εμπόδια συναντάει ένας χρηστής αμαξιδιου για να κάνει καθημερινές δουλειές όπως να πάει στο φούρνο, στο σούπερ μαρκετ ή σε δημόσιες υπηρεσίες όπως νοσοκομείο, εφορία, ικα, δημοτικές υπηρεσίες, δημαρχείο ή στην δημοτική βιβλιοθήκη?
Κάνοντας την συγκεκριμένη βόλτα εκείνη την μέρα θέλαμε να διαπιστώσουμε ακριβώς αυτό. Κατά πόσο τα πεζοδρομία και οι υπηρεσίες τηρούν τους κανόνες προσβασιμότητας που επιβάλλονται από τους νόμους. Δεν σκοπεύω να σας κουράσω με αριθμούς και ευρωπαϊκές διατάξεις. Αυτά θα ειπωθούν αναλυτικά σε μια ημερίδα που σχεδιάζουμε να διοργανώσουμε στο άμεσο μέλλον. Προς το παρόν θα μιλήσω καθαρά εμπειρικά.
Ξεκινήσαμε λοιπόν με το ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο μου εγώ και ο φίλος μου με την φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Την διαδρομή από την Αθανάσιου Διάκου έως την διασταύρωση του κυκλοφοριακό πάρκου αναγκαστήκαμε να προχωράμε στο δρόμο αφού από την μια μεριά το πεζοδρόμιο είναι πολύ μικρό και από την άλλη δεν υπάρχει καν. Έτσι η μοναδική μας επιλογή ήταν να πηγαίνουμε κατά μήκος των παρκαρισμένων αυτοκίνητων με τον κίνδυνο να πέσει πάνω μας κάποιος απρόσεχτος οδηγός.

Στο τέλος βρήκα μια ράμπα και ανέβηκα στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας προς το φούρνο της γειτονίας μου , Φτάνοντας στην άλλη άκρη του πεζοδρομίου διαπιστώνουμε ότι ράμπα για να κατεβώ και να περάσω απέναντι δεν υπάρχει. Βέβαια αυτό το συναντάω συνεχεία και δεν μου κάνε εντύπωση εν αντίθεση με τον συνοδό μου που τα αντιμετώπιζε αυτά πρώτη φορά και. η απορία του πως είναι δυνατόν να κατασκευάζουν ράμπα στην αρχή ενός πεζοδρομίου και να μην κατασκευάζουν στο τέλος του ήταν εύλογη. Πόσο δύσκολο είναι να σκεφτούν οι αρμόδιοι ότι αφού ανεβαίνει κάποιο καροτσάκι σε ένα πεζοδρόμιο, από κάποιο σημείο πρέπει και να κατεβεί? Σε τέτοιες περιπτώσεις οι χρηστές αμαξίδιων πρέπει να επινοήσουν λύσεις για να κατεβούν από το πεζοδρόμιο όπως να γυρίσουν το καροτσάκι και να κατεβούν με την όπισθεν. Αυτή την μέθοδο θα την συνιστούσα μόνο αν έχει συνοδό το άτομο με αναπηρία μαζί του για να τον βοηθάει αλλιώς μπορεί να ανατραπεί το καρότσι.

Περνάμε απέναντι στο πεζοδρόμιο του νοσοκομείο και την μοναδική κακοφτιαγμένη ράμπα την είχε κλείσει ένα αυτοκίνητο. Εδώ χρειάστηκα πάλι την βοήθεια του φίλο μου για ανέβω. Από εκεί μέχρι στην διασταύρωση στην μπροστινή μεριά του νοσοκομείο δεν συναντάμε ιδιαίτερα προβλήματα, εκτός από κάποια μηχανάκια που ήταν πάνω στο πεζοδρόμιο και ένα αυτοκίνητο που ήταν σε θέση στάθμευσης για ανάπηρους χωρίς να έχει το σηματάκι. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι σταθμεύοντας παράνομα σε θέση για ανάπηρους παίρνουμε την θέση ενός συναρθωπου μας στην ζωή. Και αν εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε είτε από αδιαφορία είτε από έλλειψη παιδείας να μας επιβάλουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα πρόστιμα. Γιατί δυστυχώς μόνο έτσι καταλαβαίνουμε.
Φτάνοντας στην διασταύρωση αποφασίζουμε να κατεβούμε προς ιταλικό, να επισκεφτούμε τις δημόσιες υπηρεσίες. Κατεβαίνω με το προηγούμενο καλπάκι που ανέφερα αφού ράμπα φυσικά και δεν υπήρχε, περνάω απέναντι και παραμένω στην άκρη του δρόμου αφού το σκηνικό με την έλλειψη ράμπας επαναλαμβάνετε. Βέβαια καθώς περνάω δίπλα από το πεζοδρόμιο διαπιστώνω ότι υπάρχει ράμπα στο τελείωμα του….Συνεχίζω να προχωρώ στην άκρη του δρόμου με τον συνοδό μου να είναι σε συνεχή επιφυλακή για να μην μας κτυπήσει κάποιο διερχόμενο αυτοκίνητο. Ευτυχώς βρίσκουμε μια είσοδο γκαράζ και ανεβαίνουμε πάνω στο πεζοδρόμιο πριν προκριθεί κάποιο ατύχημα. Προχωρώντας πέφτει το μάτι μου στην απέναντι νησίδα που χωρίζει το παρκιν από το δρόμο στην οποία συμβαίνει το εξής εξωφρενικό. Στην πάνω πλευρά της νησίδας δεν υπάρχει ράμπα ενώ στη κάτω υπάρχουν 2 ράμπες. Βέβαια μπορεί να ανέβει ένα καροτσάκι και να έχει την διάθεση να κάνει στροφές γύρω γύρω. Με συγχωρείτε για το ειρωνικό ύφος αλλά λογική εξήγηση αδύνατον να βρω για το συγκεκριμένο. (φοτο πανω)
Και κάπως έτσι φτάνουμε στην εφορία, η πρώτη είσοδος ήταν κλεισμένη από μηχανάκια και αυτοκίνητα. Πήγαμε από την δεύτερη είσοδο που είχε και αυτή ράμπα όπως και η πρώτη, μπήκα στο ασανσέρ και με ευχαρίστηση διαπίστωσα ότι το αμαξιδιο χωρούσε και τα κουμπιά ήταν στο ιδανικό ύψος. Επίσης οι αριθμοί για τους ορόφους είναι σε μορφή Braille για τους τυφλούς συμπολίτες μας. Επιτέλους βρήκα μια υπηρεσία που είναι προσβασιμη. Την ίδια ευχάριστη εντύπωση ως προς την προσβασιμότητα μου άφησε και το ικα. Είχε ράμπα στην είσοδο, μεγάλο ασανσέρ και τουαλέτες για ΑΜΕΑ. Όμως αυτή την αισιοδοξία ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο για την εξυπηρέτηση των ατόμων με αναπηρίες και γενικά για το σεβασμό του δικαιώματος της ανεμπόδιστης διέλευσης του χρηστή αναπηρικού αμαξίδιο στην πόλη του μου την χάλασε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο σε ράμπα πεζοδρομίου. Θα μου πείτε μα και παραπάνω έχεις ξαναναφερθει σε κλείσιμο ράμπων από αυτοκίνητα γιατί απογοητεύτηκες από το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Θα σας λύσω αμέσως την απορία. Στο παρμπρίζ του είχε ιατρικό σήμα….Γροθιά στο στομάχι ήταν αυτό για μένα. Υποτίθεται ότι ο γιατρός λόγω επαγγέλματος έχει κάποιες γνώσεις παραπάνω αν όχι ευαισθησίες. Θα έπρεπε, είχε την υποχρέωση να ξέρει ότι κλείνοντας μια ράμπα κλείνει έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες στο σπίτι του. Ειλικρινά εκείνη την ώρα μου ήλθε να μην συνεχίσω αυτήν την βόλτα και να εγκαταλείψω την ιδέα για το βίντεο…..
Όμως εγκαταλείποντας δεν πετυχαίνουμε τίποτα, απλώς αφήνουμε να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση. Σκεφτήκαμε με τον φίλο που με συντρόφευε σε αυτή την ιδεαζουσα βόλτα πως έστω και αν κάποιοι , ελάχιστοι ίσως από αυτούς που θα δουν το βίντεο, τις φωτογραφίες και θα διαβάσουν το κείμενο αυτό, την επόμενη φορά που θα σκεφτούν ως εύκολη λύση το παρκάρισμα σε ράμπα, θα φέρουν στο μυαλό τους τις εικόνες που αποτυπώνουν τις δυσκολίες που δημιουργεί σε ένα συνάνθρωπο του μια τέτοια πράξη και δεν θα την κάνουν, τότε αξίζει το κόπο να τελειώσουμε αυτό που αρχίσαμε. Συνεχίσαμε λοιπόν προς τις δημοτικές υπηρεσίες οι οποίες είναι απόλυτα απροσπέλαστες. Όταν ρώτησα τον φίλο μου τι υπηρεσίες στεγάζατε εκεί του έκανε εντύπωση που δεν ήξερα ούτε είχα ξανάπαει. Την ίδια εντύπωση που του είχε κάνει και όταν τον είχα ρωτήσει πως πάμε στην εφορία. Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα άβολα που τόσα χρόνια δημότης αυτής της πόλη δεν ήξερα που βρίσκονται οι συγκεκριμένες υπηρεσίες. Αλλά μήπως η ευθύνη δεν είναι όλη δική μου? Πως θα έφτανα ως εκεί χωρίς συνοδό? Πιστεύω ότι με όσα έχετε διαβάσει ως τώρα θα έχετε αντιληφθεί την δυσκολία. Φεύγοντας από τις δημοτικές υπηρεσίες κατευθυνόμαστε στην δημοτική βιβλιοθήκη. Σκαλιά και εδώ. Ειδικά στην δημοτική βιβλιοθήκη όπως παρατήρησα η κατασκευή μια μικρής ράμπας θα ήταν εύκολη υπόθεση αφού το ύψος είναι μικρό. Γιαυτο ακριβώς το λόγο είναι κρίμα που δεν υπάρχει.
Και αφού για μένα ως χρηστης αναπηρικού αμαξιδιου είναι απαγορευτική η είσοδο στην βιβλιοθήκη συνεχίζω προς το τελευταίο προορισμό μας για εκείνη την μέρα. Στο Δημαρχείο του Άγιου Νικόλαο. Έξω από το δημαρχείο υπάρχει θέση στάθμευση ΑΜΕΑ και μάλιστα ήταν άδεια. Δυστυχώς ήταν μοιραίο εκείνη την μέρα πάνω που πήγαινα να νιώσω ότι δεν είναι όλα τόσο άσχημα για τους πολίτες με αναπηρία στο τόπο που ζω το επόμενο λεπτό να διαψεύδομαι οίκτο. Ψάχνουμε για ράμπα εκεί που ήταν η θέση ή έστω κατά μήκος του πεζοδρομίου για να μπορέσω να μπω στο δημαρχείο της πόλη που ζω για 30 χρόνια. Δεν βρήκαμε….
Και εδώ δεν έχει καμία άξια να μου πείτε ‘’τα παράπονα σου στο δήμαρχο΄΄ για ευνόητους λόγους.
Λίγες μέρες μετά ξαναπήγαμε για το γύρισμα του βίντεο ακολουθώντας την ίδια διαδρομή μόνο που αυτή την φορά φτάσαμε ως το RΕΧ. Από την πλατεια έως το REX με εξαίρεση μια κολώνα της ΔΕΗ που είναι μπροστά σε μια ράμπα στα ΄΄ΑΣΤΕΡΙΑ΄΄ η προσβασιμότητα είναι πολύ καλή. Οι ράμπες δεν είναι υπερυψωμένες, ξεκινούν από το ύψος του δρόμου και έχουν την σωστή κλίση ώστε το αμαξίδιο να μην κινδυνεύει να ανατραπεί. Και υπάρχουν σε όλα τα πεζοδρομία. Χαρακτηριστικό για το ότι έγινε μια σωστή μελέτη για την προσπερασιμοτητα σε αυτό το κομμάτι της πόλης είναι ότι δεν χρειάστηκα ούτε μια φορά την βοήθεια του συνοδού μου.
Αλλά επειδή η πόλη δεν περιορίζετε στην πλατεια και στην Ρούσσου Κουνδουλου είναι επιτελους καιρός να φτιαχτούν όλα τα ΄΄κακώς κείμενα΄΄ ως προς την προσβασιμότητα του Άγιου Νικολάου. Και όχι μόνο για τους δημότες με αναπηρίες. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Άγιος Νικόλαος είναι κατεξοχήν τουριστική πόλη και είναι ζημιογόνο για την οικονομία της πόλης να χάνονται πόροι από εναλλακτικές μορφές τουρισμού όπως είναι ο τουρισμός για ΑμεΑ. Δυστυχώς το βίντεο λόγω τεχνικών προβλημάτων που αντιμετωπίσαμε σε όλη την διάρκεια της εκδήλωση στο REX την προηγούμενη Κυριακή αναγκαστήκαμε να μην το δείξουμε στο σύνολο του. Επιφυλαζομαστε για μια μελλοντική προβολή υπό καλύτερες τεχνικές συνθήκες.
Φθάνοντας στο τέλος αυτό το άρθρο θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο μου, Χάρη Αλεξακη, που μαζί επνευστικαμε και πραγματοποιήσαμε την ιδέα να διαπιστώσουμε στην πράξη αν ο Άγιος Νικόλαος είναι μια προσβάσιμη πόλη και την Μαρία Σπαθαρακη για την πολύτιμη βοήθεια της.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

2009-12-24T11:11:00.002+02:00

Παραμονές Χριστουγέννων κι εμένα με τρώει η μόνιμη εορταστική μελαγχολία (κάθε χρόνο και χειρότερα). Όλη αυτή η καταναλωτική μανία που πιάνει τους περισσότερους και ότι πρέπει να είμαστε χαρούμενοι μόνο και μόνο επειδή είναι γιορτές ποτέ δεν το κατάλαβα. Παίρνω την καλύτερη φίλη μου τηλέφωνο για να βρεθούμε. Μου λέει ότι είχε να πάει κάπου. Παραξενεύτηκα από την αόριστη απάντηση της, συνήθως ήταν πιο συγκεκριμένη. Τότε θυμήθηκα πως έχει ξανασυμβεί αυτό. Κατά διαστήματα εξαφανιζόταν, όχι πολύ, μια μέρα το πολύ, αλλά μου είχε κινήσει την περιέργεια επειδή ποτέ δεν μιλούσε για αυτές τις μέρες και κανείς δεν ήξερε που πήγαινε. Μέχρι τώρα δεν την είχα ρωτήσει ποτέ που πήγαινε, είχα σεβαστεί ότι ήθελε να κρατάει αυτό το κομμάτι της ζωή της για τον εαυτό της. Σήμερα όμως ήμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και θεώρησα την συμπεριφορά της φίλης μου μια μικρή προδοσία. Και της το είπα, άλλωστε είμαστε πολλά χρόνια φίλες και ήξερα πως ακόμα κι αν δεν της έλεγα λέξη εκείνη θα καταλάβαινε ότι είχα θυμώσει μαζί της. Το σκέφτηκε λίγο και στο τέλος μου είπε ότι θα περνούσε σε μίση ώρα με το αυτοκίνητο της να με πάρει. Αλλά δεν ανάφερε τίποτα για το που θα πηγαίναμε. Όταν μπήκα στο αμάξι είδα ότι τα πίσω καθίσματα ήταν φορτωμένα με πακέτα. Το μυστήριο όσο πήγαινε και μεγάλωνε γιατί τα πακέτα αυτά φαίνονται καθαρά πως ήταν αγορασμένα από καταστήματα παιχνιδιών, και η φίλη μου δεν είχε δικά της παιδία φυσικά αλλά ούτε και ανιψιά. Έβαλε χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο ραδιόφωνο και ξεκίνησε. Φαινόταν πολύ χαρούμενη. Τελικά σταματήσαμε μπροστά σε ένα μεγάλο κτήριο με πολύχρωμους τοίχους. Έξω υπήρχαν πολλά παιδία που παίζουν, άλλα κυνηγητό, άλλα μπάλα και τα μικρότερα έκαναν κούνια σε μια παιδική χαρά που βρισκόταν στο πλάι της αυλής. Βγήκαμε από το αυτοκίνητο, πήραμε τα δώρα και προχωρήσαμε προς το εσωτερικό του κτηρίου. Η φίλη μου ήξερε καλά τα κατατόπια, που αποδείκνυε πως είχε ξανάρθει πολλές φορές. Αφήσαμε τα πακέτα σε ένα μεγάλο δωμάτιο και μου έκανε νόημα να την ακολουθήσω. Καταλήξαμε σε μια κουζίνα που επικρατούσε ένα μικρό χάος από τις ζύμες και το αλεύρι, αλλά κανείς δεν φαινόταν να τον πειράζει. Μια κύρια , που προφανώς θα ήταν η μαγείρισσα, ζύμωνε και έδινε κομμάτια ζύμης στα παιδία που βρισκόταν γύρω από το τραπέζι. Αυτά με την σειρά τους έδιναν διάφορα σχήματα στην ζύμη, αστεράκια, μισοφέγγαρα, αστείες φαταούλες. Βέβαια κάνανε και τα κλασικά μελομακάρονα αλλά προφανώς αυτά ήταν λιγότερο διασκεδαστικά για τα παιδία. Η φίλη μου αφού έδωσε από δυο φίλια στα παιδία πήρε δυο ποδιές από το μπάγκο και μου πάταξε την μια με παιχνιδιάρικη διάθεση. Ήταν η πρώτη φορά που δεν χρειαζόμαστε τις λέξεις για να συνεννοηθούμε. Είχα καταλάβει ότι αυτά τα παιδία δεν είχαν οικογένεια, ότι σπίτι τους ήταν αυτό το κτήριο που δεν ήταν καθόδου ψυχρό σε αντίθεση με ότι είχα φανταστεί. Αφού τελειώσαμε τα δημιουργήματα μας, που ελάχιστα έμοιαζαν με μελομακάρονα (έχει καμία σημασία αυτό άραγε?) και τα βάλαμε να ψηθούν πήγαμε στο δωμάτιο που είχαμε αφήσει προηγουμένως τα δώρα. Κάποιος είχε μεταφέρει εκεί ένα πανύψηλο δέντρο και καμπόσες κουτές με στολίδια. Τα παιδία έτρεξαν σαν μικρά αγριμάκια και άρχισαν το στόλισμα του δέντρου. Κάποια στιγμή ήλθε κοντά μου ένα κοριτσάκι με ξανθιές μπούκλες και γαλανά ματάκια , με πήρε από το χέρι, με πήγε κοντά στο δέντρο και μου έδωσε μια μπάλα για να την βάλω στο δέντρο. Ούτε κατάλαβα πόση ώρα μας πήρε για να το στολίσουμε. Έλειπε μόνο το αστέρι στην κορυφή. Ένιωσα ένα τράβηγμα στο παντελόνι μου, ήταν το ίδιο κοριτσάκι και κρατούσε το αστέρι. Το πήρα αγκαλιά και το σήκωσα ψηλά ώστε να φτάσει στην κορυφή του δέντρου για να βάλει το αστέρι. Το δέντρο ήταν πολύ όμορφο αλλά όχι τόσο όμορφο όσο τα λαμπερά μάτια των παιδιών που το κοιτούσαν με θαυμασμό. Μόνο τότε αντιλήφθηκα πως έξω είχε νυχτώσει και είχε έλθει η ώρα να φύγουμε. Ενώ αποχαιρετούσαμε τα παιδία υποσυνείδητα ήξερα ότι θα τα ξανάβλεπα πολύ σύντομα. Στην έξοδο μας πρόλαβε το κοριτσάκι με τις μπούκλες και τα γαλανά μάτια, με αγκάλιασε και μου έδωσε το πιο γλυκό φιλί που έχω πάρει στην ζωή μου. Καθώς έμπαινα στο αυτοκίνητο σκεφτόμουν πως η μελαγχολία που είχα το πρωί είχε αντικατασταθεί με ένα αίσθημα πληρότητας.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ

2009-12-09T20:04:00.007+02:00

Μια φορά και ένα καιρό υπήρχε ένα μικρό εργαστήριο κατασκευής παιγνιδιών. Το είχε μια γυναίκα η οποία τα κατασκεύαζε μόνη της. Ήταν ολομόναχη στο κόσμο γι' αυτό ακριβώς το λογο έδινε όλη της την αγάπη στα δημιουργήματα της. Πίστευε ότι αυτή η αγάπη μεταδιδόταν στα παιδιά που αγόραζαν τις κούκλες, τα στρατιωτάκια, τα αρκουδάκια της. Και έτσι γινόταν στην πραγματικότητα. Τα παιχνίδια της, για ένα ακατανόητο λογο είχαν γίνει ιδιαίτερα αγαπητά από τα παιδιά της περιοχής. Ακατανόητος βέβαια λόγος για τους μεγάλους. Τα παιδιά ήξεραν πολύ καλά γιατί τα προτιμούσαν από τα υπόλοιπα. Είχαν την μαγική ικανότητα να μιλάνε, να κινούνται και κυρίως να αισθάνονται. Έτσι τα παιδιά δεν τα βαριόταν όπως τα άλλα παιγνίδια. Έπαιζαν ώρες μαζί σε ένα δικό τους μαγικό κόσμο. Βέβαια οι γονείς των παιδιών, που τα άκουγαν να μιλούν στα παιγνίδια, το απέδιδαν στην παιδική φαντασία. Αυτό ήταν λογικό αφού οι γονείς είχαν χάσει εδώ και πολύ καιρό την αθωότητα τους, η οποία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπεις στο μαγικό κόσμο των παιχνιδιών της γυναίκας.
Τα χρόνια περνούσαν, η γυναίκα μεγάλωνε, αλλά τα παιχνίδια της συνέχιζαν να ασκούν στα μικρά παιδιά την ίδια μαγική επίδραση. Τις τελευταίες μέρες έφτιαχνε μια κούκλα. Με ξανθιά μαλλιά και γαλανά μάτια. Έναν άγγελο, που αφού την τελείωνε θα συντρόφευε σίγουρα κάποιο κοριτσάκι. Με αυτή την σκέψη συνέχιζε χαμογελώντας την δουλεία της, ξεχνώντας τον πόνο της καρδιάς που δεν έλεγε να την αφήσει εδώ και μήνες. Φυσικά πλησίαζε στα 80. Μέχρι το βράδυ είχε τελειώσει όλο το σώμα της. Δηλαδή, σχεδόν όλο, της είχε απομείνει ακόμα μόνο ένα χέρι της κούκλας. Αλλά θα το κάνε αύριο, τώρα ένιωθε πολύ κουρασμένη, έπρεπε να ξαπλώσει. Καληνύχτισε την κούκλα όπως και όλα τα παιχνίδια που ήταν έτοιμα για να βγουν στα καταστήματα, και αυτά της ανταπέδωσαν την καληνύχτα. Την νύχτα την ξύπνησε ένας δυνατός πόνος στο στήθος. Ήξερε ότι πλησίαζε το τέλος. Αλλά όχι, έπρεπε να προλάβει να τελειώσει την κούκλα της. Σηκώθηκε και πήγε με πολύ κόπο στον πάγκο της. Εκεί που την περίμενε η κούκλα. Έπιασε τα εργαλεία της και άρχισε να φτιάχνει το χέρι. Όλα τα παιχνίδια ήταν ανήσυχα, ένιωθαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μετά από λίγα λεπτά ο πόνος έγινε ακόμα πιο έντονος. Η γυναίκα έγειρε το κεφάλι της στο πάγκο, κοίταξε για τελευταία φορά την κούκλα της και από τα χείλη της βγήκε μια λέξη.
-Συγνώμη

’’Μα γιατί μου ζητά συγνώμη’’ σκέφτηκε η κούκλα μέσα στη θλίψη της. Εγώ πρέπει να την ευχαριστήσω που μου έδωσε ζωή. Όμως η γρια γυναίκα ήξερε. Αυτή η όμορφη κούκλα δεν θα ένιωθε ποτέ την ζεστή αγκαλιά ενός κοριτσιού. Ήταν μια κούκλα χωρίς χέρι. Μια ανάπηρη κούκλα. Ποιος καταστηματάρχης θα την έβαζε στην βιτρίνα του?
Αφού ήξερε ότι πολύ δύσκολα μια μητέρα θα επέλεγε να αγοράσει για την κόρη της την συγκεκριμένη κούκλα. Όσο όμορφη και να ήταν..
Η κούκλα δεν άργησε να καταλάβει τι εννοούσε η γυναίκα. Μετά από μερικές μέρες ήλθαν και πήραν τα παιχνίδια. Αλλά όχι εκείνη. Πήραν τα ολοκληρωμένα, τα όμορφα, τα τέλεια παιγνίδια. ΄΄όχι αυτή την κούκλα, δεν βλέπεις ότι είναι ελαττωματική, της λείπει ένα χέρι΄΄ άκουσε να λέει ένας από τους μεταφορείς όταν πήγε κάποιος να την βάλει στο φορτηγό με τα υπόλοιπα. Έτσι απλά την άφησαν, στο σκοτεινό και κρύο εργαστήρι.
Το πρώτο καιρό η κούκλα μας ήταν πολύ στενοχωρημένη, ένιωθε μεγάλη μοναξιά. Γύριζε στο άδειο εργαστήρι χωρίς να κάνει τίποτα. Κάποια μέρα βρήκε κατά τύχη σε μια γωνία ένα ξεχασμένο κουκλόσπιτο. Άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και μπήκε μέσα γεμάτη περιέργεια. Ξαφνιάστηκε. Δεν είχε ξαναδεί ένα τόσο όμορφο σπιτάκι. Είχε ένα σαλόνι με τζάκι, μια κουζινιτσα, μια κρεβατοκάμαρα, και ένα μπάνιο. Μάλιστα υπήρχε και μια βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία. Θυμήθηκε την γυναίκα. Όσο καιρό την δημιουργούσε της έλεγε ιστορίες που της άρεσαν τόσο πολύ. Για μερικές στιγμές ο πόνος της έλλειψης του μοναδικού ανθρώπου που την αγάπησε μαλάκωσε. Τότε αποφάσισε να μείνει σε αυτό στο κουκλόσπιτο. Εκεί ένιωθε την παρουσία της γυναίκας να την συντροφεύει.
Στην αρχή δυσκολεύτηκε πολύ να κάνει πράγματα συνηθισμένα, καθημερινά. Πως να ντυθεί με ένα χέρι για παράδειγμα ή να φτιάξει φαγητό. Δεν ήταν λίγες οι φορές που νευρίαζε με τον εαυτό της που της έπαιρνε τόσο πολύ χρόνο να βάλει ένα φόρεμα. Αλλά το αίσθημα θυμού αντικαθιστούταν αμέσως με το αίσθημα της ικανοποίησης όταν τα κατάφερνε. Συνειδητοποίησε ότι για να ζήσει πιο άνετα στο κουκλόσπιτο έπρεπε να βρει τρόπους να τα κάνει όλα με το ένα χέρι. Να στρώνει το κρεβάτι, να σκουπίζει, να ξεσκονίζει. Και αυτά της φαινόταν εύκολη υπόθεση. Αλλά τι γινόταν με το πλύσιμο των πιάτων, το άπλωμα των ρούχων ή πως θα βγάλει ένα ταψί που καίει από το φούρνο και τόσα αλλά που απαιτούσαν δυο χέρια? Η κούκλα όλα αυτά τα έβλεπε βουνό. Όμως δεν το έβαλε κάτω. Αφού έσπασε 2-3 πιάτα στην αρχή έμαθε να βάζει ένα ένα πιάτο στο νεροχύτη και αφού το έπλενε από την μια πλευρά το γύριζε από την άλλη και ύστερα για να μην της γλιστρήσει το έπιανε με ένα πανί και το τοποθετούσε στην πιατοθήκη. Για το ταψί άνοιγε το φούρνο, έβαζε το πιάτο δίπλα και έβαζε φαγητό. Με παρομοιες απλές λύσεις κατάφερνε να κάνει τα πάντα. Τα βράδια της άρεσε πολύ να κάθεται δίπλα στο αναμμένο τζάκι και να διαβάζει βιβλία. Έτσι περνούσε ο καιρός. Η κούκλα ήταν ευχαριστημένη που είχε μάθει να ζει μόνη της αλλά όταν σκεφτόταν ότι τα αλλά παιχνίδια θα έκαναν συντροφιά σε παιδάκια την έπιανε μελαγχολία. Γιατί εκείνη να μην την έπαιζε ένα κορίτσι. Επειδή είχε μόνο ένα χέρι? Και λοιπόν?
Είχε να δώσει τόση αγάπη και μπορούσε να κάνει χαρούμενο το κοριτσάκι που θα την έπαιρνε. Θα την έβαζε να παίξουν στο κουκλόσπιτο της. Ήταν σίγουρη ότι θα του άρεσε και θα μαγεύονταν από την ομορφιά του όπως είχε μαγευτεί και εκείνη από την πρώτη στιγμή που το είδε. Κάθε νύχτα έβλεπε το ίδιο όνειρα. Ότι ένα κορίτσι την κρατούσε αγκαλιά και έπαιζαν μαζί.
Ένα πρωί ξύπνησε από ένα θόρυβο. Τι παράξενο! Στο εργαστήριο πάντα επικρατούσε σιωπή.
Τι να ήταν αυτός ο θόρυβος? Κοίταξε από το παράθυρο του κουκλόσπιτου και είδε ένα άντρα και ένα κορίτσι να ανοίγουν την πόρτα του εργαστήριο, να μπαίνουν μέσα και να εξερευνούν το χώρο.
- Τι είναι εδώ μπαμπά? ρώτησε το κορίτσι
- Εδώ παλιά μια γυναίκα έφτιαχνε πολύ όμορφα παιχνίδια. Από εδώ μου πήρε ο παππούς το αυτοκινητάκι που έχω πάνω στο γραφείο στο σπίτι μας
- Εκείνο το αυτοκινητάκι είναι σαν καινούργιο μπαμπά
- Επειδή το πρόσεχα γλυκιά μου και ότι αγαπάμε πρέπει να το προσέχουμε
Το κορίτσι καθώς περπατούσε το βλέμμα της έπεσε πάνω στο κουκλόσπιτο. Της κίνησε την περιέργεια γιατί φαινόταν πολύ καθαρό σε αντίθεση με τα υπόλοιπα αντικείμενα που βρισκόταν μέσα στο εργαστήριο. Πλησίασε και το άνοιξε για να δει πως ήταν μέσα. Τι όμορφο που ήταν με τα επιπλακια του!!! Τότε είδε μια κούκλα να κάθεται κοντά στο τζάκι. Μια πανέμορφη κούκλα. Μόνο όταν την πήρε αγκαλιά πρόσεξε ότι η κούκλα είχε μόνο ένα χέρι. Αλλά εκείνη την στιγμή συνέβη κάτι μαγικό. Το κορίτσι ήταν σαν είδα μπροστά στα μάτια της όλη την ιστορίας της κούκλας. Ένιωσε όλα τα συναισθήματα της κούκλας. Την αγάπης της για την γυναίκα που την δημιούργησε, την θλίψη της όταν την έχασε, την απογοήτευση και την μοναξιά της όταν την άφησαν μονή στο εργαστήριο επειδή είχε μονό ένα χέρι, την αποφασιστικότητα της να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να τα καταφέρει να ζει ανεξάρτητη και κυρίως το κορίτσι ''είδε'' το όνειρο της κούκλας να αγαπηθεί από ένα κορίτσι και να παίζουν μαζί. Την έσφιξε περισσότερο στην αγκαλιά της και σαν να ένιωσε δάκρυα να κυλούν από τα μάτια της κούκλας. Δάκρυα ευτυχίας γιατί επιτέλους η κούκλα βρισκόταν εκεί που ήταν ο προορισμός της όταν την δημιουργούσε η γυναίκα. Εκεί που είναι ο προορισμός κάθε κούκλας να βρίσκεται. Στην αγκαλιά ενός παιδιού.
Ο πατέρας της ήλθε κοντά της για να δει τι είχε ανακάλυψη η κόρη του
- Μπορώ να την πάρω σπίτι μπαμπά?
- Υποθέτω πως μπορείς αφού από ότι φαίνεται δεν ανήκει σε κανένα άλλο παιδάκι. Είναι πολύ όμορφη. Σαν και σένα. Θα πάρουμε και το σπιτάκι της για να συνεχίσει να ζει εκεί.
Ο άντρας είχε δει ότι η κούκλα είχε ένα χέρι όπως επίσης είχε δει και με πόση τρυφερότητα χάιδευε η κόρη του τα μαλλιά της κούκλας.
Σίγουρα αυτή την κούκλα την έφτιαξε η ιδιοκτήτρια του εργαστηρίου. Θυμόταν ότι και ο ίδιος όταν έπαιζε με το αυτοκινητάκι χανόταν σε ένα ονειρικό κόσμο.
Στο ίδιο ονειρικό κόσμο χανόταν και το κοριτσάκι για τα επόμενα χρόνια παίζοντας με την κούκλα με το ένα χέρι. Και όταν αργότερα μεγάλωσε, η κούκλα συνέχιζε να στολίζει το δωμάτιο της. Πως γινόταν άλλωστε να μην κρατήσει την διαφορετική αλλά τόσο αγαπημένη της κούκλα!!!

ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

2009-09-12T20:49:00.005+03:00

Εδω είμαι ξανά. Η αλήθεια είναι ότι μου έλειψε το να γράφω στο blog. Η αιτια της απουσία μου ήταν η έλλειψη χρόνου. Έγιναν πολλά στο διάστημα αυτό αλλά σήμερα θα γράψω την πιο πρόσφατη περιπετειώδη βόλτα μου στην πόλη των Χανιών.
Στα Χάνια πάω τα τελευταία χρόνια για διακοπές γιατί έχω βρει ένα ξενοδοχείο που με βολεύει ως προς την πρόσβαση μου με το αμαξιδιο, πολύ καλαίσθητο. Δεν μου κάνει όρεξη να βγαίνω έξω μιας που πηγαίνω εκεί για να ξεκουραστώ και να χαλαρώσω. Φέτος όμως βρέθηκα με μια φίλη και κανονίσαμε να πάμε βόλτα και για ψώνια στην πόλη. Θα ήταν μια ευχάριστη αλλαγή. Δώσαμε λοιπόν ραντεβού στην κεντρική αγορά κατά τις 11 το πρωί. Δεν βρήκαμε άδεια θέση παρκιν για αμεα ούτε για δείγμα. Ξέχασα να ρωτήσω την φίλη μου αν έχουν τόσα αμεα εκεί που να κυκλοφορούν κιόλας ώστε να είναι όλα τα παρκιν πιασμένα...Αν συμβαίνει αυτό τότε χαραλι. Μου κατέβασαν οι γονείς μου το αμαξιδιο και μιας που είχα φτάσει νωρίτερα πρότεινα στην μητέρα μου να πάμε μια βόλτα μέσα στην αγορά. Πήγα να ανεβώ από την ράμπα αλλά (τι πρωτότυπο) ήταν παρκαρισμένα μηχανάκια. Ποτέ επιτέλους οι έλληνες θα αντιληφτούμε ότι οι ράμπες δεν είναι για τα μηχανάκια μας αλλά για την διέλευση αμαξιδιων???
Την στιγμή που βγαίναμε από την αγορά ερχόταν και η φίλη μου και ξεκινήσαμε για την βόλτα μας αφού πρώτα ακούσαμε τις ΄΄συστασεις΄΄ από τους γονείς μου.
Ξεκινήσαμε λοιπόν ενθουσιασμένες για να οργώσουμε τα Χανιά. Είχαμε προγραμματίσει να χαζέψουμε βιτρίνες και μετά να πάμε στην παλιά πόλη για καφεδάκι. Στην αρχή όταν χρειάζονταν να περάσουμε από την μια πλευρά του δρόμου στην άλλη κάναμε το αμαξιδιο χειροκίνητο και με περνούσε η φίλη μου. Δεν είχαμε κάνει αρκετή απόσταση και ενώ προχωρούσαμε αμέριμνες εμφανίζετε μπροστά μας φάντης μπαστούνι ο πατέρας και η μητέρα μου. Καταλαμβάνω ότι ανησυχούσαν και αν ήξεραν ποσά θα συνέβαιναν σε αυτή την βόλτα θα είχαμε λιποθυμίες...
Εγώ όμως είχα εμπιστοσύνη στην φίλη μου
Αφού τους διαβεβαιώσαμε ότι θα είμαστε μια χαρά συνεχίσαμε το δρόμο μας. Κάποτε όμως τελειώνει το πεζοδρόμιο, ωραία στο απέναντι υπήρχε ράμπα αλλά από αυτό άδω πως κατεβαίνουν που όσο και αν ψάχναμε ράμπα δεν φαινόταν πουθενά. Τελικά μια κύρια μας βοήθησε να κατεβώ, πιάνοντας το μπροστινό μέρος του αμαξιδιο και η φίλη μου από πίσω, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιόμαστε και οι τρεις πόσο μυαλό χρειάζεται για να σκεφτούν οι σχεδιαστές ότι έπρεπε να κάνουν ράμπα από την στιγμή που έκαναν απέναντι. Δυστυχώς ακόμα δεν έχουν ανακαλυφθεί ιπτάμενα αμαξιδια............
Σε λίγο ενώ προχωρούσαμε και χαζεύαμε τα μαγαζιά αντιλαμβάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με το καρότσι. Κοιτώ και καταράστηκα την ατυχία μου όταν είδα ότι το λάστιχο είχε ξεφουσκώσει. Ευτυχώς η φίλη μου που δεν τα παρατά ποτέ ήξερε ένα συνεργείο αυτοκίνητων στο όποιο πήγαμε και μου βαλαν αέρα αλλά κάτι μου έλεγε ότι δεν τελειώσαμε εδω γιατί το λάστιχο το είχα φουσκώσει το πρωί. Εκεί μας συνάντησε ένας φίλος και συνεχίσαμε την βόλτα μας όλοι μαζί. Ο όποιος αποδεικτικέ πολύτιμος βοηθός γιατί τα καταστήματα μάλλον θεωρούν περιττό να κάνουν ράμπες (ίσως δεν βλέπουν τα άτομα με αναπηρίες ως υποψηφίους πελάτες) και με ανεβοκατέβαζε. Όσοι είστε χρήστες αμαξιδιων όταν θέλετε να κατεβείτε 1-2 σκαλοπάτια να το κάνετε με την όπισθεν και εννοείτε με βοήθεια. Είναι πιο εύκολο. Θέλω να τον ευχαριστήσω ξανά και για την βοήθεια αλλά και για την υπομονή του να μας ακόλουθησει στα ψώνια. Ξέρω ότι δεν είναι το καλύτερο για κανέναν άνδρα. Για να μην τα πολυλογώ αφού βαρεθήκαμε να συναντάμε πεζοδρόμια γεμάτα εμπόδια κάθε είδος μηχανάκια, κούτες, ντουλάπες(ναι καλά διαβάζετε αγαπητοί μου), τραπεζοκαθισματα φαστφουντάδικων (μπήκα στο πειρασμό, μετά από προτροπή της φίλης μου, να αρπάξω από κάποιον τον γύρο που κρατούσε ενώ είχε αράξει την αρίδα του σε ένα τραπέζι κλείνοντας το περισσότερο πεζοδρόμιο αλλά συγκρατήθηκα) αποφασίσαμε να πηγαίνουμε από το δρόμο. Το είχαμε ρίξει στην πλακά διακομωδοντας την όλη κατάσταση και το διασκεδάζαμε πολύ. Σε μια πλατεϊτσα τραγουδούσαν 2 ινδιάνοι και κάτσαμε να τους ακούσουμε. Η μουσική τους ήταν πολύ όμορφη, μελωδική, σε ταξίδευε νοητά στην χωρά τους. Βοηθούσε και οι παραδοσιακές ενδυμασίες τους. Σου γεννούσε την επιθυμία να χορέψεις μαζί τους. Μια τουρίστρια σε αμαξιδιο το έκανε κιόλας. Ήταν υπέροχο θέαμα.
Εκεί ανακάλυψα πάλι ότι το λάστιχο έχανε αέρα. Για καλή μας τύχη εκεί κοντά βρισκόταν ένα ποδηλαταδικο και ξαναβάλαμε αέρα. Ύστερα βλέποντας ότι το λάστιχο δεν ήταν για πολλά πολλά αποφασίσαμε να πάμε για καφέ.
Ίσως κάποιοι που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο να σκεφτούν ότι αυτή η βόλτα ήταν σκέτη ταλαιπωρία. Τους διαβεβαιώνω όμως ότι δεν ήταν έτσι. Ήταν πολύ όμορφη και διασκεδαστική.
Κλείνοντας αφιερώνω στην παρέα εκείνης της περιπετειώδης βόλτα το τραγούδι του Πορτοκαλογλου ΄΄ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό ΄΄ http://www.youtube.com/watch?v=J6PUwHYBYMA

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΘΕΣΑΛΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 97'

2009-02-01T15:23:00.005+02:00

Τις τελευταίες μέρες έχω βρεθεί μέσω facebook με αρκετούς παλιούς συμμαθητές μου και χαίρομαι πολύ γιαυτο. Μάλιστα ο πρώτος που άρχισε όλη αυτή την συνένωση έβαλε ποστ (δεν ξερώ αν το λένε έτσι στο fecebook) ''για όσους θυμούνται την Θεσσαλονίκη 97΄''. Αγαπημένε μου Ν.Ζ είναι ποτέ δυνατόν να ξεχάσουμε? τις τελευταίες μέρες που τελειώναμε το σχολείο μάλλον σε κάποια κενή ώρα είχαμε κάτσει στην γραφομηχανή μου και μου γράψατε ορισμένες σειρές, όχι σοβαρά πράγματα, κάποια ανέκδοτα. Σήμερα έψαξα και βρήκα αυτήν την κολλά χαρτί στο κουτί που φυλάω παλιά πράγματα. Το έχω ονομάσει το κουτί των αναμνήσεων. Στο τέλος λοιπόν αυτή της κόλλας γραφείς ''να μας θυμάσαι και ποτέ να μην μας ξεχάσεις έτος 1996-97 , το πιο χαϊ τμήμα του ΓΛΑΝ ΄΄, εμείς ποτέ δεν ξεχνιόμαστε.Είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως μεγαλώνω επειδή συχνά ανατρέχω σε αυτό το κουτί. Αλλά τώρα ήσυχα αφού διαπιστώνω ότι πολλοί από το ένδοξο Γ1 θυμόνται. Ας γυρίσω λοιπόν 12 χρονιά πίσω και δω τι θυμάμαι από την πενταήμερη στην Θεσσαλονίκη. Και εννοείται ότι όσοι συμμαθητές διαβάσετε και δείτε παραλείψεις , συμπληρώνετε. Αναχωρήσαμε από το λιμάνι του Αγίου Νικολάου με προορισμό τον Πειραιά. Το ταξίδι εγώ το πέρασα στην καμπίνα γιατί ως συνήθως με πείραξε το καράβι. Ξερώ ξερώ έχασα...Το πρωί φύγαμε με λεωφορεία για Θεσσαλονίκη, αφού κάτσαμε για πρωινό. Μέχρι το μεσημέρι μας είχε πιάσει βροχή και σκεφτόμουν αν ήταν όλες τις μέρες έτσι την βάψαμε. Το μεσημέρι σταματήσαμε σε ένα κουτις (αν θυμάμαι σωστά) και φάγαμε. Κατά τις 5-6 φτάσαμε Θεσσαλονίκη. μάρεσε πολύ. Πάντα με γοητεύει να κοιτάζω τα κτήρια, τα καταστήματα όταν πηγαίνω σε μια πόλη. Όταν φτάναμε στο ξενοδοχείο η καθηγήτρια μας είπε να ξεκουραστούμε γιατί είχαμε βραδινή έξοδο.Έλα όμως πως τα δωμάτια δεν ήταν έτοιμα και περιμέναμε στην ρεσεψιόν κάμποση ώρα. Hotel Rotokda μοναστηριού 97, Θεσσαλονίκη. Έχω κρατήσει την κάρτα. Στο δωμάτιο έπεσα για ύπνο, γιατί το προηγούμενο βραδύ δεν έκλεισα μάτι. Το βραδύ πήγαμε ΄΄Παγοποιειο΄', ένα παλιό εργοστάσιο που είχε μετατραπεί σε ελληναδικό. Εξωτερικά είχαν διατηρήσει την μορφή του εργοστάσιο όπως και την οροφή και εσωτερικά κυριαρχούσε το ξύλο και η πέτρα. Τι χορούς κάναμε εκεί...και σαν να θυμάμαι ότι κάποιος (ξέρεις αυτός ποιος) την έβγαλε όλη την νύχτα πάνω στην μπάρα. Ενώ γυρίζαμε ξημερώματα στο ξενοδοχείο τραγουδούσαμε το τραγούδι του Μητροπανου ΄΄Σε αναζητώ στη σαλλονικη ξημερώματα'΄ και οι καθηγητές να παλεύουν να μας ηρεμήσουν μην ξυπνήσουμε τους άλλους πελάτες. Το καλύτερο ήταν που ανέβηκα από την σκάλες στο τρίτο όροφο για κάτι είχε γίνει με το ασανσέρ. Εκεί να δείτε γέλια. Την επόμενη, ημέρα τρίτη, πήγαμε στα Μουδανιά Χαλκιδικής και σε ένα σπηλαίο. Τα Μουδανιά είναι μια παραθαλάσσια πόλη , κάναμε βόλτα διπλά στη ακρογιαλιά και κάτσαμε σε καφετερίες αγναντεύοντας το πέλαγος. Μετά ξεκινήσαμε να επισκεφτούμε το σπηλαίο. Αυτό που με εντυπωσίασε στην διαδρομή ήταν οι εκτάσεις με τις πορτοκαλιές μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι σου έβλεπες πορτοκαλιά πάνω στα δέντρα. Στο σπηλαίο δεν κατέβη γιατί ήταν στενά. Είπαμε είμαι ξεροκέφαλη αλλά όχι τρελή. Το βραδύ πήγαμε σε μια disko. Το πιο ξενέρωτο βραδύ της πενταήμερης για μένα. Ίσως επειδή δεν είναι το γούστο μου τα κλαμπ που παίζουν ξένη δυνατή μουσική, αλλά δεν θα έλεγα πως και οι υπόλοιποι ήταν ενθουσιασμένοι. Καθόμαστε σε κάτι καναπέδες και κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον όλο το βραδύ. Την τρίτη μέρα της εκδρομής βρήκαμε πάλι εκτός Θεσσαλονίκης. προορισμος ηταν η Έδεσσα για να δούμε τους καταρράκτες και μετά η Βεργίνα για να επισκεφτούμε τους βασιλικούς τάφους του Φιλλίπου. Το βραδύ διασκεδάσαμε σε ένα ρεμπέτικο που τραγουδούσε η Μαριω. Οι λάτρεις του είδους σίγουρα την γνωρίζουν. Τραγουδά καταπληκτικά. Όσο περνούσε η ώρα το κέφι όλων αυξανόταν, χόρευαν παιδιά και καθηγητές. Ήταν η ωραιότερη βραδιά μέχρι την στιγμή που κάποιοι μεθύσαν και φύγαμε άρον άρον....

η τελευταία μέρα περιείχε ξενάγηση στην πόλη της Θεσσαλονίκης, σε μουσεία, στη εκκλησιά του Αγίου Δημητρίου η οποία είναι εκπληκτικής ομορφιάς και επιβλητικότητας. οι περισσότεροι όμως είμαστε κουρασμένοι από την προηγουμένη νύχτα. Το απόγευμα μας ήταν ελεύθερο για ψώνια μιας και θα φεύγαμε την επόμενη, ενώ το βραδύ πήγαμε σε ένα πολυχωρο. Ο πολυχωρος είχε διαφορά μαγαζιά, από fastfoodαρικα μέχρι μπουζούκια. Αφού περιπλανηθηκαμε στα διαφορά μαγαζιά συγκεντρωθήκαμε την καθορισμένη ώρα την πόρτα του μπουζουξίδικου και μπήκαμε μέσα. Ευτυχώς όλα εξελιχθήκαν ομαλά χωρίς παρατράγουδα.

Τελειώντας αυτή την αφήγηση θέλω να πω πως νιώθω τυχερή που είχα τους συγκεκριμένους συμμαθητές. Και για να προλάβω τον Ν.Ζ φίλε ότι δεν είπα πες τα εσύ, γιατί κουράστηκα

ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ

2009-01-13T19:52:00.006+02:00

Απο καιρο ηθελα να βαλω στο ιστολογιο μου καποια ποιηματα της Σοφιας Κολοτουρου. Σημερα παραθετω το πρωτο, που νομιζω οτι με αντιπροσωπευει συναισθηματικα αυτη την περιοδο. Σε επομενα ποστ θα βαλω ΄΄μικρες αναπηριες΄΄ και βεβαια ΄΄Ο Εραστής Λόρδος Τσάτελνυ΄΄ το οποιο θα μου δωσει το εναυσμα να εκθεσω τις αποψεις μου πανω στο θεμα των συναισθηματικων-ερωτικων σχεσεων υπο συνθηκες αναπηριας. Για την ωρα ομως ας απολαυσουμε το παρακατω

Δεσμοί Αίματος

"Νιώθω το αίμα και το χτύπο της καρδιάς σου με τ' ακροδάχτυλα σου αγγίζω το κορμί σκεπάζομαι όλη με τα πιο θερμά φιλιά σου είμαστε ένα, αγάπη μου, μαζί. Παράξενα το σώμα σε γυρεύει σαν χωριστούμε οι δυο μας για καιρό το αίμα μου, στ' αλήθεια δραπετεύει χύνεται, φεύγει με γοργό ρυθμό. Και φτάνει στα λιμάνια και στη θάλασσα για να σε βρει και να σου εξηγήσει πως με τη γλώσσα του αίματος σε κάλεσα γιατί μου λείπεις και παθαίνω κρίση! Στάλα τη στάλα έχω στις φλέβες σου εισχωρήσει όπως κι εσύ αργά μέσα μου έχεις κυκλοφορήσει"

Η ιστοσελιδα της Σοφιας ειναι http://www.kofosi.blogspot.com/

ΠΡΩΤΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΣΠΙΤΙ

2008-12-23T13:41:00.004+02:00

Βράδυ πρωτοχρονιάς, η πόλη στολισμένη με πολύχρωμα λαμπιόνια, οι βιτρίνες των καταστημάτων διακοσμημένες με χριστουγεννιάτικα δέντρα, και άγιους βασιλίδες. Τα σπίτια είχαν ΄΄φορέσει΄΄ τα γιορτινά τους, όπως και οι άνθρωποι, για να υποδεχτούν το καινούργιο έτος. Οι οικοδέσποινες έστρωναν λευκά τραπεζομάντιλα και έβαζαν όμορφα σερβίτσια στο τραπέζι, όπου θα μαζευτεί όλη η οικογένεια, παππούδες, παιδία, εγγόνια, τα μεσάνυχτα.
Παρομοιες προετοιμασίες έκανε και η οικοδέσποινα της ιστορία μας. Στο cd έπαιζε μια χαρούμενη μελωδία, που ερχόταν σε τέλεια αρμονία με την ψυχική διάθεση της νεαρής γυναίκας. Ήταν η πρώτης πρωτοχρονιά στο δικό της σπίτι. Είχε επιτέλους καταφέρει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο, που είχε από τότε που ήταν έφηβη. Το όνειρο, που ήταν η αιτία να σπουδάσει αρχιτέκτονας. Να φτιάξει ένα απόλυτα προσβασιμο σπίτι, στο οποίο θα μπορούσε να ζήσει μόνη της και θα έχει την δυνατότητα να κινείται άνετα με το καροτσάκι της. Πήγε στην κουζίνα και πατώντας ένα διακόπτη κατέβηκε η πιατοθήκη, πήρε το καλό της σερβίτσιο, το έβαλε στην ποδια της. Αφού έστρωσε το τραπέζι, ξαναγύρισε στην κουζίνα να κοιτάζει τη γαλοπούλα, που είχε στον φούρνο. Ο φούρνος βρισκόταν πάνω στο πάγκο που ήταν φτιαγμένος στο ύψος του καροτσιού. Ντουλάπια κάτω δεν υπήρχαν έτσι είχε την δυνατότητα να πλύνει και κόψει άνετα τα λαχανικά για την σαλάτα.
Καθώς τελείωνε την σαλάτα ένιωσε στην γάμπα της να παίζει μια ουρά. Ήταν η γάτα της, που απαιτούσε την προσοχή της κοπέλας. Με τις ετοιμασίες του δείπνου την είχε παραμελήσει για αρκετές ώρες. Την πήρε αγκαλιά και προχώρησε προς στο μπάνιο.
Ήταν ώρα να ασχοληθεί με τον εαυτό της. Το νερό θα ήταν ήδη ζεστό. Είχε ανάψει το διακόπτη του θερμοσίφωνα - ο οποίο ήταν τοποθετημένος σε χαμηλό ύψος όπως άλλωστε και όλες οι ασφάλειες - εδώ και ώρα. Άνοιξε τις βρύσες να γεμίσει η μπανιέρα και έριξε μέσα άλατα. Πάντα την αναζωογονούσε ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο. Πιάστηκε από τις χειρολαβές, που ήταν στο τοίχο και έκατσε στην περιστρεφόμενη καρεκλά μπάνιου, με το τηλεχειριστήριο. Βυθίστηκε στο νερό. Η κοπέλα ένιωσε αμέσως να χαλαρώνουν οι μυς της. Η ώρα που είχε δώσει στο εαυτό της, για να απολαύσει το μπάνιο της πέρασε γρήγορα. Έτσι της φάνηκε. Δεν της έκανε καρδιά να αφήσει αυτό το όμορφο περιβάλλον με τα ανάμενα κεράκια, αλλά, αν ήθελε να ήταν έτοιμη την ώρα που θα ερχόταν η οικογένεια της, έπρεπε να βιαστεί.
Όπως αποδεικτηκέ, η σκέψη της αυτή ήταν σωστή. Δεν είχαν περάσει πέντε λεπτά από την στιγμή που είχε φορέσει το γαλάζιο βραδινό φόρεμα της, αφού προηγουμένως ολοκλήρωσε το μακιγιάζ της, και κτύπησε το κουδούνι. Σαν σίφουνας μπήκαν μέσα τα μικρά της ανιψιά ακολουθούμενα από τα αδέλφια της με τους συζύγους και, φυσικά, τους γονείς της - τους γονείς που της είχαν μάθει από μικρή ότι δεν πρέπει να κρύβεται πίσω από την αναπηρία της, να βάζει στόχους στην ζωή της, και να τους κατακτά. Με επίμονη και υπομονή. Ποτέ δεν την ξεχώριζαν από τα αδέλφια της. Την επιβράβευαν, την συμβούλευαν και την μάλωναν, όπου χρειαζόταν, όπως ακριβώς έκαναν και με τα μεγαλύτερα παιδία τους.
Η βράδια κύλησε όμορφα με τα μικρά να ζητάνε από την κοπέλα να κάτσουν την ποδιά της για να τα πάει βόλτα με το ηλεκτρικό καρότσι, οπως τους άρεσε. Η μητέρα με την αδελφή της την βοήθησαν να μεταφέρει τις πιατέλες και έκατσαν όλοι γύρω από το τραπέζι. Η κοπέλα έλαμπα από χαρά βλέποντας την επιδοκιμασία στα μάτια όλων. Μετά την έλευση του νέου έτους και, αφού τα μικρά παιδία είχαν κουραστεί να παίζουν με τα παιχνίδια που τους είχε πάρει η θεια τους, αποκοιμήθηκαν.
Όταν έφυγαν οι δικοί της, η κοπέλα χαμήλωσε τα φώτα, πήρε ένα ποτήρι κρασί κάθισε στην αγαπημένη της γωνία, που είχε θεά την θάλασσα. Θα είχε περάσει καμία ώρα, όταν ξανακτύπησε το κουδούνι. Ξαφνιασμένη, αφού δεν περίμενε κάποιον τόσο αργά, πήγε να ανοίξει. Στο κατώφλι της πόρτα, στεκόταν ένας συνάδελφο από την δουλεία με ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι. Της είπε απλά ότι θα ήθελε να μοιραστούν αυτό το κρασί μαζί, αν δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει.
Έχετε απορία τι έκανε η κοπέλα? Ότι έκανε πάντα. Καλωσόριζε τα άσχημα και τα όμορφα της ζωής με χαμόγελο.

ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΣΥΜΑΘΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

2008-12-09T20:01:00.001+02:00

Βρηκα αυτο το γραμμα της μαθητριας στο σαιτ της ελευθεροτυπιας και με συγκλονησε. Αξιζει να το διαβασετε

ΜΑΘΗΤΡΙΑ Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ
Στη σχολή Μωραΐτη, εκεί που φοίτησε ο 15χρονος Αλεξανδρος«Τίποτα δεν είναι ίδιο, απλά άσε με να κλάψω...»Πόνος, απορία, οργή για την εν ψυχρώ εκτέλεση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό. Μια κατάθεση ψυχής σε τρεις χειρόγραφες σελίδες γραμμένες από το χέρι μιας μαθήτριας της Γ' Λυκείου της Σχολής Μωραΐτη, εκεί όπου φοίτησε για κάποια χρόνια ο 15χρονος. Είχαν διαγώνισμα χθες το πρωί στο τμήμα της, στα Μαθηματικά. Λίγο αργότερα εκείνη παρέδωσε την κόλλα της. Τρεις σελίδες χωρίς αριθμούς και εξισώσεις, γεμάτη από λέξεις, συναισθήματα και σκέψεις για όλα αυτά που έγιναν τις τελευταίες δυο ημέρες. Αποσπάσματα δημοσιεύει σήμερα η «Ε»:«Οχι, δεν διάβασα. Και ούτε θα είχα την ενέργεια να γράψω. Τα ίδια γυρνάνε στο μυαλό μου ξανά και ξανά. Πάνε πάνω από 24 ώρες που σκέφτομαι το ίδιο πράγμα. 15 χρονών, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Το είδαν οι κολλητές μου. Στη Μεσολογγίου. Τον ήξερα μόνο φατσικά. Ηξερα τους κολλητούς του όμως......Εγώ δεν ήμουν εκεί. Είχα πάει Ψυρρή. Ηξερα ότι οι άλλες ήταν Εξάρχεια. Κανείς δεν είχε βγει από την υπόλοιπη παρέα. Ισως κάτι να ήξεραν παραπάνω. Ούτε εγώ ήθελα να πάω Εξάρχεια. Είπα "θα περάσω μετά". Η Α... βρέθηκε στον δρόμο μου και ήρθε και μου 'πε "15 χρονών παιδί νεκρό στη Μεσολογγίου". Ο νους μου πήγε στους δυο Ν..., είναι οι μικρότεροι εκεί πέρα. Για τρεις ώρες μετά ζήτημα να έβγαλα δέκα κουβέντες. "Ποιος είναι;", "Πώς είναι η φάτσα του;", "Είναι ο αδελφός του Τ...;", "Δεν πιστεύω να 'ναι ο Ν...". Τα τηλέφωνα βάραγαν όλο το βράδυ από παντού. Κλείσαν τα Εξάρχεια. Τα κορίτσια ήταν ακόμα εκεί. Και εγώ δεν ήμουνα κοντά τους. Γιατί δεν ήμουν κοντά τους; Δεν ήθελα να το δούνε αυτό. Δεν ήθελα να τους σημαδέψει μια τέτοια εικόνα. Μακάρι να μπορούσαμε να κλείσουμε τα μάτια στις φρίκες, να μην αφήνουμε τον άλλον να βλέπει, για να μην βλέπει εφιάλτες. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Δυστυχώς. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε το διεστραμμένο ύφος του κάθε τέρατος. Ακουγα. Ακουγα για το υπόλοιπο βράδυ, τα κρατούσα μέσα μου δεν έλεγα τίποτα. Σοκ. Επαιρνα τα κορίτσια τηλέφωνο. Μου έλεγαν τι έγινε: "Πριν 10 λεπτά σε αυτό το σημείο καθόμασταν. Εσκασε ένα περιπολικό και άρχισε το παιδί να το κοροϊδεύει. Ο μπάτσος μετά από φωνές σημάδεψε από ενάμιση μέτρο απόσταση. Τρεις σφαίρες. Μία τον πέτυχε στην καρδιά. Κοίταξε επάνω και σωριάστηκε πίσω. Λίγο ακόμα κατάφερε να αναπνεύσει. Μετά; Ασθενοφόρα, Λιποθυμίες. Η Κ... έπαθε κρίση πανικού. Η Τ... έκλαιγε, οι άλλες δύο... σοκ. Και στον αέρα να κυκλοφορούν οι λέξεις: Πέθανε - Παιδί - μίσος - οργή - μα είναι νεκρός - Πέθανε σας λέω - εκδίκηση. Μετά καπνός. Σπάστε τα ΟΛΑ. Σπάστε, σπάστε να γίνει η Αθήνα μαύρη σ' ένα βράδυ. Να μην υπάρχει τίποτα αύριο. Να ξεκινήσουν όλα από το μηδέν. Πώς τόλμησε ο δολοφόνος, πώς το σκέφτηκε; Εχει χρέος να αυτοκτονήσει. Να πεθάνει με τον χειρότερο τρόπο. Να ζήσει μια ζωή μέσα από τύψεις, τη χειρότερη ζωή. Να αυτοκτονήσει. Για αυτούς που το είδαν, για τους κολλητούς του, για την οικογένειά του. Να αυτοκτονήσει αυτός και κάθε άλλος μαλάκας που μας θέλει νεκρούς. ΜΙΑ ΜΑΣ ΘΕΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ; ΕΜΕΙΣ 10! ΕΚΔΙΚΗΣΗ! ΟΛΑ ΕΔΩ ΘΑ ΦΑΝΟΥΝ. Κανένας από σας δεν θέλω να έχει το θράσος να με κοιτάξει στα μάτια. Μην μου μιλήσει κανένας σας. Την ασφάλειά μου πλέον εξασφαλίζουν μόνο οι φίλοι μου και αυτοί που θεωρώ οικογένεια......Με αυτή τη σκέψη κοιμήθηκα... Ξύπνησα 8. Δεν ήμουν σίγουρη για το τι συνέβαινε αλλά σηκώθηκα πήγα... κάπως μηχανικά. Βρήκα τις άλλες. Το ξέραμε όλες. Τίποτα πλέον δεν είναι ίδιο. Ούτε σε μας ούτε στον κόσμο. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να κλάψει ούτε να συνειδητοποιήσει τι γινόταν. Κάθισα μαζί τους.Είδα τον Ν... τον κολλητό του. Σηκώθηκα. Τον αγκάλιασα. Δεν είπαμε τίποτε άλλο. Τον έσφιξα και με έσφιξε. Τα μάτια του ήταν πρησμένα. Γιατί Ν... μου να το έχεις δει αυτό; Το πιο σκληρό πράγμα στον κόσμο. Εσπασα. Ας καιγόταν όλη η Αθήνα, ας γινόντουσαν όλα μαύρα, δεν με νοιάζει. Δεν πρέπει να υπάρχουν τέτοια πρόσωπα. Δεν πρέπει να υπάρχουν τέτοιες σκέψεις. Η πορεία ξεκινά. Αποφασίζουμε να πάμε μαζί με την Ρ......Δεν άργησαν οι ηλίθιοι να ρίξουν χημικά. ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ; Τα παιδιά καίγαν, καίγαν, καίγαν. Καπνοί παντού. Και εμείς τρέχαμε. Πατησίων, Αλεξάνδρας, στενά, στενά κι άλλα στενά. Μας κυνηγά διμοιρία. Ποιον κυνηγάς ρε; κάτσε στα αυγά σου! Αυτή η μέρα είναι για τον Αλέξανδρο. Κάνε πίσω επιτέλους......Τρέξιμο, τρέξιμο. «Μπαίνουμε μέσα στα Εξάρχεια». Βρήκαμε κάποιους δικούς μας. Και εκεί βρεθήκαμε ξαφνικά. Στο σημείο. Στη Μεσολογγίου και η Ρ... πάγωσε. Και από πίσω να μας ακολουθούν. Ε, όχι και εδώ ρε. Γιατί πατάς εδώ; Την πήρα από το χέρι να την κάνω να τρέξει......Μέσα σε όλους τους καπνούς η Ρ... τρέχει πίσω από τους ΜΑΤάδες και ουρλιάζει: "Είμαι 17! Σκοτώστε με! Αντε! Δολοφόνοι". Ρ..., φύγε έρχονται από στενά. Τρέχει. Η συνέχεια έχει σημασία; Δε νομίζω. Απλά περνάνε οι ίδιες σκέψεις από το μυαλό μου... Σε τι κόσμο μεγαλώνουν τα παιδιά; Γιατί μας θέλουν νεκρούς; Δεν θέλω να ξαναγίνει αυτό. Πώς θα αντιδράσω; Πώς θα τους κάνω να μετανιώνουν που γεννήθηκαν; Πώς θα κάνω τον κόσμο να καταλάβει; Γιατί με θέλουν νεκρή; Εκεί ήταν που γύρισα σπίτι. Και η μόνη ασφάλεια ήταν η αγκαλιά της μάνας μου. Και έκλαιγα, έκλαιγα μέχρι σήμερα. Ασε με τώρα μη μου μιλάς. Τίποτα δεν είναι ίδιο, απλά άσε με να κλάψω. Και μη με κοιτάξεις στα μάτια γιατί η θλίψη μου θα γίνει οργή».

ΕΝΑ ΑΘΩΟ ΠΑΙΔΙ ΕΦΥΓΕ

2008-12-08T12:18:00.005+02:00

Η γιαγιά μου είχε φοβία με αστυνομικούς. Δικαιολογημένα αφού ο παππούς ως αριστερός είχε περάσει πολλά, διώξεις, εξορία κτλ. Εγώ την πείραζα και της έλεγα γιαγιά οι εποχές άλλαξαν, οι αστυνομικοί τώρα μας προστατεύουν, φυλάνε τις περιούσιες των ελλήνων φορολογούμενων. Δηλ όλων εμάς που τους πληρώνουμε. Χθες το πρωί που άκουσα για την δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου από αστυνομικού η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι σε ξαναγυρίσαμε στην εποχή της χούντας. Με ποιο δικαίωμα σήκωσε το όπλο, σημάδεψε, και σκότωσε το παιδί. Ότι και να είχε κάνει το παιδί, που από ότι λένε οι αυτόπτες μάρτυρες δεν έκανε καμία επιθετική κίνηση, δεν το πυροβολείς εν ψυχρώ. Δίνουνε χωρίς καμία εκπαίδευση (δεν θεωρείται εκπαίδευση η 6μηνη θητεία για να γίνεις ειδικός φρουρός), χωρίς ψυχολογικά τεστ σε οποιοδήποτε έχει πολιτικό μέσο όπλο και νομίζει ότι είναι κάποιος. Βγάζουν όλα τα κόμπλεξ και τα απωθημένα τους κτυπώντας ηλικιωμένους και παιδία σε διαδηλώσεις και μη. Και όταν πρέπει να περιφρουρήσουν την δημόσια περιούσια αλλά και την περιούσια κάθε πολίτη κάθονται και κοιτάζουν απαθέστατα το χάος που ξεκίνησε ένας δικός τους. Ένας ειδικός φρουρός (όχι αστυνομικός) που επειδή κρατούσε όπλο θεώρησε ότι έχει εξουσία. Εξουσία ζωής και θανάτου πάνω σε ένα έφηβο, σε ένα παιδί. Κάλλιστα στην θέση του Αλέξανδρου θα μπορούσε να είναι το δικό μας παιδί, το ανίψι μας, ο αδελφός μας, εμείς οι ίδιοι. Πορείες διαμαρτυρίες για την δολοφονία του Αλέξανδρου γίνονται από χθες. Μαθητές μέσω τα blog, εμαιλ, sms οργάνωσαν αυθόρμητες διαδηλώσεις. Όλοι μας που θα συμμετέχουμε σε τέτοιες πορείες θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όσο θυμό και θλίψη μας προκαλεί η δολοφονία του Αλέξανδρου δεν μας φταίνε σε τίποτα τα καταστήματα των απλών ανθρώπων. Δεν τιμά την μνήμη του Αλέξανδρου η καταστροφή καταστημάτων και ΙΧ.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ

ΕΛΑ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ

2008-12-02T18:29:00.006+02:00

Φέτος η 3η Δεκέμβρη , Παγκόσμια Μέρα Ατόμων με Αναπηρίες, σε εθνικό επίπεδο είναι αφιερωμένη στην παρουσίαση των στάσεων της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στα ΑμεΑ. Καθώς σκεφτόμουν τι κείμενο θα μπορούσα να γράψω, που να μην είναι ούτε κοινότυπο ούτε καταθλιπτικό, για την αντιμετώπιση μας από το κοινωνικό σύνολο αντιλήφθηκα στο εξής. Οι τρόποι συμπεριφοράς γενικά είναι θέμα παιδείας. Είναι φυσικό κάποιοι να νιώθουν αμηχανία όταν συναντούν για πρώτη φορά ένα άτομο σε αναπηρικό αμαξίδιο ή ένα χρηστή λευκού μπαστουνιού. Ίσως να θέλει να το πλησιάσει, να το γνωρίσει και γιατί όχι να το βοηθήσει (τα άτομα με αναπηρία δεν πρέπει να ενοχοποιούμε την βοήθεια και να την αναγάγουμε σε οίκτο) αλλά αφού κανείς δεν έχει μπει στο κόπο να ενημερώσει τους μη ανάπηρους για την αναπηρία, αυτονόητο είναι να μην ξέρει τον τρόπο προσέγγισης. Αν γνωρίζαμε τι είναι το λευκό μπαστούνι, την χρησιμότητα του, σίγουρα δεν θα τοποθετούσαμε γλάστρες στις ειδικά διαμορφωμένες πλάκες που είναι τοποθετημένες για να καθοδηγούν τους τυφλούς στα πεζοδρόμια. Με το ίδιο σκεφτικό δεν θα βάζαμε αυτοκίνητα στις ράμπες αν μας είχε γίνει πεποίθηση ότι με αυτό το τρόπο δυσκολεύομε την καθημερινότητα άλλων ατόμων που χρησιμοποιούν καροτσάκι.
Ας πούμε λοιπόν με απλά λόγια εμείς τα ίδια τα άτομα με αναπηρία πως θα ήταν ο επιθυμητός τρόπος προσέγγισης.
Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που απλως έχω κάποια αναπηρία. Δεν είμαι τόσο διαφορετικός από σένα. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat,.,όπως ΕΣΥ!
Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;»,. Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.
Δεν περπατάω, περπατάς όμως εσύ θες να με βοηθήσεις?
Αν θες καλό είναι να ξέρεις ότι το καροτσάκι είναι για μένα ότι για σένα τα ποδιά. Εσύ μετακίνησε περπατώντας εγώ τσουλώντας το καροτσάκι. Δεν χρησιμοποιώ το αμαξίδιο για να προκαλέσω οίκτο και συμπόνια. Το καροτσάκι, μου χρησιμεύει ως ένα μέσο μετακίνησης.
Αν με δεις μπροστά σε κάποιο σκαλοπάτι ρωτάμε αν θέλω βοήθεια και κυρίως με ποιο τρόπο θα μπορούσες να με βοηθήσεις. Έτσι και εσύ δεν θα κουραστείς και εγώ δεν θα νιώσω σαν τσουβάλι ούτε θα κινδυνεύσουμε να κτυπήσουμε και οι 2.
Αν με δεις να προσπαθώ να ανέβω μια ράμπα που την έχουν κλείσει αυτοκίνητα, την επόμενη φορά που θα βρεις ως εύκολη λύση το παρκάρισμα σε ράμπα , θυμήσου εμένα.
Μ' αρέσει να διασκεδάζω γι' αυτό αν με θες ως πελάτη στο κέντρο / σινεμά / θέατρο σου φτιάξε ράμπες στην είσοδο και ειδικά διαμορφωμένες τουαλέτες που να χωράει το καροτσάκι μου.
Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;
Τότε θα πρέπει να σου πω ότι το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.
Αν όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, μπορείς να με βοηθήσεις και ταυτόχρονα θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι αν θυμάσαι κάτι από τα παρακάτω :
Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.
Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ'το μπράτσο. άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα σημαίνει αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.
Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ'αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.
Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.
Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι».
Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το.»δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.
Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.
Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.
Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών ή για τις ΄΄ιδιαίτερες ικανότητες΄΄ των κινητικά ανάπηρων. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.
Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι'αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!
Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου!

Σημειωση. Το τμημα του κειμενου που αφορα τους τυφλους το δανειστικα απο τον Βαγγέλης Αυγουλάς 3οετής φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support) Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών. mailto:hevavgoul@otenet.gr

ΤΟ ΑΡΚΟΝΤΕΟΝ

2008-11-19T19:42:00.002+02:00

17 Νοεμβρη και μου ερχεται στο μυαλο ενα τραγουδι του Μανου Λοιζου

ΤΟ ΑΡΚΟΝΤΕΟΝ
Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο

που ήξερε και έπαιζε τ' ακορντεόν

όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος

φωτιές στα χέρια του άναβε τ' ακορντεόν

Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ' άλλα

κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν

φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα και

μια ριπή σταμάτησε τ' ακορντεόν

Τ' αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει

όποτε ακούω από τότε ακορντεόν

κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει

δε θα περάσει ο φασισμός

Θυμάμαι τον δάσκαλο-παπα να μας έχει βγάλει στο προαύλιο του δημοτικού, καθισμένοι στα σκαλοπάτια, εκείνος όρθιος και να μας τραγουδάει αυτό το τραγούδι. Θυμάμαι το πάθος στην φωνή του όταν έλεγε την τελευταία στροφή ΄΄Δεν θα περάσει, δεν θα περάσει ο φασισμός΄΄, τις κινήσεις του που απέπνεαν όλο το αίσθημα της επανάστασης. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να ήταν φοιτητής το 1973...
Έτσι πρέπει να μεταδίδονται οι γνώσεις, στην προκείμενη περίπτωση η νεότερη ιστορία. όχι με την ξύλινη γλώσσα των βιβλίων ιστορίας τα οποία διδάσκονται στα σχολεία. Στα 30 μου έχω διαβάσει πολλά για το πολυτεχνείο αλλά μέσα μου έχει μείνει ο στίχος αυτός ΄΄δεν θα περάσει, δεν θα περάσει ο φασισμός΄΄.

ΗΜΕΡΙΔΑ. ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

2008-11-09T14:24:00.005+02:00

Το Σάββατο 8 Νοεμβριου παραβρέθηκα ως εκπρόσωπος του συλλόγου Ατόμων με Αναπηρίες Επαρχίας Μεραμβέλλου σε μια ημερίδα στο Ηράκλειο που διοργανώθηκε από την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρίες (ΕΣΑμεΑ). Ανάλογες ημερίδες διοργανώθηκαν σε όλη την Ελλάδα με αφορμή την ολοκλήρωση του έργου «εκπαιδευτική ενδυνάμωση των ΑμεΑ και των στελεχών των αναπηρικών οργανώσεων» στο πλαίσιο ΕΠΕΑΕΚ, ΜΕΤΡΟ 2.5 «Δια Βίου Εκπαίδευση». Οι ημερίδες πέρα από το ενημερωτικό χαρακτήρα είναι και μια ευκαιρία συνάντησης ατόμων που δραστηριοποιούνται στο χώρο της αναπηρίας και ανταλλαγή απόψεων. Αυτό κυρίως γίνεται την ώρα της προσέλευσης και του δείπνου. Η ημερίδα ξεκίνησε με την εισήγηση του προέδρου της ΕΣΑμεΑ κ. Βαρδακαστάνη Ιωάννη. Μεταξύ άλλων ανέφερε πως παρά το γεγονός ότι το άρθρο 21 παρ. 6 του αναθεωρημένου Συντάγματος (2001) της χώρας ορίζει ότι «τα άτομα με αναπηρία έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων, που να εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας», είναι κοινά παραδεκτό ότι τα άτομα με αναπηρία βιώνουν καθημερινά σε όλους τους τομείς, μεταξύ των οποίων και ο τομέας της εκπαίδευσης, διακρίσεις και αποκλεισμούς. Ως εκ τούτου το συγκεκριμένο έργο έρχεται να καλύψει το χάσμα που υπάρχει όσον αφορά στην εκπαίδευση των ατόμων με αναπηρία σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό και να διασφαλίσει την προσαρμογή των ατόμων με αναπηρία στις νέες γνώσεις και δεξιότητες που απαιτούνται στο συνεχές μεταβαλλόμενο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον μέτρα αναγκαία για την εξασφάλιση της κοινωνικής ένταξης των ατόμων με αναπηρία. τελειώνοντας το πρώτο μέρος της εισήγηση του ο κ. Βαρδακαστάνης τόνισε πως το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει. το δεύτερο μέρος της εισήγηση του επεκτάθηκε γενικά στους στόχους της Συνομοσπονδίας, οι οποίοι είναι διπλασιασμός του επιδόματος των ανασφάλιστων ΑμεΑ, μύωση των δημόσιων τιμολογίων και αύξηση του αφορολόγητου εισοδήματος. Κλείνοντας έθιξε τον ρόλο εξουσίας που πολλές φορές υπάρχει από την οικογένεια και το κράτος προς τα άτομα με αναπηρίες. Ο επόμενος εισηγητής ήταν ο αναπληρωματικός Γενικός Γραμματέας ΕΣΑμεΑ κ. Ναστος Χρήστος ,ο οποίος ανάπτυξε την φιλοσοφία και τους στόχους αλλά και τα επιμελούς προγράμματα που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής ενδυνάμωσης των ατόμων με αναπηρίες και των στελεχών των αναπηρικών οργανώσεων. Στο πλαίσιο του Έργου, επιγραμματικά υλοποιήθηκαν τρία (3) προγράμματα δια βίου εκπαίδευσης και μια σειρά από παραδοτέα που σχετίζονται με αυτά. Πιο συγκεκριμένα εκπαιδεύτηκαν:1. 500 αιρετά στελέχη του αναπηρικού κινήματος και εργαζόμενοι σε οργανώσεις ΑμεΑ στο σχεδιασμό πολιτικής για θέματα αναπηρίας για 250 ώρες.2. 300 άτομα με αναπηρία στη χρήση Η/Υ για 150 ώρες.3. 400 φοιτητές σε θέματα αναπηρίας για 24 ώρες.
Στο Νόμο Λασιθίου πραγματοποιήθηκε το 2ο πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχαν 9 άτομα τα οποια εκπαιδεύτηκαν από 3 εκπαιδευτες, Τα μαθήματα που ήταν 3 φορές την βδομάδα επί 5 ώρες την κάθε φορά, γινόταν σε αίθουσες του Θεραπευτηρίου Χρόνιων Παθήσεων. Η συντονίστρια, δυο εκπαιδευτές και δυο εκπαιδευόμενοι, παραβρέθηκαν στην ημερίδα και παρέλαβαν τα πιστοποιητικά για την παρακολούθηση του προγράμματος.
Την Κυριακή 16 Νοέμβριου διοργανώνεται μια ακόμα ημερίδα με θέμα ΄΄Ειδικό Κατασκηνωτικό Πρόγραμμα για ΑμεΑ΄΄από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρία, ξενοδοχείο ΑΤΛΑΝΤΙΣ, στο Ηράκλειο, ωρες 9-2..

Στο επομενο ποστ θα αναφερθω στα παρασκηνια της Ημεριδας......

ΤΡΥΓΟΣ-ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ

2008-10-19T12:03:00.005+03:00

Σεπτέμβρη με Οκτώβρη στην Κρήτη είναι η εποχή του τρύγου και των καζανιών. Η διαδικασία αρχίζει με το κόψιμο των σταφυλιών, το πάτημα τους, η φύλαξη των σταφίλων και του μούστο μέχρι να έλθει η ώρα του καζανευματος για την παραγωγή της ρακής και του κρασιού. Το πρώτο στάδιο της διαδικασία δεν το γνωρίζω από τα αμπέλια της οικογένειας μου γιατί βρίσκονται σε πλάγιες βουνών και το έδαφος είναι απότομο και ως εκτουτο δεν μπορώ να πάω. Για χρόνια όμως πήγαινα με την μητέρα μου και βοηθούσαμε στο τριγυμα στα αμπέλια της τότε φυσιοθεραπεύτρια μου. Θα πρέπει να πηγαίναμε αρχές Σεπτεμβρίου γιατί δεν είχα σχολείο. Μέναμε μια βδομάδα στο χωριό της, την μέρα κόβαμε σταφύλια και το βράδυ αφού ξεκουραζόμαστε λίγο μου έκανε φυσικοθεραπεία. Σηκωνόμαστε 7.00 το πρωί τρώγαμε πρωινό που το ετοίμαζε η μητέρα της φυσιοθεραπεύτριας μου. Μια πολύ δυναμική γυναίκα της ΄΄παλαιάς σχολής΄΄. Αφού τελειώναμε το πρωινό ξεκινούσαμε όλοι για τα αμπέλια. Κρατούσαμε για μένα μια ξαπλώστρα θαλάσσης (όχι δεν περνούσα την μέρα αραχτη), ήταν χαμηλή και μπορούσαμε να την βάζουμε ανάμεσα στις κορμουλες και να κάθομαι. Έπαιρνα κοντά μου ένα κοφίνι και ένα μαχαίρι, έκοβα σιγά σιγά τα τσαμπιά και τα έβαζα στο κοφίνι. Ποτέ ποτέ έτρωγα και καμία ρόγα. Όταν τελείωνα την κορμουλα, αν η επόμενη ήταν κοντά μετακινιόμουν πάνω στην ξαπλώστρα αλλιώς φώναζα κάποιον να με πάει. Μου άρεσε να βρίσκομαι στην φύση και να προσφέρω και εγώ στην ομάδα. Ο ρυθμός μου ήταν σαφώς αργός αλλά έπαιρνα ικανοποίηση από αυτό που έκανα. Εννοείται πως όλοι φορούσαμε καπελά γιατί ο ήλιος μετά τις 9-10 έκαιγε. Μια φορά δεν θυμάμαι γιατί, άρχισα να ζαλίζομαι. Ξάπλωσα και έκανα αέρα με το καπέλο, με είδε η φυσιοθεραπεύτρια από την κορυφή του αμπελιού, κατέβηκε βολίδα έως το σημείο που ήμουν με έβρεξε στο πρόσωπο αλλά δεν βελτιώθηκε πολύ η κατάσταση μου. Βρίζοντας (είναι αθυρόστομη αλλά είναι στοιχείο του χαρακτήρα της και δεν το είχαμε για κακό, ξέραμε πως την μια στιγμή νευρίαζε και την επόμενη της περνούσε) με παίρνει αγκαλιά με βάζει στο αμάξι και σε χρόνο ρεκόρ φτάσαμε σπίτι. Με βάζει κάτω από την βρύση της αυλής. Το νερό ήταν κατεψυγμένο αλλά μόνο έτσι συνήλθα. Είχα πάθει ηλίαση. Τα μεσημέρια τρώγαμε πρόχειρα στο αμπέλι και το απόγευμα που επιστρέφαμε σπίτι ανάβαμε το φούρνο και κάναμε ψητό ή μπριτζόλες. Κρατικό πάντως για να στυλωθούμε όπως έλεγε η οικοδέσποινα. Το βραδάκι κάναμε φυσικοθεραπεία και βλέποντας την πρόοδο που είχα κάνει από τον προηγούμενο χρόνο που είχε να με δει συγκινιόταν. Πάντα θα θυμάμαι αυτή την γλυκιά γυναίκα και τον άντρα της που εφανισιακα ήταν το άκρως αντίθετο, εκείνη νταρντανογυναίκα εκείνος μικροκαμωμένος, αλλά έβλεπες στα μάτια τους την αγάπη που είχε αντέξει στο χρόνο. Το επομενο ποστ θα ειναι αφιερωμενο στα καζανια.

ΣΑΝ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

2008-09-23T19:03:00.006+03:00

Τέλη Σεπτέμβρη και να μαι πάλι εδώ σαν τα πρωτοβρόχια που τόσο μου αρέσουν. Και το καλοκαίρι μια χαρά είναι δεν λέω, με τις διακοπές έστω και αν οι δικές μου ήταν ολιγοήμερες, με τα μπάνια στην θάλασσα ή στην πισίνα ενός ξενοδοχείου (ότι προτιμάει ο καθένας) αλλά ο χειμώνας για μένα έχει άλλη γλυκά. Είναι πιο ρομαντική εποχή. Την Κυριακή πως μας πέρασε έριξε την πρώτη βροχή εδώ. ΚΥΡΙΑΚΗ. Το καλύτερο μου να είναι Κυριακή και να βρέχει...Τις καθημερινές δεν έχω την δυνατότητα να το απολαύσω όπως θέλω πραγματικά. Με το διακεκομμένο ωράριο της εργασία μου που καιρός να χαζέψω την βροχή. Γι' αυτό όταν ξύπνησα την Κυριακή και είδα μουντό τον καιρό δεν μελαγχόλησα καθόλου. Πήγα έφτιαξα ένα ζεστό καφέ και ύστερα έκατσα στην μεγάλη κουνιστή πολυθρόνα που είναι μπροστά στην μπαλκονόπορτα. Από αυτό ακριβώς το σημείο η θεά είναι μαγευτική. Βλέπεις την αρχή της παράλιας μέχρι πέρα το πέλαγος ώσπου κάποια στιγμή δεν ξεχωρίζεις που τελειώνει η θάλασσα και που αρχίζει ο ουρανός. Μετά από λίγο άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες. Όσο περνούσε η ώρα ο ουρανός σκοτείνιαζε και η ένταση της βροχής αυξανόταν. Η θάλασσα άλλαξε χρώμα γίνονταν σκούρα μπλε. Κουλουριάστηκα στην πολυθρόνα και παρακολουθούσα τις σταγόνες που πέφτανε στο τζαμί. Κάποια στιγμή φαίνεται αποκοιμήθηκα με το νανούρισμα της βροχής. Με ξύπνησε το κουδούνι της πόρτας. Οι δικοί μου είχαν γυρίσει από τα ζώα. Βλέπετε ακόμα και με τέτοιες καιρικές συνθήκες δεν ήταν δυνατόν να τα αφήσουν χωρίς τροφή. Σκέφτηκα να τους πω να ανάψουμε το τζάκι αλλά δεν έκανε κρύο και θα με πείραζαν. Ξέρουν την αδυναμία που έχω στο τζάκι. Ακόμα και μόνος να είσαι το τζάκι είναι μια όμορφη συντροφιά. Έχουμε αλλάξει αρκετά σπίτια ως οικογένεια, όλα όμως είχαν τζάκι. Το πρώτο σπίτι που θυμάμαι ως παιδί, πολύ θολά σαν όνειρα, ήταν η γκαρσονιέρα μας. Στο τρίτο όροφο και χωρίς ανσασερ. θα αναρωτιέστε πως ανέβαινα φυσικά. Με ανεβαινοκατεβαζε η μητέρα μου αγκαλιά. Καμία φορά σκέφτομαι πόσες δυσκολίες έχει περάσει η μητέρα μου και αντέχει ακόμα να μεγαλώνει και εγγόνια. Σε αυτή λοιπον την γκαρσονιέρα μέναμε 5 άτομα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πως τα καταφέρναμε σε πρακτικό επίπεδο. Αυτό που θυμάμαι είναι πώς όταν ανάβαμε το τζάκι κλείναμε τα φωτά και αφήναμε μόνο αναμμένο έναν κρυφό φωτισμό που υπάρχει πάνω από το πάσο της κουζίνας. Η αδερφή μου μας έλεγε παραμυθία ή τραγούδια για να κοιμηθούμε. Είναι αστείο το πως με νανούριζε με το ΄΄εφτά τραγούδια θα σου πω για να διαλέξεις τον σκοπό που θα μου πει για να σου πω το σ΄αγαπώ΄΄. Όπως και να το κάνουμε δεν κοιμίζεις ένα παιδάκι 4-5 χρόνων με αυτό το τραγούδι, και όμως με κάποιο περίεργο τρόπο κοιμόμουν. Ακόμα και σήμερα μ΄αρέσει να κάθομαι δίπλα στο αναμμένο τζάκι και να διαβάζω. Άλλες φορές πάλι τον χειμώνα που είναι λίγο δύσκολα να βγούμε έξω με τα καρότσια, μαζευόμαστε με φίλους σπίτι μου, ανάβουμε το τζάκι και το ρίχνουμε στις ρακές με τους ανάλογους μεζέδες στα καρβουνά εννοείται. Για όλους τους παραπάνω λόγους μου αρέσει ο χειμώνας.

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΠΕΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ

2008-07-26T16:30:00.007+03:00

Eχω καιρό να γράψω κειμενάκι. Ήλθε καλοκαίρι και ποιος έχει όρεξη να γράψει και να διαβάσει σε ένα blog. Το καλοκαίρι σημαίνει θάλασσα, παράλιες και ένα καλό βιβλίο συνήθως. Βέβαια αυτό γίνετε μόνο τις ημέρες των διακοπών και τα σαββατοκύριακα. Ζω σε μια παραθαλάσσια πόλη με μαγευτικές παράλιες ιδανικές για δροσερές βουτιές. Ως εδώ καλά αλλά τι γίνετε όταν δεν ξέρεις κολύμπι? Έχω ξαναπεί πως λατρεύω την θάλασσα αλλά μέχρι πριν 2 χρόνια δεν ήξερα κολύμπι. Επειδή σφίγγομαι νόμιζα πως δεν θα επέπλεα, θα πήγαινα στο πάτο. Και όσο ήμουν παιδί αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα. Έβαζα σωσίβιο ή μπρατσακια, πέδιλα και άντε μετά να με πιάσει η μανά μου. Το ζήτημα αρχίζει όταν μεγαλώνοντας δεν ένιωθα άνετα να κολυμπάω έτσι. Πολλές φορές απέφευγα να πηγαίνω στη θάλασσα ή πήγαινα σε ερημικές παράλιες. Ώσπου με πιάσε το κρητικό μου πείσμα (παραλλαγή του μανιάτικου). Είπα αν είναι δυνατόν να έχω καταφέρει να κάνω τόσα αλλά και να κολλήσω στο κολύμπι. Βρίσκω λοιπόν έναν γνωστό μου προπονητή και κανονίζω να μου κάνει μαθήματα 3 φορές την βδομάδα στο κολυμβητήριο. Αγοράζω αθλητικό μαγιό, σκουφί και πάω την επόμενη για το πρώτο μου μάθημα. Είχαμε καταφέρει μετά από πολλές πιέσεις του συλλόγου ΆμεΑ να φτιάξουν μια ράμπα από τα πλάγια του κολυμβητήριου για να διευκολυνθεί η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία. Φυσικά θα ξεκινούσα από την μικρή πισίνα. Πριν από μένα έκαναν προπόνηση κάτι μικρά παιδάκια. Έκατσα στο γρασίδι πιο πέρα και περίμενα να τελειώσουν. ΄΄αχ τι πάω να κάνω στα γεράματα΄΄ σκέφτηκα και γελούσα μόνη μου. Όταν βγήκαν, πλησίασα την πισίνα και έκατσα στα πλακάκια με τα ποδιά μέσα στο νερό. όταν ήλθε ο προπονητής αφού μιλήσαμε λίγο για άσχετα πράγματα μου είπε να τον πιάσω από τα χέρια και να κατεβώ καθιστή στα επόμενα σκαλιά. Είσαι σίγουρος του λέω πως δεν θα πάω από πνιγμό? Στα πρώτα μαθήματα είχα πιει το νερό (ή μάλλον το χλώριο) της ζωής μου. Σιγά σιγά έμαθα να κρατάω την αναπνοή μου και να βάζω το κεφάλι μου μέσα στο νερό. Έτσι χαλάρωνα κτυπούσα τα ποδιά ενώ ο προπονητής με κρατούσε από τα χέρια και προχωρούσα. Κάποια μέρα προς το τέλος της ώρας, δεν θυμάμαι γιατί, μάλλον κουράστηκα και ελάττωσα τον ρυθμό που κτυπούσα τα ποδιά. ''άντε κοντεσίνα μην βαριέσαι, τελειώνουμε'' μου φωναξε. Ε αυτό ήταν μου το κόλλησε. Ακόμα και τώρα όπου με δει κοντεσίνα με φωνάζει. Κάθε φορά βγαίνοντας από την πισίνα έκανα ντους στο γρασίδι με ένα λάστιχο αφού τα αποδυτήρια δεν είναι προσβασιμα. Και όσο ήταν καλοκαίρι δεν είχα πρόβλημα αν και έπρεπε να φοράω το μαγιό μέχρι να γυρίσω σπίτι. Το πρόβλημα θα προέκυπτε το χειμώνα. Κάπου εδώ να σημειώσω πως το κολυμβητήριο δεν είναι κλειστό. Είχαμε κάνει αίτηση να μας κάνουν σε μια άκρη μια καμπίνα για ντουζ, μάλιστα είχα δει μια ντουζιέρα τέτοια στην AUTONOMIA 2007 και έδειξα τους υπεύθυνους το προσπεχτους που είχα φροντίσει να πάρω. Ακόμα δεν έχει γίνει από όσο ξέρω. Σε ένα μίση μήνα από τότε που ξεκίνησα είχα αρχίσει να κάνω κάποια μέτρα μόνη μου χωρίς να με κρατάει ο προπονητής μου. Αρχές Αυγούστου το κολυμβητήριο κλείνει για συντήρηση ένα μήνα και το χειμώνα λειτουργεί μόνο η μεγάλη πισίνα. Έτσι στο τελευταίο μάθημα αφού είχαμε κάνει μίση ώρα μου λέει ότι τώρα θα μπαίναμε στην μεγάλη πισίνα για να δούμε πως θα πάω και ανάλογα αποφασίζουμε. Αν θα κάνουμε χειμώνα ή θα περιμέναμε τον Μάη να ανοίξει η μικρή. Με βοήθησε να κάτσω στην άκρη της πισίνας, και έπεσε εκείνος πρώτος. Ύστερα μου είπε να κρατήσω την αναπνοή μου και να βουτήξω. Είσαι τρελός λέω. Έλα ξέρεις ότι εδώ είμαι κοντεσίνα, αν δω ότι δεν τα καταφέρνεις θα σε πιάσω , μόνο όταν βουτήξει κτυπά ποδιά για να ανέβεις στην επιφάνεια. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο παρά τον σταυρό μου, να πάρω βαθιά αναπνοή και να πέσω. έκανα αυτό που μου είπε βούτηξα μέσα και άρχισα να κτυπάω τα ποδιά μέχρι που βγήκα πάνω. Τότε με έπιασε από τα χέρια και κάναμε 2 φορές την διαδρομή της 50αρας πισίνας. Τα είχα καταφέρει. Τον χειμώνα θα κάναμε στην μεγάλη πισίνα. Έναν χειμώνα γεμάτο κολύμπι. Κολύμπι υπό άνεμο, υπό βροχή και απίστευτες (για τα δικά μου δεδομένα πάντα) διαδρομές, Κάθε φορά να μου αυξάνει τα μέτρα που έπρεπε να κάνω στην διάρκεια μιας ώρας που ήταν το μάθημα. Μια μέρα τέλη Σεπτέμβρη καθόμουν στην άκρη της πισίνας περιμένοντας τον προπονητή μου. Τον βλέπω να ανεβαίνει την σκάλα από τα αποδυτήρια και πέφτω κάτω από τα γέλια. Φορούσε στολή ψαρέματος. Ωραίο κουράγιο μου δίνεις λέω. Βέβαια είχε μια λογική γιατί εκείνος δεν κινιόταν μέσα στο νερό αφού με κρατούσε ή ήταν απλώς δίπλα μου όταν έκανα ύπτιο που με άφηνε μόνη και κρυωνε. Αλλα ως εικόνα ήταν απίστευτα αστεία. Οι συνθήκες βέβαια ήταν δύσκολες όταν έβγαινα από την πισίνα, έτσι βρεγμένη ήμουν μέχρι να πάω σπίτι και να αλλάξω. Το κολυμβητήριο το συνέχισα άλλο ένα χρόνο ύστερα προέκυψε ένα πρόβλημα υγείας και το διέκοψα δυστυχώς. Αλλά μέχρι τότε το είχα ευχαριστηθεί και κυρίως πέτυχα τον σκοπό μου. Είχα μάθει κολύμπι.

ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

2008-06-13T10:52:00.003+03:00

Χθες το απόγευμα παραβρέθηκα σε μια εκδήλωση, για το κλεισιμο της σχολικη χρονιας, του ειδικο δημοτικου της πολης μου. Ειχα πολλους λογους να ειμαι εκει, τυπικους αλλα κυριως ουσιαστικους. Ο τυπικος και μαλλον ο πιο αχαρος ηταν οτι εκπροσωπουσα τον τοπικο συλλογο ατομων με αναπηρια στον οποιο ειμαι γραματεας. Ο ουσιαστηκος ηταν τα παιδια και οι δασκαλοι τους. Γνωριζω τι δουλεια και τι τρεξιμο εχουν κανει οι δασκαλες ολο τον χρονο. Με ποση ορεξη και αγαπη μαθαινουν τα παιδια, οχι στιρες γνωσεις, αλλα πραγματα που ειναι προσαρμοσμενα στις αναγκες τους και τους δινουν κινητρα να καλλιεργησουν τις δεξιοτητες τους. Ειναι νεοι ανθρωποι εκπαιδευμενοι, γεματοι νεες ιδεες που σκοπο τους ειναι οχι να μαθουν μονο αναγνωση, γραφη, μαθηματικα και οτι αλλο μπορουν αναλογα με το καθε παιδι, αλλα να τους δείξουν πρακτικές ανεξαρτητης διαβιωσης. Χθες κανανε προβολη σλαϊντσ με τις δραστηριότητες των παιδιών μέσα και εξω απο το σχολειο. Τις επισκεψεις των παιδιων με την συνοδεια των δασκαλων σε διαφορα μερη. Οπως στο ιππικο ομυλο για να γνωρισουν και να ελθουν τα παιδια σε επαφη με τα αλογα και με την φυση, σε ενα γυμναστηριο για να ασκηθουν και να αγαπησουν το σωμα τους, σε ενα σουπερ μαρκετ για να κάνουν αγορες και να μαθουν στην πραξη τις αξιες των χρηματων. Ολα αυτα συβαλουν στο να αποκτησουν οι μικροι μαθητες εμπιστοσυνη στον ευατο τους. Στο δευτερο μερος της γιορτης , που γινοταν στο προαυλιο, τα παιδια με την συνεργασια των δασκαλων παρουσιασαν ενα θεατρικο.΄΄ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ΄΄. Το σκηνικο πραγματικα μετεφερε τον θεατη, με τις αναμενες δαδες σε χρονους μυθολογικους. Ολοι ντυμενοι με χιτωνες, καποιοι ενσαρκωναν τους αλθητες, αλλοι τους κριτες και αλλοι τους θεατες των ολυμπιακων αγωνων. Οσα παιδια ηταν σε αμαξιδια βγηκαν στην σκηνη ως ιπποδρομοι. Και η ιστορια ξετυλιχτικε καπως ετσι...Τους Αρχαίους Ολυμπιακους Αγωνες οι οποιοι ηταν αφιερωμένοι στο Δια και τελούνταν καθε τέσσερα χρόνια στην Ολυμπια, ειχαν την δυνατοτητα να παρακολουθησουν ξένοι, βάρβαροι ακομη και δούλοι αλλα οχι γυναικες. Μόνο μια γυναικα ειχε το δικαίωμα να μπει στην Ολυμπία και να δει τους αγωνες και μαλιστα απο την πιο τιμητικη θεση, στην ιέρεια της Θεάς Δήμητρας. Ομως την απαγόρευση αυτη παραβίασε μια γυναίκα, Καλλιπάτειρα, η οποια έζησε τον πεμπτο αιώνα πΧ και καταγόταν απο την Ρόδο. Το ονομα της ειναι συνδεδεμενο με τους Ολυμπιακους Αγωνες αφου ο πατέρας της Διαγορας, τα τρία αδέλφια της, ο γιος της Πεισίροδος και ο ανιψίος της είχαν τιμηθεί με το στεφάνι του νικητή. Η Καλλιπάτειρα μπηκε στο στάδιο μεταμφιεσμενη σε γυμναστή για παρακολουθησει τον αγωνα του γιου της. Κινδυνευψε με θανατωση για την παραβιαση των νομων αλλα οι κριτές της εδωσαν χαρη ως ενδειξη σεβασμού και τιμής προς τη γυναίκα που ήταν στο πλευρό τόσων Ολυμπιονικών.

ΚΟΡΙΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΦΙΛΙΕΣ

2008-06-03T11:38:00.007+03:00

Την Κυριακή που μας πέρασε παντρεύτηκε η καλύτερη μου φίλη. Για να το τοποθετήσω σωστότερα η καλύτερη φίλη των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είμαστε φίλες. Έχουμε ένα έτος διαφορα. Εκείνη μικρότερη. Μια μέρα πριν κάτι βδομάδες καθώς καθάριζα το δωμάτιο μου βρήκα ένα κουτί με παλιές φωτογραφίες. Ανάμεσα τους ήταν και κάποια που είμαστε μαζί με την φιλενάδα μου αγκαλιασμένες στα σκαλιά του σπιτιού της, δίπλα σε κάτι ανθισμένες μαργαρίτες. Είμαστε δεν είμαστε 5-6 χρόνων. Τότε το σπίτι της μου φάνταζε σαν πύργος βγαλμένος από τα παραμυθία, έτσι που ήταν ολομόναχο μέσα σε ένα δασός. Στο δωμάτιο της κλεισμένες με τις ώρες παίζαμε με τις κούκλες μας ή φτιάχναμε φανταστικές ιστορίες με πριγκίπισσες και κακές μάγισσες. Τα χρόνια περνούσαν και οι φανταστικές ιστορίες έδωσαν την θέση τους στα όνειρα μας για το μέλλον και στα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Αυτή ήθελε να γίνει ηθοποιός εγώ συγγραφέας θεατρικών έργων. Έτσι θα συνεχίζαμε να είμαστε μαζί. Εγώ θα έγραφα εκείνη θα έπαιζε. Ευτυχώς τα γούστα μας στα αγόρια ήταν διαφορετικά άρα δεν υπήρχε περίπτωση να τσακωθούμε ποτέ.Συναντιόμαστε συνήθως σαββατοκύριακα και λέγαμε τα νέα της βδομάδας. Τι είχε συμβεί στο σχολείο, για τα μαθήματα και για τα αισθηματικά μας. Όπως κάνουν όλα τα κορίτσια σε αυτή την ηλικία. Αν μας είχε μιλήσει ή έστω μας είχε κοιτάξει αυτός που μας ενδιέφερε πετούσαμε στα σύννεφα, αν όχι παρηγορούσαμε η μια την άλλη. Θυμάμαι όμως πως είμαστε σταθερές. Ή μήπως κολλημένες?
Σε αυτό το δωμάτιο με το παράθυρο ανοικτό, που αν άφηνες το βλέμμα σου να περιπλανηθεί έξω έβλεπες μόνο πράσινο, καπνίσαμε το πρώτο μας τσιγάρο και ψιλομεθυσαμε. Με ένα μπουκάλι ουίσκι που είχε πάρει στα κρυφά όταν την φώναξε η μητέρα της να πάρει το βραδινό μας επάνω. Ευτυχώς είχα κανονίσει να μείνω έτσι γιατί δεν ήταν καλά. Ερωτική απογοήτευση. Και εγώ δεν ήμουν σε καλύτερη κατάσταση, όποτε ΄΄έδεσε το γλυκό΄΄. Βέβαια τώρα μας φαίνετε αστείο αλλά τότε ήταν σοβαρό για εκείνη. Συζητούσαμε όλη νύχτα, να έχουμε παγώσει από το κρύο, αλλά το παράθυρο εκεί ανοικτό. Να βγαίνει ο καπνός, γιατί άμα μας έπαιρνε χαμπάρι ο πατέρας της που ήταν και είναι αυστηρών αρχών την είχαμε βάψει.
Μετά το λύκειο χαθήκαμε λόγω σπουδών, προσπαθήσαμε να κρατάμε επαφή μέσω αλληλογραφία, αλλά όσο αυζανονταν τα μαθήματα λιγόστευε ο χρόνο που είχαμε για να γράφουμε γράμματα. Τότε δεν ήταν διαδεδομένα τα κινητά και το εμαιλ. Βρισκόμαστε στις γιορτές. Ύστερα έπιασε δουλεία σε άλλη πόλη... αλλά η φίλια και η αγάπη μας δεν χάθηκε.
Στις δυο πιο σημαντικές στιγμές της ζωή της με ήθελε κοντά της. Ιδιαίτερα στον αρραβώνα της που ήταν σε κλειστό οικογενειακό κύκλο, για μένα ήταν πολύ σημαντικό που με ήθελε εκεί.
Την Κυριακή ήταν πανέμορφη. Παρότι ο γάμος γινόταν στο χωριό του γαμπρού που είναι δυο ώρες δρόμο και με το ενδεχόμενο να ΄΄πέσουν΄΄ μπαλοσθιες (τις οποίες φοβάμαι υπερβολικά), δεν θα τον έχανε με τίποτα στο κόσμο.
Να είσαι ευτυχισμένη αγάπη μου

ΜΗΤΕΡΑ ΜΕ ΚΙΝΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ? ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ

2008-05-24T10:58:00.003+03:00

Η γέννηση ενός μωρού είναι κάτι μαγικό. Το θαύμα της ζωή. Ξαφνικά βλέπεις ένα προσωπάκι με πελώρια μάτια να σε κοιτάνε όλο περιέργεια. Εσύ να κανείς σαν χαζοχαρούμενο με κάθε του κίνηση και αναρωτιέσαι πως μπήκε τον κόσμο σου αυτό το πλασματακι. Πριν από πέντε μέρες έγινα για τέταρτη φορά θεια. Μια τρελή θεια όπως μου είπε ένα πρόσωπο. Απέκτησα μια μελαχρινή κουκλίτσα με ολόμαυρα μαλλιά. Φοβόμουνα να την πάρω αγκαλιά, είναι τόσο μικρή αν μου πέσει, σκεφτόμουν. Έκατσα σε μια καρεκλά και μου την δώσανε. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Την στιγμή που την πήρα αγκαλιά άνοιξε τα ματάκια της και άρχισε να κουνάει τα χεράκια της. Εγώ άρχισα να της ψιθυρίζω λογάκια χωρίς νόημα. Χάζευα τα μακριά δακτυλάκια. Την λάτρεψα από την πρώτη μάτια. Της φίλησα απαλά το μέτωπο και ρούφηξα λαίμαργα αυτή την υπέροχη μυρωδιά που βγάζουν όλα τα μωρά. Τότε μου πέρασε από το μυαλό πως θα είναι αν κάποια στιγμή στο μέλλον αποκτήσω ένα δικό μου μωράκι. Ομολογώ πως μέχρι τώρα δεν με είχε απασχολήσει το θέμα έστω και ως ενδεχόμενο. Τι ικανοποίηση και τι δυσκολίες θα αντιμετωπίσω σε μια εγκυμοσύνη και μετά στην φροντίδα και στο μεγάλωμα νους παιδιού. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω η περιποίηση του μωρού να πέσει στις πλάτες των γονιών μου. Πάντα πίστευα πως ένα μωρό πρέπει να είναι αποτέλεσμα αγάπης αλλά και ώριμης σκέψης. Η γέννηση ενος παιδιού πρέπει να είναι επιλογή και των δυο συντρόφων. Και λέω συντρόφων γιατί δεν θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση τον γάμο σε αντίθεση με την συντροφικότητα και την κατανόηση στο ζευγάρι. Όχι δεν το παίζω επαναστάτρια απλώς για μένα είναι πιο σημαντικό ο σύντροφος μου να ξέρει τις ειδικές ανάγκες μου, ότι είμαι αυτό που βλέπει. Μια γυναίκα σε αμαξιδιο με τα προτερήματα και τα ελαττώματα μου. Και να με αγαπάει, να με νοιάζεται, να με σέβεται και φυσικά να με ποθεί έτσι όπως είμαι. Αυτονόητο είναι πως τα ίδια θα ισχύουν και από την δική μου πλευρά. Ξέρω πολλούς γάμους που δεν έχουν αυτά τα συστατικά και δεν ενδιαφέρομαι, μόνο και μόνο για να ντυθώ νυφούλα. Αλλά ας ξαναγυρίσω στο θέμα του παιδιού. Αυτές τις μέρες συζήτησα λίγο με μια γυναίκα του χώρου της αναπηρία που γνωρίζει και τις αντιδράσεις του σώματος μου. Ο πρώτος μου προβληματισμό ήταν αν κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης επηρεασθεί το μωρό από την καθιστή θέση στο αμαξιδιο. Όσο μεγαλώνει η κοιλιά μου και είμαι στο αμαξιδιο δεν θα δυσκολευτεί η ανάπτυξη του έμβρυο? ενδεχομένως να είναι απαραίτητο να παραμείνω στο κρεβάτι για ένα διάστημα. Και θα μεταβληθεί και η κινητικότητα μου φυσικά. Θα μου πείτε αξίζει να ταλαιπωρηθείς λίγο αν είναι να φέρεις στο κόσμος μια ζωή. και θα συμφωνήσω απλά όλα αυτά πρέπει να τα γνωρίζει μια γυναίκα με κινητική αναπηρία. Ένα ακόμα θέμα που με απασχολεί είναι ο τρόπος της γεννάς. Το θεωρώ μάλλον απίθανο έναν φυσιολογικό τοκετό στην περίπτωση μου. Τα ποδιά μου δεν θα ΄΄συνεργαζόταν΄΄, θα εσφίγγαν αντί να άνοιγαν για να βγει το μωρό. Πιο πιθανή βρίσκω την επιλογή της καισαρικής τομής με επισκληρίδιο. Έτσι και όλη την διαδικασία θα ζήσω και κίνδυνος για το μωρό δεν θα υπάρξει εξαιτίας της σπατικοτητας μου. Για το μετά πιστεύω πως με λίγη προσπάθεια θα τα πάω μια χαρά. Όπως έμαθα να αυτοεξυπηρετούμαι θα μάθω να φορτίζω και το μωρό όταν έλθει εκείνη η ώρα. Δεν θα είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία μητέρα με κινητική αναπηρία. Τα πάντα γίνονται αν τα θέλεις.

Σημειωση. Το μωρο της φωτογραφιας δεν ειναι η ανυψια μου. Η ανυψια μου ειναι σαφως ομορφοτερη....

ΕΝΑ 3ΗΜΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ AUTONOMIA EXPO 2007 (ΜΕΡΟΣ Γ΄)

2008-04-29T22:56:00.007+03:00

Καταρχήν Χριστός Ανέστη. Μετά από τις διακοπές του Πάσχα, επανήλθα για να συνεχίσω την διήγηση του 3ημερου στην Αθηνά (άλλωστε όλα τα σήριαλ που σέβονται τον εαυτό του σταματούν στις γιορτές...). Τι λέτε πάμε να δούμε τι έγινε την 2η και την 3η μέρα? Την δεύτερη μέρα στην Αθηνά έκανα ΄΄απιστίες΄΄ στην έκθεσης...Εντάξει είπαμε ο κυρίως λόγος που ανέβηκα ήταν η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ EXPO αλλά μια που ήμουν Αθηνά θα ήταν άδικο να μην κάνω και μια βόλτα στα καταστήματα. Έτσι λοιπόν μόλις ήπιαμε το πρωινό μας καφέ οι ξαδελφές μου και εγώ ετοιμαστήκαμε για εξόρμηση. Το πιο καλό ήταν πως η απόσταση ήταν μικρή και δεν χρειαζόταν να πάρουμε αυτοκίνητο. Πήγαμε με τα ποδιά, εγώ δηλαδή για να ακριβολογώ με το ηλεκτροκίνητο αμαξιδιο, 2-3 τετράγωνα πιο κάτω. Στην αρχή ήμουν λίγο σφιγμένη στο δρόμο, αλλά διαπίστωσα πως οι οδηγοί ήταν προσεκτικοί όποτε αν ήμουν και εγώ δεν υπήρχε κίνδυνος. Οι κοπέλες με πήγαν σε ένα πολυχωρο. Ανεβήκαμε στο τρίτο όροφο με το ανσασερ. Τι ανακούφιση, το ασανσερ ήταν αρκετά ευρύχωρο. Δεν σας κρύβω πως είχα μια αγωνιά αν και μικρή λόγω του ότι οι ξαδελφες μου ήξεραν που να με πάνε. Πρώτα σταματήσαμε στο τμήμα αξεσουάρ (τσάντες, καπελά, φουλάρια κτλ). Χαζεύαμε, όπως τα μικρά παιδία σε παιχνιδαδικο, δοκιμάζαμε η μια στην άλλη ότι μας κτυπούσε στο μάτι. Από εκεί πήρα ένα φουλάρι που έχω γενικά αδυναμία. Ύστερα πήγαμε στα ρούχα. Έχετε παρατηρήσει πως τα περισσότερα δοκιμαστήρια είναι πολύ στενά? Ούτε λόγος να μπορέσω να μπω μέσα για να δοκιμάσω ρούχα. Μια φούστα την ΄΄έκοψα΄΄ με το μάτι ότι θα μου έκανε, τα μπλουζάκια ήταν εύκολη υπόθεση (το smail είναι το νούμερο που βάζω), παντελόνια αποφεύγω να αγοράζω από κατάστημα που δεν με γνωρίζουν. Αγοράζω από συγκεκριμένα του Άγιου Νικολάου, τα οποία μου επιτρέπουν να τα παίρνω σπίτι να τα δοκιμάζω. Ρίξαμε και μια μάτια στα αντρικά...Και πάνω που είμαστε έτοιμες να φύγουμε για το σπίτι(να ψήναμε και κανένα φαγητό για τους συζύγους) μια από τις ξαδελφες μου είδε ένα φόρεμα, που όπως είπε θα μου ταίριαζε τέλεια. Με έσυραν στην κυριολεξία (το έπαιζα τραβάτε με και ας κλαίω ένα πράγμα) μέσα στο κατάστημα. Είπαμε πιο φόρεμα θέλαμε να δούμε, η πωλήτρια πολύ ευγενικά μας πρότεινε ένα άλλο χρώμα στο ίδιο σχέδιο. Πραγματικά όταν το δοκίμασα πάνω μου (δεν το έβαλα κανονικά) με φώτιζε πολύ, αλλά είχε πολλά στρας πράγμα που δεν άρεσε. Ρωτάω την κοπέλα (ασυνήθιστο για μένα, εκείνη την μέρα ήμουν πολύ άνετη με όλους) αν υπάρχει χωρίς στρας το φόρεμα. Δυστυχώς δεν υπήρχε αλλά μου εξήγησε πως έβγαιναν πολύ εύκολα. Με αυτή την στάση έφτασε στο τέλος της η μαραθώνια βόλτα στα μαγαζιά. Ευτυχώς δεν μας βαλαν έξω από το σπίτι οι άντρες όταν γυρίσαμε. Το βράδυ βγήκαμε έξω με τα ξαδέλφια και κάποιους φίλους τους. Οι δικοί μου είχαν πάει στην νονάς μου από νωρίς στην οποία με συνόδεψαν μετά στο τέλος της βραδιάς τα παιδία. Το πρωί ξύπνησα από τις καμπάνες της εκκλησίας που είναι ακριβώς απέναντι. Ντύθηκα και βγήκα στο μπαλκόνι. Στο σπίτι της νονάς μου μέναμε όταν ήμουν μικρή και ερχόμαστε για φυσικοθεραπείες. Είχα από τότε να επισκεφτώ αυτό το σπίτι (την νονά μου την βλέπω τα καλοκαίρια που κατεβαίνει στο σπίτι της στην Κρήτη), είχα μια θολή εικόνα στο μυαλό μου. Τι περίεργο , το μόνο που θυμόμουν καθαρά ήταν τα πουλιά στα κεραμιδιά της εκκλησίας. Χωρίς να το καταλάβω δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια μου σκεφτόμενη αυτή την εποχή και τον νονό μου που από ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρα τον είχαμε χάσει την ίδια μέρα που είχα κινδυνεύσει και εγώ να φύγω από την ζωή εξαιτίας ενους αλλεργικού σοκ. Όταν άκουσα την νονά μου να έρχεται σκούπισα βιαστικά τα μάτια μου και έκανα πως κοίταζα τους ανθρώπους που έβγαιναν εκείνη την ώρα από την εκκλησία. Κατά τις 12 φύγαμε βιάστηκα για να πάμε να χαιρετήσουμε τα ξαδέλφια μου. Έπρεπε να είμαστε 6 η ώρα στον Πειραιά και προηγουμένως ήθελα να ξαναπεράσω από την AYTONOMIA EXPO. Επειδή φτάσαμε εκεί λίγο καθυστερημένα δεν κατέβασα το αμαξιδιο, πήγα περπατώντας μέχρι την είσοδο και από εκεί πήρα ένα χειροκίνητο αμαξιδιο που διέθεταν το ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ. Σε αυτή την γρήγορη βόλτα εντόπισα και πήρα ένα κάθισμα μπάνιου υπέροχο. Το τοποθετείς στην μπανιέρα κάθεσαι, πατάς ένα κουμπάκι και κατεβαίνει χαμηλά, όταν τελειώσεις το μπάνιο σου πατάς το αντίθετο κουμπάκι σε ανεβάζει και βγαίνεις σαν κύρια. Επίσης είδα και φίλους καλούς όπως τον Χρηστό , την Χαρουλιτσα μου και φυσικά τον γλυκό μου Σταυρο. Εννοείται και τον Βουλγαροπουλου που έτρεχε πανικόβλητος πάνω κάτω στην έκθεση με μια φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο λαιμό. Ιδού και μια από τις φωτογραφίες στην ημερίδα για το σεξ. Βλέπετε αυτή που έχει τον ένα ωμό έξω? (τι πρόστυχη!!!)... η αφεντιά μου είναι. Οσοι εχετε την δυνατοτητα να πατε στη φετινη ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΕΧΡΟ αξιζει τον κοπο, εγω δυστηχως εξαιτιας ανελημενων υποχρεωσεων δεν θα παω. Ελπιζω του χρονου να ειμαι εκει.

ΕΝΑ 3ΗΜΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ AUTONOMIA EXPO 2007 (ΜΕΡΟΣ Β΄)

2008-04-23T18:22:00.002+03:00

Στο προηγούμενο ποστ είχα μείνει στο σημείο που συναντήθηκα στην είσοδο της Autonomia EXPO, με τον καλό μου φίλο Σταυρο. Μπήκαμε μαζί μέσα. Το πρώτο περίπτερο φυσικά ήταν του ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ, με τα ευγενέστατα κορίτσια του. Ξέρει τι κάνει ο Βουλγαρόπουλος...Πιάσαμε την συζήτηση για λίγο, αφού συστηθήκαμε πρώτα. Κόσμος ερχόταν συνεχώς. Προχωρούσα αργά προς στα μέσα, χαζεύοντας αριστερά και δεξιά τα περίπτερα. Πρώτη φορά έβλεπα τόσα προϊόντα για την αναπηρία. Αμαξίδια χειροκίνητα και ηλεκτροκίνητα, είτε απλά είτε με κάθε λογής αξεσουάρ. Το μάτι μου έπεσε σε ένα ηλεκτροκίνητο αμαξιδιο για παιδάκια. Μου ήλθε στο μυαλό μια συζήτηση που είχα κάνει πρόσφατα η οποία αφορούσε αν τα παιδία επιτρέπεται να χρησιμοποιούν ηλεκτρικά καρότσια. Το κοίταζα και χαμογέλασα με θλίψη. Είχα περάσει πολύ χρόνο για να πείσω τον συνομιλητή μου για το αυτονόητο. Ότι δηλ τα παιδία με κινητικά προβλήματα μπορούν κάλλιστα και με ασφάλεια να χειρίζονται ηλεκτρικά αμαξιδια. Αν έβλεπε το συγκεκριμένο, μικρό μεγέθους με τα ζωηρά χρώματα του να το δοκιμάζει ένα ξανθουλικο κοριτσάκι που κοίταζε παιχνιδιάρικα τους γονείς του σίγουρα θα κοπτόταν όλες οι αντιρρήσεις και οι επιφυλάξεις του. Σε κάθε περίπτερο υπήρχαν εξειδικευμένοι άνθρωποι που σου λύνανε οποιαδήποτε απορία είχες για τα προϊόντα τους ή τις υπηρεσίες που πρόσφεραν. Παρέμεινα αρκετή ώρα σε ένα περίπτερο μιας νέας μεθόδου θεραπείας βομβαρδίζοντας τους ανθρώπους με ερωτήσεις. Η άμεση επαφή μου έδωσε την ευκαιρία να έχω μια ολοκληρωμένη εικόνα για αυτή την μέθοδο, για την οποία είχα μάθει είτε από τρίτους είτε από το ιντερνετ. Το αν βρήκα αυτή την θεραπεία ΄΄καλή΄΄ ή όχι δεν έχει σημασία. Αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό. Το σημαντικό είναι ότι μου δόθηκε η ευκαιρία, μέσω της έκθεσης, να ενημερωθώ προσωπικά για αυτή την μέθοδο. Πιο κάτω βρήκα την εταιρία που είχα πάρει το αμαξιδιο μου. Επιτέλους έβλεπα τους ανθρώπους που μιλούσα είτε τηλεφωνικά είτε μέσω εμαιλ (η εταιρεία έχει την εδρα στην Θεσσαλονίκη) κατά την παραγγελια του καροτσιού αλλα και μετέπειτα. Κάνανε ένα μίνι έλεγχο στο καρότσι μου, συζητήσαμε για την ενδεχόμενη αγορά ενός αναβατοριου πισίνας από το σύλλογο που είμαι γραμματέας. Εκείνη την ώρα κτύπησε το κινητό μου. Ήταν η κολλητή μου (μια φίλια που είχε δημιουργηθεί από το φόρουμ και το τσατ του περιοδικού, έχει αντέξει στο χρόνο, με κοινές διακοπές και όχι μόνο) με περίμενε στην αίθουσα που γινόταν η ημερίδα με θέμα σεξ και αναπηρία. Το Αναπηρία Τώρα αλλά και όλοι όσοι συμμετέχουμε στο φόρουμ του http://www.disabled.gr/ μιλούσαμε πάντα ανοικτά για την σεξουαλικότητα υπό συνθήκες αναπηρίας και επιμέρους θέματα. Σε μια κοινωνία που δυστυχώς το σεξ υπό συνθήκες αναπηρίας παραμένει ταμπού η διοργάνωση μιας τέτοια ημερίδας είναι το λιγότερο ανατρεπτική. Με συντονιστής τον Βουλγαροπουλο και ομιλητές τον Βαλλιανάτο, έναν σεξολόγος και μια κοινωνιολόγος (αν θυμάμαι καλά) η ημερίδα εξελικτικέ σε μια συζήτηση χωρίς ψετοσεμνοτηφιες με το κοινό. Πολλά άτομα με αναπηρίες ΄΄ανοίχτηκαν΄΄ και προχώρησαν σε μια κατάθεση ψυχή. Μίλησαν για ευαίσθητα θέματα όπως η σεξουαλική επιθυμία, η αυτοϊκανοποίηση, το δικαίωμα για τεκνοποίηση και οι ρατσιστικές αντιδράσεις στο ερωτικό τομέα. Όλα αυτά στηριγμένα όχι σε θεωρητικό επίπεδο αλλά μέσα από προσωπικά βιώματα. Δεν θα ξεχάσω ένα νεαρό με ελαφριά νοητική στέρηση που πήρε το λόγο και αφηγήθηκε την άσχημη αντίδραση των γωνιών του (καταλαβαίνετε τι εννοώ) όταν αντιλήφθηκαν πως αυτοϊκανοποίονταν. Πόσο πίσω μπορεί να είμαστε σαν χώρα όταν μερικοί γονείς αδυνατούν να δουν τις ανάγκες (μια από τις βασικότερες στην συγκεκριμένη περίπτωση) των παιδιών τους? Ακόμα και τώρα που φέρνω στο νου μου αυτόν τον νεαρό ένας κόμπος ανεβαίνει στον λαιμό μου.
Μια γυναίκα παντρεμένη με παιδία που είναι σε καρότσι μας αφηγήθηκε ένα περιστατικό που ένας συνάδελφο της (μπορούμε να πούμε και έτσι...οποίοι ήσασταν εκεί καταλαβαίνετε γιατί το λέω έτσι), άνθρωπος μορφωμένος ο οποίος καθορίζει το μέλλον μας, αναρωτήθηκε αν τα παιδία της είναι υιοθετημένα. Δεν σκέφτηκε καθόλου πως η συγκεκριμένη γυναίκα , αλλά και οποιαδήποτε γυναίκα που είναι σε αναπηρικό αμαξιδιο, έχει μια φυσιολογική σεξουαλική ζωή και κατά επέκταση μπορεί να φέρει στο κόσμο παιδία...Ευτυχώς το αντιμετώπισε με χιούμορ. Η πρώτη μέρα της επίσκεψη μου στην AUTONOMIA EXPO 2007 τελειώνει εδώ. Πραγματικά όταν ξεκίνησα αυτά τα ποστ δεν περίμενα πως είχα να γράψω τόσα πολλά και μάλιστα ένα χρόνο μετά....Ίσως αυτή είναι μια απόδειξη ότι η περσινή έκθεση ήταν επιτυχημένη. Η συνεχεία στο επόμενο ποστ...ξέρω θα πείτε ότι κατάντησε σήριαλ αλλά θέλω να τα γράψω όλα...εντός και εκτός AUTONΟMIAS EXPO

ΕΝΑ 3ΗΜΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ AUTONOMIA EXPO 2007 (ΜΕΡΟΣ Α΄)

2008-04-22T13:08:00.011+03:00

Σε λιγότερο από έναν μήνα θα γίνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονια η Autonomia EXPO, στις 16, 17 και 18 Μαΐου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η μεγάλη αυθεντική έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών για την αναπηρία, την αποκατάσταση, την ανεξάρτητη διαβίωση, την αισθητική και τον πολιτισμό που τολμά και δημιουργεί μαζί με την αναπηρία ως εμπειρία και ως διαφορά συνθηκών και όρων ζωής. Η έκθεση διοργανώνεται από το Περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ και το www.DISABLED.GR. Τώρα λοιπόν είναι μια καλή ευκαιρία να διηγηθώ το ταξίδι μου στην Αθηνά και τις εντυπώσεις μου από την περσινή Autonomia EXPO. Πήραμε λοιπόν το καράβι με τους γονείς μου Πέμπτη βράδυ από Ηράκλειο για Πειραιά. Αφού ενημερώσαμε πως είμαι άτομο με αναπηρία βάλανε το αυτοκίνητο από τα πρώτα για να είμαι κοντά στη πόρτα. Αυτό μας είπαν στην προβλήτα, έλα όμως που μέσα στο γκαράζ δεν μας ενημέρωσαν για το ασανσερ... έτσι ανέβηκα από σκάλες και διαδρόμους. Στην τελευταία σκάλα ένας καμαρωτός μου πρότεινε να σταματήσει στην κυλιόμενη σκάλα, να σταθώ στο πρώτο σκαλί και να την βάλει ξανά σε λειτουργία. Θα σας δώσω μια φιλική συμβουλή. Αν έχετε κινητική αναπηρία και δεν έχετε καλή ισορροπία μην το επιχειρήσετε ή τουλάχιστον να είστε προσεκτικοί στο ξεκίνημα. Εμένα με έπιασε απροετοίμαστη και με ΄΄πήρε΄΄ προς τα πίσω. Πάλι καλά πρόλαβε να με συγκρατήσει ο πατέρας μου. Ευτυχώς δεν είχα αλλά απρόοπτα, εκτός βέβαια ότι με πείραξε το καράβι. Ένα περίεργο πράγμα, το καράβι με χαλάει πάντα όταν πηγαίνω κάπου , στο γυρισμό είμαι μια χαρά. Κατά τις 6 το πρωί πιάσαμε λιμάνι. Η αποβίβαση ήταν πολύ πιο εύκολη γιατί μας ενημέρωσαν για την ύπαρξη του ασανσέρ. Ξεκινήσαμε για Αθηνά, στην περιοχή του Νέου Ηρακλείου όπου μένει μια ξαδέρφη μου. Θα μέναμε εκεί ένα βράδυ και το επόμενο στην νονά μου στο Νέο Κόσμο. Στην διάρκεια της διαδρομής χάζευα τα κτίρια, τις βιτρίνες και όλες τις αλλαγές που έχουν γίνει από την τελευταία φορά που επισκέφτηκα την πρωτεύουσα. Μέχρι το απόγευμα που θα πήγαινα στην έκθεση, παρόλο που απολάμβανα την συντροφιά των ξαδελφιών και των μικρών παιδιών τους, η ανυπομονησία μου είχε φτάσει στο αποκορύφωμα της. Στην Autonomia EXPO δεν θα έβλεπα μόνο συγκεντρωμένα όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που βελτιώνουν σε πρακτικό αλλά και σε αισθητικό επίπεδο την ζωή των ατόμων που ζουν υπό συνθήκες αναπηρίας. Θα συναντούσα άτομα που γνώρισα και επικοινωνούσαμε μέσω του ιντερνετ και του http://www.disabled.gr/ και κυρίως εκτιμούσα πολλά χρόνια. Από το ίδιο πρωί κιόλας είχαμε κανονίσει, μέσω μηνυμάτων, να βρεθούμε στον εκθεσιακό χώρο με μερικά από αυτά τα άτομα. Έφτασα στο Ειρήνης και Φίλιας, ομολογώ με κάποια καθυστέρηση, και αφού κατέβασαν οι γονείς μου το ηλεκτροκίνητο αμαξιδιο, προχώρησα .Η συγκίνηση μου όμως δεν περιγράφεται όταν είδα να με περιμένει στην είσοδο ο Σταυρος. Ένα άτομο για το οποιο είναι τιμή μου που είμαι φίλη του. Ίσως ο ίδιος να μην θεώρησε σπουδαία αυτή την κίνηση όμως για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία.Εδώ θα διακόψω και θα συνεχίσω την ιστορία στο επόμενο ποστ

ΠΟΔΙΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

2008-04-11T13:05:00.004+03:00

Δεν διαβάσατε λάθος τον τίτλο...Τα ποδια μου (πιστεύω σε όλα τα άτομα που έχουμε την ίδια αναπηρία) έχουν την δικιά τους προσωπικότητα. Έτσι συνηθίζω να λέω αστειευόμενη. Γιατί το λέω αυτό θα με ρωτήσετε, θα σας εξηγήσω πάραυτα. Όταν είμαι αγχωμένη για κάποιο λόγο, τα ποδια μου δεν υπακούνε τις εντολές που τους δίνει το μυαλό μου. Δεν ξέρω να σας εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό, απλώς δεν το ελέγχω. Για παράδειγμα όταν μπαίνω σε ένα χώρο άγνωστο για πρώτη φορά, νιώθω σαν να μου έχουν βιδώσει τα ποδια στο πάτωμα. Κάθε προσπάθεια να τα κινήσω πέφτουν στο κενό. Οι περισσότεροι νιώθουμε αγωνιά σε ένα νέο περιβάλλον, η διάφορα από τους υπόλοιπους είναι ότι σε μένα γίνετε εμφανής η ταραχή μου. Με τα χρόνια βρήκα ας πούμε ένα κόλπο για να το ελέγχω όσο μπορώ. Μένω κάποια δευτερόλεπτα ακίνητη ή ακόμα καλύτερα αν έχει κοντά τοίχο στηρίζομαι πάνω του, κάνω πως χαζεύω (ε μην καρφωθούμε κιόλας) παίρνω λίγες ανάσες και προχωράω κανονικά. Αν επιμείνω την ίδια στιγμή θα ΄΄κολλήσω΄΄ πιο πολύ....Έχω πεισματάρικα ποδια τι να κάνουμε...Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο της αυτόνομης προσωπικότητας των ποδιών μου είναι η ιδιαίτερη ευαισθησία τους στα εξωτερικά ερεθίσματα.Το καλοκαίρι δεν διανύομε πως θα περπατήσω ξυπόλητη στην παράλια.Προ ημερών δοκίμαζα νάρθηκες για αποκτήσω μεγαλύτερη σταθερότητα στην βάδιση. Μόλις σκέφτηκα (τι το ήθελα?) πως πρέπει να κρατήσω ακίνητα και ήρεμα τα ποδια μου για να μπούνε πιο εύκολα οι νάρθηκες, αυτά άρχισαν να σφικουν και να κουνιούνται. Πάντως η όλη υπόθεση βγάζει και γέλιο...Σκεφτείτε 2 ανθρώπους να καλοπιάνουν με γλυκόλογα το δεξί μου πόδι να ηρεμήσει....΄΄ηρέμησε γλυκούλη μου΄΄ κτλ. Σας διαβεβαιώνω πως όλα αυτά που περιέγραψα γίνονται από μονα τους

ΤΑ ΡΟΔΑΚΙΑ

2008-04-03T17:37:00.004+03:00

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που είχε ένα σκυλάκι. Ήταν πολύ δεμένοι και πήγαιναν παντού μαζί. Το πρωί την συνόδευε στο σχολείο και το μεσημέρι γύριζαν από τον πιο μακρινό δρόμο για να πλατσουρίσουν στην όχθη του ποταμού ή να τρέξουν στα χωράφια. Μια μέρα καθώς επέστρεφαν σπίτι κάτι κρυμμένο σε ένα θάμνο κίνησε την περιέργεια στο σκυλάκι. Ήταν ένα κόκκινο μπαλάκι. Η κοπέλα ωστόσο δεν είχε αντιληφθεί πως το σκυλάκι της δεν την ακολουθούσε και συνέχισε περνώντας μια διασταύρωση. Το σκυλάκι με το μπαλάκι στο στόμα έτρεχε να την προλάβει για να παίξουν μαζί. Βιαστικό όπως ήταν δεν είδε ένα αυτοκίνητο που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα. Το τελευταίο πράγμα που άκουσε ήταν ο θόρυβος από τα φρένα του αυτοκίνητου.

Όταν το σκυλάκι ξύπνησε ήταν ξαπλωμένο στον καναπέ του σπιτιού και από πάνω του ήταν ο κτηνίατρος της περιοχής. Στα δυο πισινά του πόδια είχαν βάλει νάρθηκες και γύψο και τα ένιωθε πολύ βαριά. Μάταια προσπαθούσε να σηκωθεί, να τρέξει να προϋπαντήσει – όπως έκανε πάντα - το κορίτσι, όταν το άκουσε να μπαίνει στο δωμάτιο. Αρκέστηκε σε ένα λυπητερό γρύλισμα για να φανερώσει τον πόνο του. Το κορίτσι έτρεξε κοντά του και όταν το αγκάλιασε, ο πόνος που αισθανόταν το σκυλάκι μειώθηκε αμέσως. Ο πατέρας συνόδεψε τον γιατρό έως στην εξώπορτα και κάτι είπαν ψιθυριστά. Αφού ο πατέρας γύρισε στο σαλόνι το κορίτσι τον ρώτησε γιατί ήταν τόσο σκεφτικός. Ο πατέρας κάθισε κοντά τους και εξήγησε στο κορίτσι ότι το κτύπημα ήταν πολύ δυνατό και πως το σκυλί δεν θα μπορούσε να περπατήσει ξανα.Η κοπέλα τρομοκρατήθηκε, κοίταξε το σκυλάκι και μετά έτρεξε στο δωμάτιο της. Την επόμενη το κορίτσι έφυγε για το σχολείο χωρίς να πάει να δει το σκυλάκι της. Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο το κορίτσι απομακρυνόταν.

Ο πατέρας που δεν μπορούσε να βλέπει το σκυλάκι καθηλωμένο στο καναπέ χωρίς την παλιά του ζωντάνια προσπάθησε να βρει ένα τρόπο και να φτιάξει την διάθεση του. Σκέφτηκε λοιπόν να κατασκευάσει έναν ελαφρύ άξονα με δυο ροδάκια για να διευκολύνει την μετακίνηση του. Τον προσάρμοσε περίτεχνα στα πισινά του πόδια και άρχισαν κρυφά από την άλλη οικογένεια την εκπαίδευση. Στην αρχή το σκυλάκι έπεφτε και γλιστρούσε αλλά λαχταρούσε τόσο πολύ να πάει να βρει το κορίτσι, που μετά από πολλές προσπάθειες τα κατάφερε. Έμαθε να κινείται με τα ροδάκια. Πήγε στο δωμάτιο του κοριτσιού όλο χαρά για να της δείξει πως τώρα πια μπορούσαν να παίξουν όπως παλιά, γύριζε γύρω γύρω από την καρέκλα της και την προκαλούσε να σηκωθεί, για να πάνε έξω να τρέξουν. Η κοπέλα όμως έβλεπε μόνο τα ροδάκια. Έβλεπε μόνο την αλλαγή, μόνο την διαφορετικότητα. Δεν αναγνώριζε το αγαπημένο σκυλάκι της. Τότε το σκυλάκι απογοητευμένο βγήκε από το δωμάτιο με το κεφάλι του σκυμμένο. Αργά τη νύχτα όταν όλοι κοιμήθηκαν το σκυλάκι έφυγε από το σπίτι. Περιπλανιόταν στους έρημους δρόμους της πόλης χωρίς προορισμό, το μόνο που σκεφτόταν – και μη σας περάσει απ’ το μυαλό πως τα ζώα και ιδιαίτερα τα σκυλιά δεν σκέφτονται -ήταν γιατί το κορίτσι δεν το αγαπούσε πια. Το μόνο που είχε αλλάξει ήταν πως μετακινιόταν με ένα διαφορετικό τρόπο, αλλά δεν είχε αλλάξει το ίδιο το σκυλάκι ούτε τα αισθήματα του.

Όταν ξημέρωσε το σκυλάκι πήγε στο προαύλιο του σχολείου και κάθισε σε μια απόμερη μεριά. Στο διάλειμμα τα παιδιά το κοίταζαν περίεργα και γελούσαν με αυτό το αλλιώτικο σκυλί που είχε ροδάκια αντί για πόδια. Η κοπέλα άκουσε τα γέλια των υπόλοιπων παιδιών και πλησίασε να δει τι συμβαίνει. Τότε είδε το σκυλάκι της κουρελιασμένο να την κοιτά με παράπονο.Έτρεξε κοντά του πικραμένη και μετανοιωμένη από τον τρόπο που είχε φερθεί στο σκυλάκι όλες αυτές τις μέρες. Το πήρε στην αγκαλιά της και του ψιθύρισε πως δεν θα άφηνε κανένα να του κάνει κακό και πως το αγαπάει, ακόμα και με την διαφορετικότητα του η οποία το κάνει μοναδικό. Του ζήτησε να την περιμένει να σχολάσει όπως έκανε και παλιά για να γυρίσουν στο σπίτι τους από τις γνώριμες όμορφες διαδρομές τους. Έτσι κι έγινε…Το σκυλάκι δεν γιατρεύτηκε ποτέ σωματικά, πλην όμως, έζησε τη ζωή του παρέα με την αγαπημένη του, που επιτέλους ένοιωσε την αγάπη για ζωή. Τη ζωή μας.

SHOPPING THERAPY

2008-03-30T14:47:00.004+03:00

Χθες ξημέρωσε με λιακάδα. Μια μέρα χαρά θεού. Αποφάσισα λοιπόν μετά από μια κουραστική βδομάδα να κάνω κοπανα από το γραφείο και να πάω για shopping therapy. Η αγαπημένη συνήθεια των γυναικών. Χρειάζεται ποτέ ποτέ και ας γκρινιάζουν οι άντρες. Εγώ προτιμάω να πηγαίνω για ψώνια σε πολυκαταστήματα επειδή η πρόσβαση είναι εύκολη. Πηγαίνω κατεβάζω (δηλ μου κατεβάζουν) το ηλεκτροκίνητο αμαξιδιο και τελείωσε. Φαντασθείτε να πήγαινα σε καταστήματα που δεν ήταν σε ένα χώρο. θα έπρεπε να επαναλάβω την ίδια διαδικασία τουλάχιστον 3-4 φορές. Μπαίνω λοιπόν μέσα ΄΄τσακώνω΄΄ ένα καλάθι και αφού το τοποθετώ στα χέρια του αμαξιδιο, προχωρώ προς το εσωτερικό του καταστήματος, χαζεύοντας εδώ και εκεί. Πρέπει να πω πως πριν πάρω το αμαξιδιο το shoping για μένα ήταν σκέτη ταλαιπωρία. Τώρα είναι απόλαυση. Πρώτη στάση στο τμήμα ένδυσης. το μάτι μου πέφτει σε ένα πολύ όμορφο σετ (δεν σας πω τι, θα με κόψει το ραδιοτηλεοπτικό...) αλλά...τι πρωτότυπο είναι πολύ ψηλά. Τώρα τι κάνουμε? Δυο επιλογές έχω, το αφήνω και ψάχνω στα χαμηλότερα ράφια ή λέω σε κάποιον υπάλληλο να με βοηθήσει. Έλα όμως που όταν μου μπει κάτι στο μάτι δεν ξεκολλάω. Για καλή μου τύχη μια υπάλληλος πρόσεξε πως κοιτούσα επίμονα το συγκεκριμένο σετ και προσφέρθηκε και μου το κατεβάσει. Την ευχαρίστησα, το πήρα και συνέχισα την περιπλάνηση μου. Δεύτερη στάση ήταν στο βιβλιοπωλείο του καταστήματος. Ως κλασική βιβλιοφάγος όταν μπω σε βιβλιοπωλείο ξεχνάω να βγω... Χάνομαι στο μαγικό κόσμο των βιβλίων. Λατρεύω την μυρωδιά που αναδύουν όταν τα ξεφυλλίζω. Χθες το καταευχαριστηθηκα. Δεν με περίμενα κανείς και είχα όσο χρόνο ήθελα να περιπλανηθώ μέσα από τους τίτλους και τις περιλήψεις σε άλλες εποχές και μέρη. Βέβαια φόρτιζα πάντα να τοποθετώ το αμαξιδιο μου με τέτοιο τρόπο ώστε να μην εμποδίζω τους άλλους πελάτες. Είχα απορροφηθεί τόσο πολύ που όταν κατά τύχη κοίταξα το κινητό μου είδα πως είχα περάσει 1 μίση ώρα εκεί. Από το βιβλιοπωλείο βγήκα με τέσσερα βιβλία στο καλάθι και πάνω από το μισό ποσο του προϋπολογισμού μου ξοδευμένο. Χρειαζόμουν ένα καφέ επειγόντως. Προχωράω προς την έξοδο για να πάω στην καφετερία απέναντι...και μένω κόκαλο. Έβρεχε. Που είχε πάει η λιακάδα που είχε όταν έμπαινα στο πολυκατάστημα λίγες ώρες πριν? Υπολογίζω την απόσταση μέχρι την καφετερία. Αν έβαζα την τελευταία ταχύτητα θα τα κατάφερνα.. Ο σερτζουριτας του καταστήματος που με βλέπει διστακτική με ρωτάει αν είχα παρκάρει μακριά. Του απαντάω ευγενικά πως δεν θα έφευγα ακόμα. Περνάω την τσάντα μου στην πλάτη του αμαξιδιο την κατεβάζω ως κάτω έτσι ώστε να καλύψει την μπαταρία και να την προφυλάξει από την βροχή. Βάζω ταχύτητα και ξεκινώ. Ουφ ευτυχώς δεν πάτησα κανέναν χριστιανό. Και εκεί που λέω ωραία θα πιω το καφέ μου που τόσο λαχταρούσα...η καφετερία δεν διέθετε ράμπα για να μπω μέσα. Έκατσα έξω σε ένα τραπέζι. Ο σερβιτόρος μου είπε να με βοηθήσει να μπω μέσα. ΄΄Όχι φίλε δεν σε έχω ανάγκη΄΄ είπα από μέσα μου νευριασμένα. Του είπα πως και έξω μια χαρά είμαι απλώς θα ήταν καλό να έφτιαχναν ράμπα για τα καροτσάκια...Με κοίταζε με ένα βλέμμα σαν να το έλεγα κάτι εξωπραγματικό. Εντάξει για να μην τα τραγικοποιω όμορφα ήταν έξω ,δεν έκανε κρύο και απολάμβανα να βλέπω την βροχή. Αλλά γιατί να μην έχουμε την δυνατότητα της επιλογής? Καθώς επέστρεφα στο πολυκατάστημα σκέφτηκα να φρεσκαριστώ λίγο στις τουαλέτες. Πήγα και τι έκπληξη υπήρχε τουαλέτα για άτομα με αναπηρία. Έτσι τουλάχιστον έδειχνε το σηματάκι της πόρτας. Ανοίγω την εν λόγω πόρτα και τι βλέπω? μια συνηθισμένη τουαλέτα, με 2 χειρολαβές μόνο, ίδιο μέγεθος με τις άλλες το κυριότερο. Τα καρότσια που έχουν τα άτομα με αναπηρία τι θα τα κάνουν, θα τα καταπιούν? Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να καταλάβουν ότι οι τουαλέτες πρέπει να κατασκευάζονται ευρύχωρες ώστε να μπαίνει το άτομο μαζί με το αμαξιδιο του. Τελικά το άφησα λίγο πιο πίσω από την ανοικτή πόρτα και κρατώντας το χερούλι της πόρτα μπήκα και τη έκλεισα. Αλλά τι γίνεται με άτομα που δεν έχουν αυτήν την δυνατότητα?Η τελευταία στάση ήταν το τμήμα καλλυντικών, έτσι σε πείσμα των προηγούμενων περιστατικών που με κατέβαλαν ψυχικά λίγο, αποφάσισα να ανέβω δοκιμάζοντας , κολόνιες, κρέμες και αλλά που αναδεικνύουν την θηλυκότητα μιας γυναίκας..

ΜΙΑ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΚΑΤΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ (ΜΕΡΟΣ Β΄)

2008-03-23T22:04:00.003+02:00

Ας συνεχίσω την ιστορία μας γιατί ορισμένοι φίλοι ανυπομονούν να την διαβάσουν. και τους ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον που δείχνουν. Είχαμε μείνει εκεί που τελείωσε η επίσκεψη μας στη Βουλή. Ευνόητο είναι πως σε μια διήμερη εκδρομή το πρόγραμμα είναι πιεσμένο έτσι από την Βουλή ξεκινήσαμε κατευθείαν να πάμε στο Πλανητάριο, το αστεροσκοπείο. Στη διαδρομή χάζευα έξω από το παράθυρο, όποτε με άφηναν δηλ οι υπόλοιποι γιατί είχαν πάρει μαζί του κασέτες (δεν είχαμε ακόμα cd. Πωπω μόλις συνειδητοποίησα τις αλλαγές που έχουν γίνει στα 10 και χρόνια που μεσολάβησαν...) με κρητική μουσική, Ξυλούρη, Γαργανουρακη. Και να σκεφτεί κανεις πως υπό κανονικές συνθήκες δεν ακούγαμε κρητικά. Από το αστεροκοπιο θυμάμαι πως μπήκαμε σε μια αίθουσα με καθίσματα. Ευτυχώς γιατί δεν άντεχα άλλη ορθοστασία. Όταν έκλεισαν τα φωτά πάνω από τα κεφάλια μας εμφανίστηκες ο ουρανός (έτσι μου φάνηκε) με τα αστερία. Μου δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση πως ήταν τόσο κοντά που αν άπλωνα το χέρι μου θα άγγιζα τα αστερία...Κάποιος μας εξηγούσε τους πλανήτες και τις θέση του στο διάστημα. Από κάποια στιγμή και έπειτα δεν τον άκουγα. Είχα χαθεί στο μαγικό κόσμο που έβλεπα σε μικρή απόσταση από μένα. ήμουν συνεπαρμένη από το ταξίδι των εκατοντάδων αστερισμών στο συλάν. Και η Γη μας έτσι θα φαίνεται από έναν άλλον πλανήτη. Όταν βγήκαμε μας πληροφόρησαν οι καθηγητές ότι τα λεωφορεία μας περίμεναν πιο κατ ω...Για κακή μου τύχη γιατί είχα ήδη κουραστεί από το περπάτημα εκείνης της μέρας. Έφτασα στο λεωφορείο μου και ευτυχώς είχαμε ευγενικό οδηγό (μμμ ξέρω τι σκέφτεστε...Α ναι το παραδέχομαι, ήταν και ωραίος εμφανισιακα) και έτσι όπως με είδε από μακριά εξαντλημένη, προστέθηκε να με βοηθήσει. Στο ξενοδοχείο ούτε κατάλαβα ποτέ με πήρε ο ύπνος. Ένα κτύπημα στην πόρτας με ξύπνησε. Ήταν μια καθηγήτρια που μου είχε πάρει φαγητό. Έφαγα και ξανακοιμήθηκα. Χρειαζόμουν να ανακτήσω τις δυνάμεις μου. Δεν ήθελα να γίνω βάρος σε κανένα και δεν είχα σκοπό να μείνω πίσω. Ήμουν αποφασισμένη να ακολουθήσω την ομάδα. Το απόγευμα πήγαμε στο μουσείο Γουλανδρή φυσικής ιστορίας http://www.gnhm.gr/default.aspx όσοι δεν έχετε πάει χάνετε...Το βράδυ είχαμε κλείσει στο ΔΙΟΓΕΝΗ (όχι που δεν θα είχαμε συμπεριλάβει και μπουζούκια...εντάξει η εκδρομή ήταν εκπαιδευτική αλλά και τα μπουζούκια πολιτιστικά κέντρα είναι όπως έλεγε και ο Γιαννόπουλος).Το απόγευμα της επόμενης θα φεύγαμε. Το πρωί όμως επισκεφτήκαμε την Ακρόπολη. Σας έχω πει πόσο ξεροκέφαλη είμαι? Όταν μου λένε ΄΄αυτό δεν μπορείς να το κανείς΄΄ είναι σαν πρόκληση για μένα. Ακόμα και αν ξέρω πως το πιθανότερο είναι να έχουν δίκιο και να μην τα καταφέρω. Οι περισσότεροι ξαφνιάστηκαν όταν με είδαν να κατεβαίνω από το πούλμαν όταν φτάσαμε Ακρόπολη. Όχι με κακή πρόθεση. Η αλήθεια είναι πως δεν κατάφερα να ανέβω μέχρι την κορυφή. Κάπου στην μέση είχαν αρχίσει πια να με πονάνε φοβερά τα ποδιά. Έτσι έκατσα εκεί μέχρι να επιστρέψουν οι υπόλοιποι. αλλά δεν ένιωσα καμία απογοήτευση. Είχα φτάσει στα όρια μου, ίσως και να τα είχα ξεπεράσει κιόλας. Ακόμα και τώρα νιώθω ωραία που έχω ανέβει στη Ακρόπολη. Έχω βέβαια να μου θυμίζουν αυτή την ανάβαση δυο ωραιότατους κάλλους στα ποδιά από τότε...Άξιζε όμως...

ΜΙΑ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΚΑΤΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ (ΜΕΡΟΣ Α΄)

2008-03-21T17:16:00.007+02:00

Μια που είναι εποχή των σχολικών εκδρομών σκέφτηκα να γυρίσω κάποια χρόνια πίσω και να διηγηθώ μια διήμερη εκπαιδευτική εκδρομή όταν πήγαινα δεύτερα λυκείου. Ήταν τέτοιες μέρες περίπου όταν ο λυκειάρχης μας ανακοίνωσε την επικείμενη εκδρομή για να επισκεφτούμε την βουλή και κάποια αλλά μέρη στην Αθηνά. Την επόμενη βδομάδα έπρεπε να πάμε εγράφη δήλωση συμμετοχής υπογεγραμμένη από τους γονείς. Πάω εγώ που λέτε μαζί με τα υπόλοιπα παιδία να δώσουμε τις δηλώσεις στον υπεύθυνο καθηγητή για την οργάνωση της εκδρομής. Για κακή μου τύχη ήταν ένας από τους ελάχιστους καθηγητές σε όλη την σχολική μου ζωή που με αντιμετώπισε ρατσιστικά. Δεν με έβγαζε στο μάθημα ακομα και αν το επιδιωκα, γενικα με αγνοουσε επιδεικτηκα μεσα στη ταξη. Θυμαμαι μια φορά στις εξετάσεις επειδή έδινα με γραφομηχανή και όπως ξέρετε δεν υπήρχαν τα μαθηματικά σύμβολα συνέβη το εξής. Έλυνα τις ασκήσεις σε πρόχειρο και ύστερα αντέγραφα όσα μπορούσα στην μηχανή και τα σύμβολα τα συμπλήρωνα στο τέλος με το χέρι. Όπως καταλαβαίνετε δεν μου έφτασε ο χρόνος και του ζήτησα αν γινόταν ότι δεν είχα καθαρογράψει να τα δει από το πρόχειρο...Δεν είχα βγει καλά καλά από την αίθουσα και τον βλέπω να τσαλακώνει το πρόχειρο και να το πετάει στο καλάθι των άχρηστων. Μετά από αυτό του είχα ιδιαίτερη ΄΄συμπάθεια΄΄. Έτσι όταν πήγα να δηλώσω συμμετοχή στην διήμερη, και μου είπε με απορία ΄΄θα έλθεις και εσύ μαζί μας?΄΄, μου κόπηκαν τα ποδιά. Ευτυχώς είχα την υποστήριξη των συμμαθητών μου και με ένα ΄΄για ποιο λόγο να μην έλθει?΄΄ από τον πρόεδρο του 15μελους αντιλήφθηκε πως δεν τον έπαιρνε να το συνεχίσει. Έτσι μια Πέμπτη απόγευμα ταξιδέψαμε με καράβι από Άγιο Νικόλαο προς Αθηνά. Δυστυχώς δεν θυμάμαι πολλά από ότι έγιναν στο καράβι γιατί με πείραξε και έβγαλα την βράδια στην καμπίνα μου. Το πρωί αφού μου βγήκε η ψυχή να κατεβώ από τις σκάλες του πλοίου από το σπρώξιδι των άλλων επιβατών κάποια στιγμή φτάσαμε στα λεωφορεία που μας περίμεναν. Ύστερα ξεκινήσαμε για την Βουλή των Ελλήνων. Ίσως να σας φανεί υπερβολικό αλλά αισθάνθηκα δέος όταν έκατσα σε ένα από τα έδρανα στην αίθουσα του κοινοβούλιο. Όσο και αν πολλές φορές διαφωνώ με τους πολιτικούς εκεί μέσα στεγάζεται η δημοκρατία μας. Μια δημοκρατία που έχει κατακτηθεί με τόσους αγώνες από τους προγονούς μας. Στην συνεχεία μας ξενάγησαν σε όλη την βουλή. Είχα κουραστεί να περπατάω αλλά δεν ήθελα να χάσω ούτε δευτερόλεπτο από την ξενάγηση. Άλλωστε ποτέ θα μου ξαναδινόταν η ευκαιρία να μάθω τόσο παραστατικά για το πολίτευμα της Ελλάδα και να δω έγγραφα και πίνακες με τους εκατοστέ πρωθυπουργούς? Όταν κάποια στιγμή τελειώσαμε βγήκα έξω καταϊδρωμένη και έκατσα σε ένα πεζούλι. Είχα μάλιστα την έμπνευση να αγοράσω τροφή για τα περιστέρια…Τι το ήθελα? Ούτε κατάλαβα ποτέ μαζεύτηκαν γύρω μου, πάνω μου…Οι υπόλοιποι είχαν ξεκαρδιστεί στα γέλια έτσι όπως με εβλέπαν καλυμμένη από την κορυφή μέχρι στα νύχια με περιστέρια…Αχ τρελόπαιδα.
Εδώ λέω να διακόψω την διήγηση για να μην κουρασθείτε…Η συνεχεία στο επόμενο ποστ..

ΠΩΣ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΗΚΑ ΜΕ ΤΑ ΦΟΡΕΜΑΤΑ

2008-03-16T18:11:00.006+02:00

Την προηγούμενη βδομάδα ήταν η ημέρα της γυναίκας και σκέφτηκα πως είναι μια καλή ευκαιρία να γράψω για την θηλυκή υπόσταση μιας γυναίκας με αναπηρίας. Όχι πως διαφέρουμε ουσιαστικά από τις άλλες γυναίκες. Τα θέλω μας είναι ίδια, και πιστεύω πως όλες αγωνιζόμαστε για να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα.

Τώρα πια πιστεύω πως κάθε γυναίκα έχει το δικό της δυνατό σημείο αρκεί να φορτίζει να το αναδεικνύει. Δηλαδή πρέπει να είμαστε όλες μοντέλα για να νιώθουμε ωραία? Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Μια γυναίκα σε αναπηρικό αμαξιδιο ίσως δεν μπορεί να λικνίσει τους γοφούς της καθώς περπατάει αλλα υπάρχουν τόσα αλλα που έχει την δυνατότητα να κάνει για να αναδείξει την ομορφιά της και την θυλικοτητα της. Πολύ περισσότερο για την δική της αυτοπεποίθηση. Μέχρι την ενηλικίωση μου δεν είχα βάλει πολλές φορές φορέματα ή φούστες. Έβαζα ωραία παντελόνια και μπλουζάκια που μου πήγαιναν και με βόλευαν. Εκείνη την εποχή είχα την εντύπωση πως δεν μου ταίριαζαν τα φορέματα.

Πέρασαν αρκετά χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι αυτή την εντύπωση , μου την είχε καλλιεργήσει άθελα της η τότε φυσιοθεραπεύτρια μου. Εδώ πρέπει να τονίσω πως στην συγκεκριμένη φυσιοθεραπεύτρια οφείλω παρά πολλά. Θα ήμουν αχάριστη αν δεν αναγνώριζα την καθοριστική της συνδρομή στην βελτίωση μου. Με αυτήν έκανα τα πρώτα μου βήματα, όπως τα περιέγραψε σε ένα άλλο ποστ. Πάντα θα την αγαπώ και θα την εκτιμώ βαθιά και ας έχουν χωρίσει οι δρόμοι μας. Ας ξαναγυρίσω όμως στα προηγούμενα. Θεωρούσε σωστό να μας τονίζει πως τα παντελόνια και οι φόρμες ήταν το ιδανικό ντύσιμο για εμάς αφού συνήθως μας σήκωναν αγκαλιά οι γονείς μας. Και δεν διαφωνώ αλλά σκεφτείτε τι επίδραση έχουν αυτά τα λόγια σε μια έφηβη κοπέλα. Μέσα στο μυαλό της παίρνουν απίστευτες διαστάσεις και την οδηγούν σε σκέψεις όπως ΄΄τα ποδιά μου είναι στραβά και πρέπει να τα καλύπτω με παντελόνια για να μην φαίνονται΄΄. Αυτά είναι λόγια μιας έφηβης φίλη μου αλλά ίσως τα είχα σκεφτεί και εγώ στην ηλικία της..

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκε μια συμφοιτήτρια γιατί δεν βάζω ποτέ φούστες. ΄΄Δεν μου πάνε΄΄ απάντησα. Χαμογέλασε παιχνιδιάρικα και την επόμενη μέρα με κάλεσε σπίτι της για καφέ. Κάποια στιγμή ενώ πίναμε φραπέ πετάχτηκε όρθια και πήγε μέχρι το δωμάτιο της. Γύρισε κρατώντας ένα πράσινο κοντό φορεματάκι σε απλή γραμμή. τι είναι αυτό? Δοκίμασε το αλλιώς θα σου το βάλω εγώ. Έχεις τρελαθεί εντελώς, της απαντάω ενώ είχα ξεκαρδιστεί στα γέλια... Ήταν τέλειο πάνω μου. Ένιωθα σαν να είχα κάνει την μεγαλύτερη αταξία του κόσμου αλλά μ' άρεσε...σαν τα παιδάκια που κρύβονται στην κρεβατοκάμαρα της μαμά και φοράνε τα ρούχα της. Όταν ετοιμαζόμουν να φύγω πήγα να της επιστρέψω το φόρεμα...΄΄δικό σου είναι , άλλωστε τι θα βάλεις το βράδυ που θα πάμε για κλαμπικ?΄΄. Από τότε έχω εμπλουτίσει (και με το παραπανω) την ντουλάπα μου με φορεματα για ολες τις ωρες...Νιώθω όμορφα, δεν ντρέπομαι για το σώμα μου και βλέπω στο βλέμμα των άλλων την επιδοκιμασία.

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

2008-03-11T13:37:00.007+02:00

Την Καθαρά Δευτέρα είχαμε κανονίσει να πάμε με μια παρέα στο μετόχι (στην κρητική διάλεκτο το μικρό εξοχικό σπίτι) ενός κουμπάρου μου το οποίο βρίσκεται σε ένα βουνό έξω από την Ιεράπετρα. Η διαδρομή ήταν υπέροχη, όπου και αν έστρεφες την μάτια σου αντίκριζες καταπράσινα δέντρα και ρυάκια να τρέχουν από τις πλάγιες. Ρυάκια με κρυστάλλινο νερό από τις πρόσφατες χιονοπτώσεις που είχαμε στην περιοχή. Βέβαια οι χιονοπτώσεις είχαν επιφέρει και κατολισθήσεις με αποτέλεσμα να έχει χαλάσει το οδόστρωμα σε αρκετά σημεία το δρόμο.Αφού είμαστε με τζιπ και ιδιαίτερα προσεκτικοί, νομίζαμε (κακώς όπως αποδεικτικέ στη πορεία) ότι δεν θα αντιμετωπίζαμε κάποιο πρόβλημα. Κατά τις δώδεκα φτάσαμε στο μετόχι, όπου ήταν ήδη μαζεμένοι αρκετοί και είχαν αρχίσει το φαγοπότι. Κλασικοί Έλληνες και δει Κρητικοι. Τα παιδία είχαν το δικό τους καημό αφού λογο άπνοιας δεν μπορούσαν να πετάξουν τους αετούς τους. Ευτυχώς λίγο μετά τις δυο το μεσημέρι ο καιρός μας έκανε το χατίρι και μας χάρισε ένα ελαφρύ αεράκι. Ο ουρανός γέμισε πολύχρωμους αετούς. Κόκκινους, πράσινους, κίτρινους. Φαντάζομαι ανάλογα την ομάδα κάθε παιδιού αν κρίνω από τους χαρταετούς των παιδιών της δικιάς μας παρέας. Αφού είχε πάει 4 ώρα και είχαν χορτάσει τα μικρά παιχνίδι και οι μεγάλοι χαζολοϊ σκορπίσαμε. Κάποιοι από εμάς είχαμε την φαεινή ιδέα αντί να γυρίσουμε κατευθείαν στο προορισμό μας, να ανέβουμε μέχρι την κορυφή του βουνού που έχει ένα παρατηρητήριο. Πραγματικά ανεβήκαμε, ήταν όντως πολύ όμορφα από εκεί ψηλά. Τα σύννεφα βρισκόταν στο ίδιο ύψος με εμάς, μια λεπτή ομίχλη μας είχε καλύψει. Η θεά ήταν καταπληκτική, φαινόταν το δασός, οι σκέπες από τα θερμοκήπια έφτιαχνα ένα ιδιόμορφο μωσαϊκό και στο βάθος έβλεπες την θάλασσα. Σκούρα μπλε. Δεν κάτσαμε πολύ γιατί έκανε πολύ κρύο. Βγάλαμε μερικές φωτογραφίες και φύγαμε. Η επιστροφή ήταν πιο δύσκολη όπως αποδεικτικέ τελικά. Χάσαμε τον δρόμο και ακολουθήσαμε έναν χωματόδρομο. Η κατάσταση του δρόμο είχε χειροτερέψει με τις βροχές. Έπρεπε ο οδηγός να κάνει διαδοχικές μανούβρες για να αποφύγει τις όρθιες πέτρες που υπήρχαν διάσπαρτες στο δρόμο. Σε μια στροφή δεν μπόρεσε να αποφύγει μια από αυτές και ακούστηκε ένας θόρυβος κάτω από τα ποδιά μας. Ακινηποιησαμε το αμάξι και βγήκαν έξω να δουν τι συμβαίνει. Δεν είχαν περάσει μερικά δευτερόλεπτα και είδα να βγαίνει καπνός από το καπό. Μέχρι να βγάλω την ζώνη ασφάλειας σκεφτόμουν ΄΄κοπέλα μου αν πιάσει φωτιά και να βγούμε από εδώ θα καταφέρουμε να απομακρυνθούμε αρκετά γρήγορα?΄΄. Ναι εκείνη την στιγμή φοβήθηκα πως εξαιτίας της αναπηρίας μου κινδύνευα....Τελικά όλα πήγαν καλά αφού με την βοήθεια των φίλων μου κατέβηκα και έκατσα σε μια πέτρα παραπέρα, σε λίγη ώρα σταμάτησαν και οι καπνοί. Αργότερα καθώς τα σκεφτόμουν πιο ψύχραιμα βρήκα τρόπους που θα μπορούσα να αντιδράσω αν τα πράγματα πήγαιναν χειρότερα. Ίσως να μην μπορώ να τρέξω όρθια αλλά με τα γόνατα σε περίπτωση ανάγκης θα μπορούσα να απομακρυνθώ και μάλιστα γρήγορα. Έτσι βγήκε και κάτι καλό από όλη αυτή την περιπέτεια πέρα από ότι πέρασα μια όμορφη μέρα...θα ξέρω τι να κάνω σε ανάλογη περίπτωση αφού δεν σκοπεύω να στερηθώ τις εξορμήσεις στην φύση

Η ΛΙΜΝΗ

2008-03-02T21:02:00.002+02:00

Αυτή είναι η λίμνη της πόλης μου. Κάποιες φορές ξεχνώ πως ζω σε ένα πολύ όμορφο τόπο. Με τους σημερινούς ρυθμούς ζωής δεν προλαβαίνουμε να απολαύσουμε τις μικροχαρές...
Ο Άγιος Νικόλαος έχει πολλές ελλείψεις ακόμα όσο αφορά το θέμα προσβασιμότητα (ως χρηστής ηλεκτροκίνητου αμαξιδιου είναι ένα θέμα που με ΄΄καίει΄΄ ), αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να ζει πουθενά αλλού. Έχω εξάρτηση από την θεά της θάλασσας. Κάθε πρωί την βλέπω από την μπαλκονόπορτα του σπίτιου μου. Ποτέ λεία σαν γυαλί και ποτέ φουρτουνιασμένη σαν αγριεμένη γυναίκα. Το καλοκαίρι σε δέχεται στην δροσερή αγκαλιά της και σου προσφέρει στιγμές απόλαυσης.
Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από να απολαμβάνει ένα καλοκαιρινό σούρουπο χαλαρός σε μια καφετερία δίπλα στην παράλια. Έχω τόσες αναμνήσεις από την λίμνη, όπως την πρώτη φορά που βγήκα για καφέ. Αν θυμάμαι καλά πήγαινα γυμνάσιο και πήγαμε σε μια καφετερία που βρίσκεται ακριβώς πάνω από την λίμνη. Αν κάτσεις στο μπαλκονάκι της συγκεκριμένης καφετερίας νομίζεις σαν να κρέμεσαι από ένα αόρατο σκοινί πάνω από τα νερά της λίμνης. οι πάπιες που κάνουν βόλτες συμπληρώνουν το ειδυλλιακό τοπίο. Κάθε Πάσχα την νύχτα της ανάστασης γίνεται χαλασμός, στην μέση της λίμνης καίμε τον Ιούδα και ο ουρανός φωτίζεται από τα πυροτεχνήματα. Μου αρέσει να γνωρίζω αλλά μέρη, όμως το τόπος που μεγάλωσα είναι το σπίτι μου

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΧΟΡΗΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΤΟΥ ΠΕΚΙΝΟΥ

2008-02-24T21:34:00.005+02:00

Το θέμα αφορά την προσπάθεια τριών ανθρώπων να φτάσουν ως την Παραολυμπιάδα του Πεκίνου στους αγώνες διπλού μεικτού σκιφ της κατηγορίας των adaptive (ΑΜΕΑ). Οι δύο είναι οι αθλητές Κωνσταντίνα Γκαράτσα και Βαγγέλης Καρέλης, ενώ ο τρίτος ο προπονητής τους Λάμπρος Ρίζος. Επιχειρήσεις και επιχειρηματίες προβολή θα είναι για σας, ειδικά αν έχετε και βλέψεις στην κινέζικη αγορά.Παρακαλώ όσοι θέλουν να βοηθήσουν ας αναδημοσιεύσουν αυτό το κείμενο μήπως βρεθεί χορηγός να στηρίξει τους δύο αθλητές να καλύψουν τα έξοδα τους. Αυτά αφορούν είτε τη συντήρηση τους τις ημέρες των προπονήσεων, οι οποίες γίνονται στη Λίμνη των Ιωαννίνων και τα παιδιά ανεβαίνουν η μεν Κωνσταντίνα από Λάρισα, ο δε Βαγγέλης από Αθήνα, είτε θέματα εξοπλισμού. Ο χορηγός θα προβληθεί σε μπλουζάκια που θα φοράνε, στη βάρκα και όπου αλλού είναι εφικτό. Οποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει με τον προπονητή των παιδιών Λάμπρο Ρίζο στο τηλέφωνο 6974888865 .

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΒΗΜΑΤΑ

2008-02-23T18:26:00.003+02:00

Οι περισσότεροι δεν θυμούνται τα πρώτα τους βήματα. Αυτό είναι απόλυτα λογικό αφού τα παιδάκια αρχίζουν να περπατούν σε ηλικία ενός δυο χρόνων. Εγώ θυμάμαι τα πρώτα μου βήματα. Όχι, αλίμονο, δεν είμαι ιδιοφυΐα ούτε παιδί θαύμα. Η εξήγηση είναι πολύ πιο απλή. Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα όταν ήμουν 9 χρόνων. Γεννήθηκα βλέπετε ανάποδα (ναι δεν κάνω πλάκα, άσχετα που με μερικούς φίλους, κάνουμε χαβαλέ ΄΄α από τότε σου έμεινε΄΄) με αποτέλεσμα να αποκτήσω κινητική αναπηρία από έλλειψη οξυγόνου στις πρώτες στιγμές της ζωής μου. Μέχρι τα 8 μου πηγαινοερχόμουν Αθηνά για φυσικοθεραπείες αφού στο τόπο μου δεν υπήρχε ειδικευμένοι για παιδία θεραπευτές. Ένα χρόνο μετά την μετάθεση της φυσιοθεραπεύτριας μου στην πόλη που μένω , ο οποίος πέρασε με καθημερινές ασκήσεις, έκανα τα πρώτα βήματα. Θυμάμαι σαν χθες την σκηνή. Αφού τελειώσαμε το πρόγραμμα των ασκήσεων στο στρώμα, μου έβαλε η θεραπεύτρια μου τα παπούτσια (ορθοπεδικά ποτάκια) στάθηκα όρθια προσπαθώντας να βρω την ισορροπία μου. Ήδη είχα αρχίσει να ιδρώνω.Εκείνη με κράτησε από τους ωμούς και με βοήθησε να μεταφέρω το βάρος του σώματος μου στο ένα πόδι και βγάλω το άλλο. Μετά το επόμενο...Στα μισά της διαδρομής απομάκρυνε τα χέρια της από το σώμα μου αλλά έμεινε ακριβώς πίσω μου για να νιώθω ασφαλής. Απέναντι καθόταν η μητέρα μου, δεν μιλούσε για να μην αποσπάει την προσοχή μου (αν και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον και να ήθελε να μιλήσει δεν θα μπορούσε από την αγωνιά της). Το πιο χαρακτηριστικό που θυμάμαι είναι ο ιδρώτας που έτρεχε από το μέτωπο μου κόμπους κόμπους. Σαν να είχα ανέβει ένα βουνού και όχι να είχα διανύσει απλά ένα μέτρο, ίσως και λιγότερο. Όταν έφτασα στον καναπέ και έκατσα ένιωθα τα ποδιά μου να μυρμηγκιάζουν αλλά τι σημασία είχε? Γελούσα σαν χαζοχαρούμενο. Είχα κάνει τα πρώτα βήματα της ζωή μου. ΜΟΝΗ ΜΟΥ

ΜΙΑ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

2008-02-18T18:38:00.003+02:00

Είναι οι μέρες της μεγάλης χιονόπτωσης. Επιτέλους είδαμε μια άσπρη μέρα.. Όλα τα δελτία ειδήσεων έχουν πρώτο θέμα την κακοκαιρία (επιτέλους γλιτώσαμε από την ζαχοπουλιαδα και τα παράπλευρα ΄΄επικά δράματα΄΄), και τα προβλήματα που έφερε η επέλαση του χιονιά. Έλεος πια Φεβρουάριο μήνα εχουμε τι θέλαμε να κάνει? Καύσωνα και να τρέχουμε τις παράλιες? ε δεν γίνετε. Αλλά έτσι είναι η νοοτροπία του έλληνα, αν δεν γκρινιάζει και λίγο δεν μπορεί...όταν έχει ζεστή θέλουμε κρύο και όταν έχει κρύο θέλουμε ζεστή. Γνωρίζουμε πως έχουμε πρόβλημα νερού αλλά όταν πέφτει χιόνι κάνουμε σαν να μας έστειλε ο Θεός την χειρότερη καταστροφή του πλανήτη. Όχι δεν υποστηρίζω πως το κράτος τα έκανε όλα τελεια, αλλα δεν φταίει το κράτος που εμείς μπαίνουμε στο δρόμο, αν και γνωρίζουμε τις συνθήκες που επικρατούν, χωρίς αλυσίδες. Αναμενόμενο είναι να επικρατήσει μπάχαλο στους δρόμους. Δεν γίνεται να έχουμε τον προσωπικό μας αστυνομικό για να μας τοποθετεί τις αλυσίδες και να μας φέρει τα ψώνια στο σπίτι γιατί και αυτό ακούστηκε από κάποιους πολίτες. Οι μετεωρολόγοι μας είχαν προειδοποιήσει για την κακοκαιρία εμείς γιατί άραγε δεν προνοήσαμε ο καθένας ξεχωριστά να προμηθευτεί τα απαραίτητα?Δεν ξέρω για εσάς εγώ πάντως το απόλαυσα...δεν είναι συνηθισμένο να βλέπω χιόνι έξω από το σπίτι το οποίο βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα. Χθες το πρωί το πρώτο πράγμα που είδα από την μπαλκονόπορτα μου ήταν λευκές στέγες σπιτιών και την χιονισμένη παράλια... τι έκανα μετά? Άναψα το τζάκι μου έκατσα δίπλα και παρακολουθούσα το μαγικό χορό των νυμφαδων του χιονιού. Ήταν ανεπανάληπτο θέαμα.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

2008-02-11T17:41:00.000+02:00

Στις ελαχιστες περιπτωσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ, τα οποία διαμορφώνουν απόψεις και νοοτροπίες, εκπομπές και ρεπορτάζ που ως θέμα έχουν τα άτομα με αναπηρία, επικεντρώνονται σε άτομα πολύ επιτυχημένα σε κάποιο τομέα που έχουν υπερνικήσει τα εμπόδια όπως παραολυμπιονικες είτε σε άτομα που έχουν παραιτηθεί εντελώς από την ζωή λόγω της αναπηρίας τους. Δηλαδή τα άτομα με αναπηρίες παρουσιάζονται είτε σαν ήρωες που προκαλούν τον θαυμασμό είτε σαν αξιοθρήνητα άτομα που μόνο οίκτο μπορούν να αισθανθούν οι υπόλοιποι για αυτά. Άραγε όμως τα άτομα με αναπηρίες είναι μόνο αυτές οι δυο ακραίες κατηγόριες ανθρώπων με δεδομένο μάλιστα πως το 7-10% του παγκόσμιου πληθυσμού δηλαδή περισσότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν κάποια αναπηρία? Φυσικά και όχι, Φυσικά και όλα τα άτομα με αναπηρίες, όπως και τα ΄΄φυσιολογικά άτομα΄΄ άλλωστε, δεν έχουν κλίσεις ή ταλέντα για να γίνουν πρωταθλητές, κορυφαίοι επιστήμονες αλλά ούτε είναι και αποκομμένοι από τον κόσμο κλεισμένοι στα σπίτια τους. Τα άτομα με αναπηρίες στην πλειοψηφία τους ζουν μια φυσιολογική ζωή, σπουδάζουν, εργάζονται, διασκεδάζουν, ερωτεύονται, κάνουν ερωτα, δημιουργουν οικογένεια. Τα άτομα όμως αυτά δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τα ΜΜΕ. Κι επανερχόμαστε στις δυο ακραίες εικόνες που μας παρουσιάζουν τα ΑμΕΑ σαν άτομα που πρέπει είτε να τα θαυμάζομε είτε να τα λυπόμαστε. Τι επιπτώσεις όμως έχουν όλα αυτά στην ψυχολογία των ατόμων και ιδιαίτερα των έφηβων με αναπηρίες? Σε κανένα δεν αρέσει να τον λυπούνται όποτε οι έφηβοι που έχουν ειδικές ανάγκες προσπαθούν είτε στο σχολείο είτε σε κάποια άλλη δραστηριότητα να είναι άριστοι. Πολλές φορές όχι επειδή το θέλουν πραγματικά οι ίδιοι, επειδή τους γεμίζει, αλλά για να αποδείξουν στους υπόλοιπους πως μπορούν να τα καταφέρουν. Έτσι μπαίνουν σε μια διαδικασία καταπίεσης του εαυτού τους να κάνουν πράγματα που ίσως να μην τους αρέσουν και να τα κάνουν τέλεια γιατί θεωρούν πως με αυτό τον τρόπο θα γίνουν αποδεκτοί στο κοινωνικό σύνολο. Τους έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως με τις καλές επιδόσεις στα μαθήματα θα κερδίσουν την εκτίμηση κι θα ‘’εξαφανιστεί’’ η αναπηρία. Κι έτσι δεν θα διαφέρουν από τους συνομήλικους τους. Δηλαδή αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, πως όλοι είναι ίσοι, γίνεται ένας αγώνας που γεμίζει με άγχος τα παιδία με αναπηρία. Ένα άγχος καθόλου δημιουργικό που γίνεται μπούμερανκ έστω και στην πιο μικρή αποτυχία. Νομίζουν πως απέτυχαν εξαιτίας της αναπηρίας και όχι γιατί πολύ απλά είναι άνθρωποι και δεν γίνεται να τα καταφέρνουν σε όλα Εμείς πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν πως για να ενταχθούν στην κοινωνία δεν είναι ανάγκη γίνουν ‘’ήρωες της ζωής’’ αρκεί απλώς να ζουν την ζωή, με βάση τα δικά τους θέλω και πιστεύω.

MANU CHAO

2008-02-02T11:33:00.000+02:00

Η μουσική που ακούω συνήθως είναι ελληνική, έντεχνη και ροκ. Αλεξιου, Πρωτοψαλτη, Κοτσιρας, Παπακωνσταντινου…Έχω την αίσθηση πως με αυτή την μουσική μπορώ να εκφραστώ καλύτερα μιας και οι γνώσεις μου στις ξένες γλώσσες δεν βρίσκονται και στα καλύτερα επίπεδα. Αλλά από την άλλη μεριά δεν αποκλείω και ξένα κομμάτια όταν μου τα προτείνουν άτομα που έχω εμπιστοσύνη στην γνώμη τους. Έτσι την περασμένη βδομάδα έπεσε στα χέρια μου το νέο cd του Manu Chao το Radiolina. Ξετρελάθηκα , κόλλησα που λένε. Mου γεννήθηκε λοιπόν η επιθυμία να ψάξω , να μάθω κάποια στοιχεία για τον Manu Chao. Έτσι άνοιξα την μεγαλύτερη και πιο ενημερωμένη εγκυκλοπαίδεια του κόσμου, το ιντερνετ και βρήκα ότι η μητέρα του Τσάο ήταν Ισπανιδά από το Μπιλμπάο, στη χώρα των Βάσκων στη Βόρεια Ισπανία. Ο πατέρας του, ο συγγραφέας και ο δημοσιογράφος Ραμόν Τσάο, ήταν Γαλικιανός, από την Βιλάλμπα. Μετακόμισαν στο Παρίσι εξ αιτίας της δικτατορίας του Φρανθίσκο Φράνκο, η οποία διάρκεσε μέχρι το θάνατο του δικτάτορα το 1975. Σύντομα μετά τη γέννηση το Μάνου, η οικογένεια Τσάο μετακόμισε στα απομακρυσμένα προάστια του Παρισιού, και ο Μάνου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής ηλικίας του στη Βουλώνη και στις Σέβρες. Καθώς μεγάλωνε συναναστρεφόταν με καλλιτέχνες και διανοούμενους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν γνωστοί του πατέρα του, με μια ευρεία πολυπολιτισμική ποικιλομορφία που επηρέασε την προσωπικότητά του σε μεγάλο βαθμό. Μεγάλωσε με τις ιδέες της κοινωνικής ισότητας και με μια δίψα για την ποικιλομορφία, που παρουσιάζεται κατά ένα μεγάλο μέρος στο μίγμα του ευδιάκριτου και χωρίς όρια εξωτικού ήχου στη μουσική του.
Το 1987, οι αδελφοί Τσάο και ο ξάδελφός τους Σαντιάγο Κασαριέγκο, ίδρυσαν τους Μάνο Νέγκρα. Με μια μικρή εταιρία αρχικά, το συγκρότημα κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση του Mala Vida, που έγινε γρήγορα επιτυχία στη Γαλλία. Σύντομα μετακινήθηκαν προς τη Virgin, και το πρώτο τους album Patchanka κυκλοφόρησε το επόμενο έτος. Αν και το συγκρότημα δεν κέρδισε ποτέ μια βάση στην Αγγλική αγορά, η αύξηση της δημοτικότητάς του στον υπόλοιπο κόσμο, ακολούθησε σύντομα, φτάνοντας στη θέση #5 σε Ολλανδία, Ιταλία. Από το 1992 το συγκρότημα κέρδισε φήμη στη Νότια Αμερική, με την περιοδεία του Cargo. Στα τέλη του 1994, πολλοί άφησαν το συγκρότημα. Την επόμενη χρονιά οι Μάνο Νέγκρα κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους album, Casa Babylon, ο Μάνου Τσάο μετακίνησε την έδρα του συγκροτήματος στη Μαδρίτη, αλλά οι νομικές διαμάχες με τα προηγούμενα μέλη οδήγησαν Τσάο να διαλύσει τους Μάνο Νέγκρα το 1995. Μετά τη διάλυση των Mano Negra, ο ηγέτης τους Manu Chao ακολούθησε μια σόλο καριέρα επικεντρωμένη στην προσπάθεια αναπαραγωγής του ήχου που μπορούσε να ακούσει κανείς στους δρόμους και τα μικρά μπαράκια της Λατινικής Αμερικής. Και όχι μόνο το κατόρθωσε, αλλά γεφύρωσε κιόλας τον παραπάνω ήχο με τις δικές του punk rock καταβολές, δημιουργώντας μια εντελώς προσωπική latin pop/rock πρόταση.
Από το πολύχρωμο εξώφυλλο του πέμπτου προσωπικού του album La Radiolina, o Manu Chao μας αντικρίζει χαμογελαστός, με τις αξυρισιές, τα τζόκεϊ του και τα παντελόνια με τσέπες, σφύζοντας από τη χαρακτηριστική του, σχεδόν εφηβική, ζωντάνια (και ας έφτασε πια τα 46). Ξέρει πως κατάφερε παλι να μας χαρίσει μια άκρως ερωτεύσιμη δουλειά. Ο Manu Chao κατορθώνει, χωρίς να εγκαταλείψει την ηχητική βάση-σήμα κατατεθέν του, να μην επαναλαμβάνεται και να βρίσκει φρέσκους τρόπους να παίζει με τα δεδομένα του. Το Radiolina (μικρό ραδιόφωνο στα Ιταλικά) είναι φτιαγμένο από τα υλικά παραγωγής του Clandestino και του Próxima Estación: Esperanza, ρέει όμως σαν ένας ανεξάρτητος από τα τελευταία παραπόταμος, με το γάργαρο και δροσερό του ρεύμα να μεταφέρει εδώ κι εκεί ψήγματα από ατόφιο χρυσάφι. Το νωχελικό ξεκίνημα με το "13 Días" γρήγορα μας οδηγεί στο διόλου ανώδυνο “Politik Kills”, προοίμιο για την πρώτη σημαντική στιγμή της δουλειάς, το εκρηκτικό αγγλόφωνο single “Rainin’ In Paradize” (http://www.youtube.com/watch?v=D977uOHVxYA&feature=related). Στο τελευταίο οι παραμορφωμένες ηλεκτρικές κιθάρες του Madjid Fahem ντύνουν στίχους πολιτικοποιημένους, με έντονες αντιαμερικανικές αιχμές, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την ύπαρξη διαφόρων εστιών αιματοχυσίας ανά τον πλανήτη, όπως π.χ. το Ιράκ, η Λιβερία ή η Παλαιστίνη. Τελευταία ο Manu Chao έχει κατηγορηθεί πως προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης και το ρεύμα του αντιαμερικανισμού, πουλώντας αριστερή ιδεολογία με αντάλλαγμα την επιτυχία. Όσοι όμως έχουν παρακολουθήσει την καριέρα του από τα χρόνια των Mano Negra ξέρουν καλά πως ο Chao εννοεί ό,τι λέει: συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την οπτική του, πρόκειται για μια στάση συνεπέστατη, από την οποία ουδέποτε έχει παρεκκλίνει. Το Radiolina είναι ενα μεθυστικό κολλάζ διαθέσεων με λατινικό ταμπεραμέντο και αιχμηρής, ασυμβίβαστης πολιτικής άποψης, γεμάτο αγάπη για τη ζωή, αλλά με επίγνωση των σκοτεινών της γωνιών.

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

2008-01-23T19:10:00.000+02:00

Την προηγούμενη βδομάδα συνάντησα τυχαία έναν παλιό μου συμμαθητή. Είχαμε να βρεθούμε χρόνια και αφού ήμασταν ελεύθεροι εκείνο το βράδυ κανονίσαμε να πάμε για φαγητό. Πήγαμε σε ένα κουτουκάκι (τα κυριλέ εστιατόρια δεν τα σηκώνει ο οργανισμός μου) και καθώς κυλούσε η βραδιά με κοκκινέλι και σπιτικά μεζεδάκια ήλθαν οι αναμνήσεις σαν απροσδόκητοι αλλά συνάμα καλοδεχούμενοι επισκέπτες. Γυρίσαμε μια δεκαετία και κάτι πίσω. Στα χρόνια του λυκείου. μια παρά πολύ όμορφη περίοδο της ζωής μου, όπως και των περισσότερων. Τώρα που το σκέφτομαι ήμουν τυχερή, γιατί είχα καλούς φίλους και σε πολύ λίγες περιπτώσεις είχα νιώσει αυτό που λένε ρατσιστική συμπεριφορά εξ αιτίας της αναπηρίας μου. Με τα περισσότερα παιδία είμασταν από το νηπιαγωγείο μαζί και όπως είναι φυσικό δεν με έβλεπαν σαν κάτι το διαφορετικό. Πιστεύω πως ούτε καν μπήκαν στην διαδικασία να με αποδεχτούν. Εκείνο το βράδυ θυμηθήκαμε πολλά περιστατικά από αυτή την εποχή. Μια πρωταπριλιά που είχαμε τρελάνει τους καθηγητές, κάθε ώρα αλλάζαμε αίθουσα μέχρι που στο τέλος φτάσαμε να κάνουμε αρχαία στην αυλή... Τι τρελοκομεία που ήμασταν όλοι. Συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου μέσα γιατί σε όλα αυτά συμμετείχα ενεργά. Είχαν μάθει να με υποβοηθούν στο περπάτημα και ΄΄αλωνίζαμε΄΄ το σχολείο. Αλλά είμαστε καλά παιδία κατά βάθος. Στα δύσκολα ήμασταν ενωμένοι, στηρίζαμε ο ένας τον άλλον. Χαρακτηρίστηκα τώρα μου έρχεται στο μυαλό ένα τραγικό γεγονός που ίσως μέσα από αυτό ωριμάσαμε και μάθαμε τι σημαίνει φίλια. Να είσαι δίπλα στον φίλο σου όταν στην κυριολεξία χάνει ότι πιο δικό του έχει, να τον βοηθάς με υπομονή να σταθεί στα ποδιά του. Ίσως ακουστεί εγωιστικό αλλά νιώθω υπερήφανη που υπήρξα μέλος αυτής της παρέας και έβαλα ένα λιθαράκι για να ξεπεραστεί η δύσκολη κατάσταση (στο βαθμό που αυτό ήταν εφικτό) και να προχωρήσει αυτό το παιδί την ζωή του. Αυτές τις γλυκόπικρες αναμνήσεις μοιραστήκαμε με τον συμμαθητή μου εκείνο το βράδυ και όταν ετοιμαζόμαστε να φύγουμε, μου είπε ίσως το πιο συγκλονιστικό πράγμα που έχω ακούσει. Πως χωρίς να το ξέρω, με το να με ζει καθημερινά, να βλέπει τα πρακτικά εμπόδια (προσβασιμότητας) που αντιμετωπιζα, για τον οποιον ήταν μόνο πχ μια σκάλα την οποία ανέβαινε χωρίς δεύτερη σκέψη, και τον τρόπο που τα ξεπερνούσα, τον βοήθησε να διαμορφώσει μια άλλη οπτική για την ζωή. Το πιο εκπληκτικό είναι ότι το έλεγε απλά, δεν έχει κανένα σκοπό να ΄΄κολακέψει΄΄. Χωριστηκαμε με την υποσχεση να ξαναβρεθουμε συντομα.

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

2008-01-19T13:57:00.000+02:00

Πολλές φορές μένουμε σε ένα τόπο, ίσως και για όλη μας την ζωή χωρίς να γνωρίζουμε την ιστορία του. Για να πω την αλήθεια στα μαθητικά μου χρόνια η ιστορία δεν ήταν από τα αγαπημένα μου μαθήματα. Ίσως να έφταιγε ο τρόπος διδασκαλίας, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που μπορεί να το συζητήσουμε στο μέλλον.

Η Σπιναλόγκα είναι πολύ κοντά στο μέρος που μένω, αλλά όπως μαντεύετε ήξερα πολύ λίγα πράγματα για την ιστορία της ώσπου μου δόθηκε ένα κίνητρο για να ψάξω στοιχεία. Πραγματικά με συνεπήρε αυτή η ερεύνα για την συγκέντρωση υλικού.Η Σπιναλόγκα είναι ίσως η πιο γνωστή νησίδα της Κρήτης. Βρίσκεται στην είσοδο του κόλπου της Ελούντας και στο βόρειο μέρος του κόλπου Μεραμπέλλου του νομού Λασιθίου Κρήτης. Το αρχαίο όνομα της ήταν Καλυδωνία αλλά μετά την κατάληψη της από τους Βενετούς ονομάστηκε Spina (άκανθα) Longa (μακριά), ενώ ο θρύλος αναφέρει ότι η νησίδα πήρε το όνομα της από την ξακουσμένη Αρχοντοπούλα Λόγκα που έμενε μέσα στο φρούριο. Το φρούριο, που υπήρξε ήδη κατά την αρχαιότητα, χτίστηκε προκειμένου να προστατέψει το λιμάνι της αρχαίας πολιτείας Ολούς, την σημερινή Ελούντα.
Το 1579 θεμελιώθηκε ένα ισχυρό φρούριο από το Βενετό προβλεπτή Luca Michiel, χρησιμοποιώντας οικοδομικό υλικό του αρχαίου φρουρίου, το οποίο σχεδιάστηκε σύμφωνα την οχυρωματική πρακτική του προμαχωνικού συστήματος. Η κύρια είσοδος του φρουρίου είναι απλή και επιβλητική και επάνω στην αψίδα αναγράφεται το όνομα του ιδρυτή. Το φρούριο αυτό ήταν ένα από τα σπουδαιότερα φρούρια της Κρήτης και θεωρούνταν απόρθητο. Τον εξοπλισμός του φρουρίου αποτελούσαν 35 κανόνια σε διαφορετικές διαμέτρους. Κτίστηκε προκείμενου να αντιμετωπισθούν ο τούρκικο επεκτατισμό και οι πειρατικές επιδρομές. Και πέτυχε τον σκοπό του αφού η Σπιναλόγκα παράμεινε στην κυριαρχία των Βενετών και μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους. Την ίδια περίοδος χτίστηκαν εκεί και οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Παντελεήμονα στις οποίες μέχρι και σήμερα γίνονται Λειτουργίες. Κάθε χρόνο του Άγιου Παντελεήμονα στις 27 Ιουλίου το νησί επισκέπτονται πολλοί πιστοί από τις γύρω περιοχές αλλά και τουρίστες με καραβάκια που ξεκινούν από τον Άγιο Νικόλαο, την Ελούντα και την Πλάκα.
Κατά την περίοδο την τουρκοκρατίας στην Σπιναλόγκα βρήκαν καταφύγιο πολλοί κρητικοί επαναστάτες, οι λεγόμενοι χαϊνιδες, που μη αντέχοντας τον τούρκικο ζυγό άρχισαν αμέσως το αντάντικο και έχοντας σαν βάση τους την νησίδα παρενοχλούσα τους Τούρκους. Η Σπιναλόγκα ήταν το τελευταίο σημείο της μεγαλονήσου που κατάφεραν να καταλάβουν οι Οθωμανοί το 1715. Έτσι κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της τουρκικής κυριαρχίας, το φρούριο έγινε ένα ασφαλές μέρος για τις τουρκικές οικογένειες που είχαν κάθε λόγο να φοβούνται τα χριστιανικά αντίποινα. Το 1834, ογδόντα τουρκικές οικογένειες έμεναν στο νησί ενώ το 1881 οι Οθωμανοί της Σπιναλόγκας ξεπερνούσαν τους χίλιους έτσι ώστε μπορούμε να μιλάμε πια για μια οργανωμένη κοινότητα. Αυτό το διαπιστώνουμε και από κτίσματα που σώζονται μέχρι την σημερινή εποχή που στην πλειονότητα τους είναι διώροφες κατοικίες με αυλές και ψηλούς μαντρότοιχους καθώς και κτίρια που από τις μεγάλες μαγαζόπορτες και τα τζαμωτά ανοίγματα συμπεραίνετε πως ήταν εμπορικά καταστήματα.
Το 1903 όταν είχαν εγκαταλείψει και οι τελευταίοι τούρκοι την Σπιναλόγκα το νησί με απόφαση της κρητικής πολιτείας οριστικέ ως τόπος διαμονής των λεπρών, αρχικά της Κρήτη και μετά από την ένωση της με την υπόλοιπη Ελλάδα το 1913, ολόκληρης της χώρας. Η Σπιναλόγκα εξαιτίας των 50 χρόνων που λειτούργησε ως λεπροκομείο έχει συνδεθεί στην συνείδηση του περισσότερου κόσμου με τον ανθρώπινο πόνο. Οι πρώτοι 251 λεπροί που μεταφέρθηκαν στο νησί ήταν ήδη εξορισμένοι και απομονωμένοι από τις τοπικές κοινωνίες στις απόμακρες παρυφές των πόλεων, τις λεγόμενες μεσκηνιές φέροντας το στίγμα μια μεταδιδόμενης ασθένειας. Ίσως για ορισμένους από τους ανθρώπους που πήγαν την Σπιναλόγκα η διαμονή τους εκεί να βελτίωσε την ποιότητα της ζωής τους αφού στις μεσκηνιές δεν τους παρείχαν καν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το λεπροκομείο διέθετε διευθυντή γιατρό, νοσηλευτικό προσωπικό, επιστάτη, καθαριστές και πλύστρες καθώς και ιερέα. Αρχικά οι άρρωστοι κατοικούσαν στα κτίρια του τούρκικου οικισμού, αλλά κατά την δεκαετία το 30΄ κατασκευάστηκαν σύγχρονα κτίρια. Η οικοδομική δραστηριότητα του λεπροκομείο επέφερε όπως ήταν φυσικό δραματικές επεμβάσεις στα κτίρια του οικισμού και στις οχυρώσεις του φρουρίου. Το οθωμανικό τέμενος μετατράπηκε σε νοσοκομείο και ο προμαχώνας που βρισκόταν σε ένα λόφο έγινε νεκροταφείο ενώ το 1939 για να ανοιχθεί ο περιμετρικός δρόμος, που υπάρχει και σήμερα στην νησίδα, καταστράφηκαν με δυναμίτιδα μεγάλα τμήματα του τείχους. Στην Σπιναλόγκα παρ' όλες τις αντιξοότητες οι ανθρώπινες ψυχές, οι οποίες έφτασαν στις χίλιες το 1913, όχι μόνο δεν το έβαλαν κάτω αλλά ανάπτυξαν μια ιδιόμορφη κοινωνικότητα με δικούς τους κανόνες και άξιες. Πολλοί από τους ασθενείς δημιούργησαν διαπροσωπικές σχέσεις, παντρεύτηκαν και απέκτησαν παιδία. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί το μαρτύριο που ζούσαν οι γονείς, αρκετές φορές πολύ πιο σκληρό, από την ίδια την λεπρά. Όσα παιδία γεννιόνταν υγιή έπρεπε να τα δίνουν στην ενδοχώρα είτε για να τα μεγαλώσουν συγγενείς είτε για να υιοθετηθούν. Πολλοί κάτοικοι της Πλάκας (το χωρίο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Σπιναλόγκα) θυμόνται το σπαρακτικό κλάμα κάποιων γυναικών την ώρα που αποχωρίζονταν τα μωρά τους. Οποίων η υγειά το επέτρεπε καλλιεργούσαν κηπευτικά. Με ένα επίδομα που έδωσε η Πολιτεία στους κάτοικους της Σπιναλόγκας αγόραζαν τα αναγκαία τρόφιμα από ένα μικρό παζάρι που στηνόταν στην είσοδο του νησιού από ντόπιους παραγωγούς, ψαράδες, φουρνάρηδες, οι οποίοι πληρώνονταν με ειδικά απολυμασμένα χρήματα. Γρήγορα παρουσιάστηκε η ανάγκη ψυχαγωγίας των κατοίκων του νησιού γι΄ αυτό δημιουργήθηκαν καφενεία που τα εκμεταλλεύονταν οι ίδιοι οι λεπροί. Στα χρόνια που ακολούθησαν ιδρύσαν την Αδελφότητα Ασθενών της Σπιναλόγκας διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες περίθαλψης και καλύτερους όρους διαβίωσης. Κάθε χρόνο διεξήγαν εκλογές για την ανάδειξη του επικεφαλή της Αδελφότητας. Με αγώνες και διαπραγματεύσεις κατάφεραν να αποσπάσουν από την Πολιτεία κονδύλια για την κατασκευή νέων κατοικιών όταν ο αριθμός των ασθενών αυξήθηκε. Πρέπει να σημειωθεί επίσης πως ο ηλεκτρισμός ήλθε στην Σπιναλόγκα πολύ πιο μπροστά από ότι στις γύρω περιοχές. Κατά την περίοδο της Ιταλογερμανικής κατοχής η ζωή στην Σπιναλόγκα δεν επηρεάσθηκε αφού οι κατακτητές δεν τόλμησαν ούτε να αφήσουν ελεύθερους τους λεπρούς ούτε να μπούνε στο νησί. Εξαιτίας αυτού λειτουργούσαν παράνομα ραδιόφωνα και οι ειδήσεις του Λονδίνου και του Καΐρου αντιγράφονταν και μοιράζονταν στους κάτοικους ως δελτία ειδήσεων. Οι κατακτητές ήταν υποχρεωμένοι να τροφοδοτούν το λεπροκομείο.
Το 1948 ανακαλύφθηκε στην Αμερική το φάρμακο που θεράπευε τον ιό της λέπρας ή της νόσου του Hansen όπως είναι η επιστημονική ονομασία της ασθένειας. Από το 1948 έως το 1957 ο αριθμός των ασθενών της Σπιναλόγκας μειώθηκε δραστικά. Πολλοί ασθενείς θεραπεύτηκαν και επέστρεψαν τις ιδιαίτερες πατρίδες τους ενώ κάποιοι άλλοι μεταφέρθηκαν στην Αθήνα στο ειδικό νοσοκομείο λοιμωδών νόσων που βρίσκεται στην Αγια Βαρβάρα στο Αιγάλεω. Από το 1957 που εγκαταλείψαν και οι τελευταίοι ασθενείς το νησί, παραμένει ακατοίκητο όμως κάποια ερείπια από τις κατοικίες και το νοσοκομείο, απομεινάρια άλλων εποχών μένουν για να θυμίζουν αυτούς τους ανθρώπους που για 50 χρόνια η Σπιναλόγκα ήταν το σπίτι τους. Τους ανθρώπους που παρά την αρρώστια τους, παρά την απομόνωση τους, εξακολούθησαν να εργάζονται, να κοινωνικοποιούνται, να δημιουργούν οικογένειες και να διεκδικούν τα δικαιώματα τους για ένα καλύτερο αύριο γιατί απλά αγαπούσαν την ζωή και είχαν την ικανότητα να ονειρεύονται Πρόσφατα ξεκίνησε η αναστήλωση των κτισμάτων της Σπιναλόγκας. Τα δημόσια κτίρια, οι κατοικίες και τα τείχη που αναστηλώνονται, ανασυνθέτουν την ιστορία του νησιού και μεταδίδουν την ένταση των περιπετειών του. Οι επισκέπτες βιώνουν την ιστορία του και απολαμβάνουν την εκπληκτική ομορφιά του φρουρίου, του νησιού και του τοπίου.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

2008-01-16T22:23:00.000+02:00

Η ζωή είναι τέχνη. Κάποιος που θα δει αυτό τον τίτλο ίσως θεωρήσει πως το μπλοκ αυτό αφορά την τέχνη με την στενή έννοια του όρου και η δημιουργός του είναι καλλιτεχνείς. κάτι τέτοιο απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Όταν η ζωή δεν σου χαρίζεται αλλά την κατακτάς μέσα από δυσκολίες γίνεται τέχνη. Η τέχνη του να υπερπηδάς τα εμπόδια για να φτάσεις τους στόχους σου, τα όνειρα σου. Ανήκω σε μια ομάδα του πληθυσμού, συγκεκριμένα του 10% του ελληνικού πληθυσμού, στα Άτομα με Αναπηρία. Κατά καιρούς η ονομασία αλλάζει ΄΄άτομα με αναπηρία΄΄, ΄΄άτομα με ειδικές ανάγκες΄΄, ΄΄άτομα με ειδικές ικανότητες΄΄. Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι εξυπηρετεί όλη αυτή η προσπάθεια να ΄΄ωραιοποιήσουμε΄΄ τον όρο αναπηρία. Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε επιφορτίσει αρνητικά τον όρο. Στο μυαλό μας η αναπηρία είναι συνώνυμο της ανικανότητας. Δεν είναι όμως έτσι…οι άνθρωποι με αναπηρία μπορούν να κάνουν ότι και οποιαδήποτε άλλο άτομο με διαφορετικό όμως τρόπο.

Όπως για παράδειγμα τα άτομα με κινητικό πρόβλημα για να μετακινηθούν χρησιμοποιούν αμαξιδια, οι τυφλοί χρησιμοποιούν την αφή για να ΄΄δουν΄΄, οι κούφοι την νοηματική γλώσσα για να επικοινωνήσουν. Θυμάμαι κάποτε είχα δει μια ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι που η κοπέλα είχε πρόβλημα ακοής, ο τρόπος που εκφράζονταν, οι κινήσεις των χεριών της ήταν μαγικός. Η εικόνα που μου έχει μείνει είναι δυο χέρια που χορεύουν. τόσο ανάλαφρα και αισθησιακά ήταν, σαν πούλια που πετούν στο γαλάζιο ουρανό. Όχι δεν λέω ότι η αναπηρία είναι μια επιθυμητή κατάσταση. Ζω υπό συνθήκες αναπηρίας και γνωρίζω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει τόσο το ίδιο το άτομο που έχει κάποιο πρόβλημα όσο και το οικείο περιβάλλον του. Πρέπει όμως αυτές οι δυσκολίες να μας κάμπτουν? Φυσικά και όχι. Στη ζωή μας πρέπει να είμαστε πρωταγωνιστές και να μην παραμένουμε απλοί θεατές της.

Η ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΜΕΡΑ

2008-01-13T14:35:00.000+02:00

καλημέρα
είναι Κυριακή πρωί (που λέει ο λόγος, για μένα πρωί Κυριακή είναι μετά τις 1μμ) και είπα να γράψω την πρώτη μου δημοσίευση στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο. Σκεφτόμουν πολύ ώρα πως θα μπορούσα να αρχίσω...έριξα και μια μάτια σε αλλά blogs, άλλα δεν μου ερχόταν κάτι εντυπωσιάστικο. Αναρωτιέμαι όμως χρειάζεται κάτι τέτοιο? υποτίθεται πως σε ένα ημερολόγιο γράφεις καθημερινά πράγματα, σκέψεις, προβληματισμούς. ξεδιπλώνεις τον εαυτό σου μέσα από αυτά σιγά σιγά...για να υπάρχει και το απαραίτητο σασπένς.
θα μπορούσα να σας πω από την αρχή την ιστορία της ζωή μου και εκεί να τελείωνε...θα ήταν πολύ βαρετό και από την άλλη είπα να μην μπούμε κατευθείαν στα βαθιά. Τι θα λέγατε να μιλήσουμε για την ημέρα Κυριακή? Είναι η πιο ωραία μέρα της εβδομάδας χωρίς να κανεις κάτι ιδιαίτερο. προσωπικά χαλαρώνω, ακούω μουσικουλά και διαβάζω. είμαι σωστός βιβλιοφάγος κατά κοινή ομολογία όλων των γνωστών μου. Είναι ένας τρόπος να ταξιδεύω σε εποχές και μέρη που δεν είχα την τύχη να πάω στην πραγματικότητα. πολλές φορές το βιβλίο λειτουργεί σαν μηχανή του χρόνου, το ανοίγεις και βρίσκεσαι είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον, να ζήσεις τις περιπέτειες των ηρώων, να νιώσεις τα αισθήματα τους.Αλλα ας επανέλθω στην Κυριακή, όπως έλεγα είναι η τέλεια μέρα με ένα βασικό ελάττωμα όμως περνάει πολύ γρήγορα. και όπως έλεγε η Βουγιουκλάκη ΄΄όμορφη που είναι η Κυριακή μα ας ήταν πιο μεγάλη γιατί περνάει γρήγορα και αργεί να έλθει η άλλη΄΄